Doris Duke - I'm a Loser (1970)

Even googlen levert een sloot aan heiligverklaringen voor dit album op. Hoewel ik geen fanatieke Soul-luisteraar ben, vind ik het een prachtig album. Haar stem brengt de tragiek van de teksten (liefdes-perikelen natuurlijk) geweldig over. Ook instrumentaal is het erg fijn: bijvoorbeeld het pianoriedeltje in "The feeling is right". Mooiste track imho: "To the Other Woman (I'm the Other Woman)".

Een erg aparte vrouw, deze Doris Duke. Je hebt bij het belusiteren van deze cd het gevoel dat Doris precies doet wat ze zelf wil, niks meer en minder.
Geweldig stemgeluid, zoals mikkip ook al aangeeft. Ze brengt extreem veel gevoel in de liedjes door haar stem, gewoonweg prachtig dus. En dat is ook absoluut het allersterkste punt van deze cd.
De liedjes zitten allemaal goed in elkaar, dus daarmee zit het ook wel goed. Maar af en toe is het wat eentonig. Erg jammer voor zo'n goede artieste. Een mooi meegenomen tip die ik zeker nog vaker ga beluisteren. 3,5 ster.

Wil dit album toch weer even onder de aandacht brengen. Ben het an sich best eens met mijn bericht hieronder. Maar verhoog het toch met een halfje.

en terecht

Ik moest er in het begin om de een of andere reden even aan wennen. Het is een vrij donker album, maar ik vind het prachtig nu. Doris Duke heeft een heerlijke stem en brengt de nummers echt met ontzettend veel overtuiging. Ik heb tot nu toe eigenlijk nog geen minpunten kunnen ontdekken. Alle nummers boeien me en ik vind het zelf wel meevallen met de eentonigheid, maar ik heb bij sommige nummers dan ook zelfs de neiging om ze een aantal keer achter elkaar te luisteren.

Zoek in het woordenboek het woord soul op en daarnaast staat een afbeelding van Doris Duke. Wat een prachtige kracht heeft zij in haar stem, haar lage geluid werkt helemaal voor mij. Om haar stem helemaal te optimaliseren zijn er rustige producties onder gezet met vaak een heerlijke drum. Voeg daar een lekker ander tikje aan toe zoals bijvoorbeeld gedaan op het heerlijke Ghost of Myself en je hebt een album wat ijzersterk is. Your Best Friend met de fantastische piano vind ik het absolute hoogtepunt. Dit album heeft inderdaad een sombere kant, deze is goed uitgewerkt. Doris Duke is met dit album een echte winnaar.

Nee, ik ben dan minder enthousiast en kom niet verder dan een ´vooruit dan maar´. Ik vind het repertoire vrij saai, melodisch en instrumentaal weinig bijzonderheden, en dan kan ik er alleen voor gaan als de stem echt wat met me doet. En hoewel Doris zeker geen kleurloze stem heeft, trekt-ie mij niet aan.

Met de albumtitel kan je het nodige leed verwachten, maar het raakt me dan toch niet en bij de teksten ga ik me dan ergeren. Bij teksten als dat haar man toch weer met die ander er vandoor is (met name het slotnummer is nauwelijks te verdragen) denk ik, ja hoor toemaar .. de Soul komt bij mij dus niet aan, zeg maar.

Weet je wat ik denk: dat ze beter een gospel-plaat had gemaakt. Of met zoiets komen als Jocelyn Brown, een krachtige stem in de lagere regionen die me wél treft (altijd weer). Dat zie ik op de een of andere manier wél goed komen. Ik kwam daar op naar aanleiding van Congratulations Baby, dat vanwege zijn vlotheid toch wel iets leuks heeft.

Everybody calls me stupid for playing second fiddle, at least I know I'm number two...

Prachtig mooi, de hele plaat is dat natuurlijk. Duke heeft geen stem die je bij de eerste inzet grijpt en dat is ook de reden dat ze een halve ster minder krijgt dan Millie Jackson (ander SAVDW), maar de plaat in zijn geheel vat je bij je lurven. Waar die ook mogen zitten.

Misschien een leuke
tip

5CD box met 2 Soulalbums van de week erin PLUS nog 3 andere. Voor 25 euro.

Dat heb ik negen van de tien keer ook als ik dit album opzet,maar soms geef het me een warm gevoel.Doris Duke doet niets verkeert maar soms vind ik haar stem gewoon niet mooi.Muzikaal vind ik het ook niet bijzonder maar wel lekker om zo nu en dan te horen.

Ik geef het een 3,0*

Ben het tevens eens met sq: Doris Duke heeft best een fijne stem, maar de muzikale arrangementen vind ik op ‘I’m a Loser’ net iets te simplistisch. De begeleiding klinkt zuiver ingestudeerd, het strijkorkestje gooit het zeemzoeterigheids-gehalte de lucht in en de korte instrumentale solo’s reiken niet verder dan zomaar enkele noten uit een blues-scale.
Aardig album, maar met haar stem valt beter te doen…

Nu afgeprijst voor 10 euro!

Ik vind dit album ook wat aan de saaie kant. De afsluiter is een van de weinige nummers die me echt bijblijven.

principal2000zegt:

Gewoon nog even (een keer of 5) helemaal doorluisteren want ik denk dat je de finesses van dit album nog niet vat. Deze hoort namelijk in het rijtje "total destruction to your mind", "What's going on?" en "Here my dear"; klassieke soulplaten met een sterke rode draad (oftewel concept-albums). Dat is binnen deze stroming nog niet zo vanzelfsprekend, want in deze hoek was men lang gefixeerd op de singles-markt (of ben ik nu etnisch aan het profileren?). Swamp Dogg, de grote man achter deze plaat was een echte visionair. Hoe hij met zijn liedjes kroop in de huid van "die andere vrouw" (dan de wettige echtgenoot van...) is meesterlijk. Ik geniet ook elke keer weer van de tijdloze arrangementen (bas, drums, gitaar, toetsen, hier en daar een strijker maar nooit overdadig) die ook schitterend in balans zijn vastgelegd. Een must voor iedere liefhebber van klassieke soul. Moet me toch van het hart dat ik dit veel liever luister dan al die hiphop-gasten met hun ijdele geblaat (of ben ik nu...?).