Doris Duke - I'm a Loser (1970)

Een erg aparte vrouw, deze Doris Duke. Je hebt bij het belusiteren van deze cd het gevoel dat Doris precies doet wat ze zelf wil, niks meer en minder.
Geweldig stemgeluid, zoals mikkip ook al aangeeft. Ze brengt extreem veel gevoel in de liedjes door haar stem, gewoonweg prachtig dus. En dat is ook absoluut het allersterkste punt van deze cd.
De liedjes zitten allemaal goed in elkaar, dus daarmee zit het ook wel goed. Maar af en toe is het wat eentonig. Erg jammer voor zo'n goede artieste. Een mooi meegenomen tip die ik zeker nog vaker ga beluisteren. 3,5 ster.

Nee, ik ben dan minder enthousiast en kom niet verder dan een ´vooruit dan maar´. Ik vind het repertoire vrij saai, melodisch en instrumentaal weinig bijzonderheden, en dan kan ik er alleen voor gaan als de stem echt wat met me doet. En hoewel Doris zeker geen kleurloze stem heeft, trekt-ie mij niet aan.

Met de albumtitel kan je het nodige leed verwachten, maar het raakt me dan toch niet en bij de teksten ga ik me dan ergeren. Bij teksten als dat haar man toch weer met die ander er vandoor is (met name het slotnummer is nauwelijks te verdragen) denk ik, ja hoor toemaar .. de Soul komt bij mij dus niet aan, zeg maar.

Weet je wat ik denk: dat ze beter een gospel-plaat had gemaakt. Of met zoiets komen als Jocelyn Brown, een krachtige stem in de lagere regionen die me wél treft (altijd weer). Dat zie ik op de een of andere manier wél goed komen. Ik kwam daar op naar aanleiding van Congratulations Baby, dat vanwege zijn vlotheid toch wel iets leuks heeft.