Bryson Tiller - True to Self (2017)

Out now!

Leuk om te horen dat Tiller een stuk eerder uitbrengt dan hij eerder aangaf. Hij gaat op deze plaat niet heel erg ver buiten zijn boekje, maar dat geeft eigenlijk ook niet. Ik luister naar Tiller voor de fijnere R&B tracks die ik op dit album krijg. Wel wat veel nummers, maar het stoorde me voorlopig nog niet. Ik moet het nog wat meer luisteren om (net als bij Trapsoul) een goed oordeel te kunnen geven.

Self-Made gaat superdik!

Leuk album op eerste gehoor, genoeg tracks die het niveau van Trapsoul halen of zelfs overstijgen, maar dit album voelt na de eerste luisterbeurt nèt iets te lang.

Stem volgt nader.

Geen idee waarom dit soort 13 in een dozijn artiesten zo populair zijn.

Saaaaaai.

Omdat hitlijsten bepaald worden door veertien-, vijftienjarigen, waar de grote muziekconcerns zich dan ook op richten. Sowieso is de meerderheid van de mensen muzikaal vrij laagontwikkeld. Het moet voor hen gewoon een beetje lekker klinken op de achtergrond en bovenal cool zijn. Meer niet. Bijna iedereen houdt van muziek, maar het gros van de mensen kan niet uitleggen waarom ze de ene groep of track mooier of toffer vinden dan de andere. Het is niet zo belangrijk voor ze. In deze tijd van razendsnelle afwisseling, waar overprikkeling constant op de loer ligt, wordt muziek bovendien nóg oppervlakkiger beluisterd. Nog vluchtiger, nog meer op de achtergrond. Wat maakt dat mensen hun muzikale gehoor nog minder ontwikkelen. Daarbij worden artiesten nog altijd zeer doeltreffend, met groot financieel machtsvertoon, in de markt geplaatst en zijn getalenteerde musici bereid om tegen een flinke gage nummers zo te construeren dat ze niemand hard tegen het hoofd stoten, waardoor het neergezette imago voor zoveel mogelijk mensen geloofwaardig is.

Kortom: dit soort nietszeggendheid is populair omdat de meeste mensen simpel en oppervlakkig naar muziek luisteren en de multinationale, erg kapitaalkrachtige marketing hoogst efficiënt is.

Maar dat wist je natuurlijk allang.

Maar als 26-jarige die juist totaal niet oppervlakkig naar muziek luistert, vind ik dit ook tof. Ik vind hem verder best een eigen stijl hebben. Er zit een beetje Chris Brown in, en de combinatie van hiphop en R&B gebeurt steeds vaker, maar 13 in een dozijn vind ik het zeker niet. Wat zijn dan die andere twaalf artiesten?

Ten eerste: je kan niet alle hitlijsten zo generaliseren. Over welke hitlijsten heb je het? Ten tweede: heb je een bron voor het feit dat de hitlijsten door die leeftijdsgroep worden bepaald?

Overigens luisteren heel veel volwassenen ook zo oppervlakkig naar muziek.

Nationale hitlijsten als de Top 40 was wat ik in gedachten had. En nee, natuurlijk heb ik geen bron buiten mijn eigen waarnemingen en bespiegelingen daarop: dit was noch journalistiek, noch een academische publicatie. (Goddank, haha.) Wel weet ik dat in de muziekindustrie 13 tot 30 jaar grofweg één doelgroep is, wat dus betekent dat alle verhoopte hits ook een 14-jarige aan moeten spreken. Dat is waar de lat gelegd wordt. Dat was wat ik lekker chargerend aankaartte. Hoe dan ook, maak je niet druk om een semi-satirisch tierend stukje.

Ik bedoelde ook juist dat de meeste mensen oppervlakkig naar muziek luisteren. Vandaar die 'Sowieso'.

Het schijnt dat de naam van deze man bekender is dan ik in eerste instantie dacht. Het album zelf loopt tegen het euvel aan dat het teveel nummers bevat, waardoor het snel verzadigt. Van enige afwisseling is namelijk totaal geen sprake en daarbij is Tiller ook nog eens vocaal niet sterk genoeg om dit op te tillen. Te vaak stoer doen om het stoer doen of zoet doen om het zoet doen. Geen al te beste plaat.