John Smith - Headlong (2017)

Ben benieuwd. Vorige best mooi

Headlong is een gevaarlijk album, voor de artiest dan, want als ik dit opzet is de kans dat het album voorbij is voordat ik in de gaten heb dat het überhaupt op stond heel groot. Geen of weinig aandacht is fataal. Dit gebeurde mij een aantal malen bij de eerste keren dat ik het speelde. Er gebeurt gewoon te weinig, dat de aandacht trekt. Pas toen ik het album aandacht gaf, die het wel verdient, veranderde mijn indruk.

Het nummer 'Possession' gaf mij de weg het album in. Ik hoorde de wijze waarop een aantal dingen in de muziek samen kwamen, zoals jaren 70 singer-songwriter invloeden in combinatie met de stem van John Smith, die over de muziek heen glijdt als een surfer over de golven. Het delicate gitaarspel en de melodieën deden de rest.

Maar de eerste conclusie blijft overeind staan. Het heeft, voor mij, geen zin om Headlong te spelen als ik er niet echt tijd voor heb. Verder is het geen hoogvlieger in het genre, maar uitermate prettig om zo af en toe op te zetten.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.

Bij het vorige album haalde ik namen aan als Matthew Barber, Ray LaMontagne en Mick Flannery. Heb ik nu dus weer gedaan.

Toch vind ik dit album een stapje terug op de voorganger (of mijn smaak stuurt me nu een andere kant op, kan ook).

Het is allemaal netjes binnen de lijntjes en daardoor te kleurloos. Nu blonk zijn vorige ook niet uit in originaliteit, maar het valt nu gewoon wat meer op. Terecht of onterecht.

Dit zal het bij een groot publiek nog best goed kunnen doen vanwege de veiligheid. Zelf vind ik dit fijn weg luisteren, maar vraag me na afloop niet wat ik nu precies gehoord heb, want dat ben ik dan weer kwijt. Slecht? Nee hoor. Gewoon iets te veel van dit soort albums in een te groot geworden vijver.

Eens kijken of bovenstaande heren zijn nieuwe album beter zullen gaan appreciëren.
Ik in ieder geval wel.