John Smith - Headlong (2017)

Headlong is een gevaarlijk album, voor de artiest dan, want als ik dit opzet is de kans dat het album voorbij is voordat ik in de gaten heb dat het überhaupt op stond heel groot. Geen of weinig aandacht is fataal. Dit gebeurde mij een aantal malen bij de eerste keren dat ik het speelde. Er gebeurt gewoon te weinig, dat de aandacht trekt. Pas toen ik het album aandacht gaf, die het wel verdient, veranderde mijn indruk.

Het nummer 'Possession' gaf mij de weg het album in. Ik hoorde de wijze waarop een aantal dingen in de muziek samen kwamen, zoals jaren 70 singer-songwriter invloeden in combinatie met de stem van John Smith, die over de muziek heen glijdt als een surfer over de golven. Het delicate gitaarspel en de melodieën deden de rest.

Maar de eerste conclusie blijft overeind staan. Het heeft, voor mij, geen zin om Headlong te spelen als ik er niet echt tijd voor heb. Verder is het geen hoogvlieger in het genre, maar uitermate prettig om zo af en toe op te zetten.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.