Plaid - Rest Proof Clockwork (1999)

Weergaloos album. Erg intelligente muziek, net als de rest van hun albums. Produceerden deze mannen ook Bjork niet?

Ze hebben veel met Björk samengewerkt maar het enige nummer wat ze daadwerkelijk hebben geproduceerd is Charlene. Wel hebben ze schitterende remixes gemaakt van All is full of love, Cover me en Big time sensuality, en Björk deed mee op Plaid's vorige plaat in het nummer Lilith.

Goeie genade wat klinkt dit allemaal lekker zeg. Chillende melodieën afgewisseld met hypervrolijke deuntjes.... Dang Spots is een ongelofelijk leuk trackje

Later zeker meer!

Muziek is op z'n best als het wat met je gemoedstoestand doet. Tenminste... vaak wel. Ik ken op zich nog maar weinig van Plaid, maar dit album is het vrolijkste album ooit I guess, of Plaid moet nóg gezelligere muziek gemaakt hebben. Je wordt zo enorm vrolijk van deze muziek dat een hoog cijfer niet te vermijden is.

Deze muziek doet me vaak denken aan Sesamstraat, apenkooi (of is het apekooi?), koekjes, commodore 64, meisjes, anyway... all the good things in life! Waar apenkooi trouwens met stip op 1 staat. Ongelofelijk hoe dit uber-vrolijk gedoe niet kinderachtig overkomt, maar je juist enorm positief beïnvloedt. Dit komt de komende tijd mijn speler niet uit, that's for sure.

Het begint al meteen goed met Shackblu, perfect toonaangevend voor de rest van het album. Ik ga verder niet elk nummer bespreken, er zitten zoveel leuke trackjes tussen die cute, ondeugend en chillend zijn dat ik het album maar gewoon weer eens opzet.

5 happy stars!

Heheee! Ik wist 't wel!

Jammer dat Plaid hun vrolijke touch tegenwoordig een beetje kwijt lijkt, al ken ik overigens lang niet al hun nieuwe spul. Maar dit is inderdaad goud. Op naar Double Figure!

Ik kan deze plaat zeer waarderen, maar toch hoor ik het iets duisterdere 'Not for threes' nog liever.

Heb deze cd ooit eens vaag beluisterd, maar dit commentaar is al genoeg om hem nog een keer een kans te geven

Ik vrees dat ik het niet vat. Hoezo intelligent, vrolijk, niet kinderachtig ? Vreselijk amateuristische en platte frut, da's mijn besluit na het album doorgeluisterd te hebben.

En inderdaad, "Shakbu" vat goed samen wat er volgt op dit album. Totaal oninteressante melodie over een flets ritme. De sfeer die dit nummer opwekt wordt perfect weergeven door deze weergalloze smiley: . "Ralome" is weer zo'n "palmbomen" track, iets dergelijks heb ik ooit bij Bent ook omschreven. "Toch allemaal net wat te cheesy". Hier kwadraat. "Little People" doet me wat terugdenken aan werk van Chris Clark, alleen dan veel braver, en platter. Ook de nummers die enkele ambient waves integreren klinken oeverloos saai en vreselijk troosteloos. Kan me niet indenken dat iemand blij wordt bij het horen van "Buddy" bijvoorbeeld. Zelfde met "Dead Sea". "Gel Lab" is een kleine verbetering, aangezien het melodisch net wat interessanter wordt, en ook ritmisch enkele leuke stukjes heeft.

Van korte duur echter, want "Dang Spots" klinkt al een riedeltje uit een kinderprogramma. Zo'n achtergrond deuntje van Tik-Tak, of K3 house. Vreselijk flauwe samples. "Pino Pomo" is wat mij betreft nog erger, en probeert weet-ik-veel-wat in het nummer te integreren. Wat stelt die gitaarmelodie in hemelsnaam voor ? "Last Remembered Thing" heeft de potentie om goed te zijn, mits het een beetje stature had gekregen. Wat vulling, wat aanwezigere samples. Nu zit je met een snelle track die te beschaamd lijkt om te laten horen wat hij te bieden heeft. En de laatste vier tracks zijn eigenlijk gewoon een mengeling van voorgaande tekortkomingen, en het album (aangezien het altijd aanstaat op de achtergrond tijdens het schrijven) begint echt m'n voeten uit te hangen. Ik laat het hier dan ook maar bij.

Fletse, identiteitsloze, kinderachtige, simplistische rukmuziek. 0.5*

Oeh! Hier sta ik toch wel een beetje perplex van, Onderhond.

Pwoah wat overdreven.

Voor jou misschien tov, voor mij is dit een sfeerverpestend album, dat ik ook met veel plezier terug gedelete heb. Albums waar ik geen enkele track van hoef te hebben kunnen van mij het 0.5* vonnis verwachten.

Wel, de wonderen zijn overduidelijk de wereld nog niet uit.

dang spots wordt trouwens gebruikt bij GAMEKINGS...

Super album en ik kan Onderhond ook niet goed volgen.

Deze cd is een combinatie van vele dingen, orgineel gebracht en vele muzieklagen die samen mooi nummers vormen. Waarom dit amateuristisch zou zijn snap ik ook nog niet. Neen, dit is het eerste Plaid album dat ik leerde kennen en ik luister nog altijd graag naar! Eén van de Plaids beste cd's wat mij betreft.

Waarschijnlijk omdat ik al die lagen gemist heb dan, gezien m'n opmerking dat ik het te "simpel en kinderachtig" vond.

goh, onderhond, je smijt er wel een aantal termen tegenaan....
vreselijk amateuristisch? Wat een onzin. De stijl ligt je misschien niet, maar ik vind het een knappe compositie, misschien niet in zoveel lagen die tima ziet, dat valt ook wel mee, maar het klinkt lekker, uit de trilogie van Plaid is deze voor mij de beste, meest serieuze nog, maar Plaid is eigenlijk nergens naast Spokes serieus... Kinderachtig, kan ik in bepaalde opzichten wel begrijpen.

Ook met "Fletse, identiteitsloze, kinderachtige, simplistische rukmuziek" begrijp ik heel goed dat je de tere ziel van plaid fans aardig on-beargumenteerd achterlaat. Dat je het niet mooi vind, a-la, maar dit is wel een ander uiterste...

Ik vind de identiteit juist goed tot z'n recht komen, Plaid verlaat z'n stijl eigenlijk niet echt, maar houdt het in z'n muziek inderdaad redelijk simpel, zodat het ook goed te volgen is. Geen abstracte uit de maat vliegende beats hier, maar als je van Plaid houdt, mag je deze absoluut niet missen. 3,5*

Tja, wat ik me van Plaid herinner is dat het allemaal erg melig klinkt. Muziek om in commercials te gooien, snel geproduceerde achtergrondnummertjes. Ik vind het vooral identiteits- en smaakloos.

hun laatste, Spokes, al geprobeerd?

flinke stap vooruit imo

een van plaids beste albums, naast not for the threes

Ik dacht dat ik na 10 minuten op deze site in onderhond al men nemesis had gevonden, blijkt ' ie toch naar wel goeie ' intelligent gabber' te luisteren. Omhooggevallen gabber dus met maar 1 emotie in zen donder
Dit is makkelijk een van electronica's meest bekoorlijke albums.

Bij het uitspitten van het jaar 1999 naar albums in het genre electronic/dance stuitte ik op dit album van Plaid, een voor mij tot voor een week geleden volslagen onbekende band. Dit album heeft mij zeer aangenaam verrast, dat kan ik wel zeggen. Dit soort muziek ligt mij wel. Geen kraak electronic maar mooie rustige melodieuze muziek waar je wel lekker bij in slaap kan vallen. Mooiste nummers van dit zeer aangename album vind ik het lekker in het gehoor klinkende Pino Pomo en vooral Dead Sea.

4,0*


Blijven altijd uiterst vermakelijk de recensies van Onderhond. Zo ken ik hem ook op MovieMeter.

Belachelijke recensie, niet eens vermakelijk. Ieder zijn mening natuurlijk, maar het komt erg geforceerd 'kijk mij eens tegen de stroom ingaan' over op mij. Het Rest Proof Clockwork album heeft fameuze idm producers zoals Aphex Twin en Venetian Snares geinspireerd.