Plaid - Rest Proof Clockwork (1999)

Ik vrees dat ik het niet vat. Hoezo intelligent, vrolijk, niet kinderachtig ? Vreselijk amateuristische en platte frut, da's mijn besluit na het album doorgeluisterd te hebben.

En inderdaad, "Shakbu" vat goed samen wat er volgt op dit album. Totaal oninteressante melodie over een flets ritme. De sfeer die dit nummer opwekt wordt perfect weergeven door deze weergalloze smiley: . "Ralome" is weer zo'n "palmbomen" track, iets dergelijks heb ik ooit bij Bent ook omschreven. "Toch allemaal net wat te cheesy". Hier kwadraat. "Little People" doet me wat terugdenken aan werk van Chris Clark, alleen dan veel braver, en platter. Ook de nummers die enkele ambient waves integreren klinken oeverloos saai en vreselijk troosteloos. Kan me niet indenken dat iemand blij wordt bij het horen van "Buddy" bijvoorbeeld. Zelfde met "Dead Sea". "Gel Lab" is een kleine verbetering, aangezien het melodisch net wat interessanter wordt, en ook ritmisch enkele leuke stukjes heeft.

Van korte duur echter, want "Dang Spots" klinkt al een riedeltje uit een kinderprogramma. Zo'n achtergrond deuntje van Tik-Tak, of K3 house. Vreselijk flauwe samples. "Pino Pomo" is wat mij betreft nog erger, en probeert weet-ik-veel-wat in het nummer te integreren. Wat stelt die gitaarmelodie in hemelsnaam voor ? "Last Remembered Thing" heeft de potentie om goed te zijn, mits het een beetje stature had gekregen. Wat vulling, wat aanwezigere samples. Nu zit je met een snelle track die te beschaamd lijkt om te laten horen wat hij te bieden heeft. En de laatste vier tracks zijn eigenlijk gewoon een mengeling van voorgaande tekortkomingen, en het album (aangezien het altijd aanstaat op de achtergrond tijdens het schrijven) begint echt m'n voeten uit te hangen. Ik laat het hier dan ook maar bij.

Fletse, identiteitsloze, kinderachtige, simplistische rukmuziek. 0.5*