Walter Trout Band - Positively Beale Street (1997)

Ik heb het album Walter Trout - Walter Trout (1998) verwijderd omdat dit eigenlijk hetzelfde album (krék dezelfde tracklisting als deze) is. Ik heb 'Walter Trout' hier toegevoegd als alternatieve titel.

Op "Positively Beale Street" doet Walter Trout waar hij goed in is: opzwepende bluesrock spelen met prachtig gitaarspel, in zowel de uptempo als de slow blues nummers. Wat me wel opvalt aan "Positively Beale Street" is het gebruik van de orgel/toetsen. Zeker op Trout's laatste albums beperkt hij zich tot de klassieke bezetting van drums, bas, gitaar en zang, maar op dit album zorgt het gebruik van toetsen voor een warme gloed en soms zelfs wat soul. Dat komt de variatie ten goede, zeker omdat het album maar liefst zestien nummers telt. Al met al is "Positively Beale Street" gewoon weer een goed album van een van de vaandeldragers van de hedendaagse blues.

De WTB doet waar het goed in is. Fijne bluesrock maken. Trout is weer lekker op dreef. Maar op dit album op een paar zijstapjes naar andere genres. Geeft afwisseling.

Degelijke maar niet verassende plaat van Trout. Bluesrock heeft in mijn beleving de neiging wat saai te worden en de speelduur van dit album werkt ook niet mee. Met een rode pen in de aanslag kan je dit album terugbrengen tot een 45-50 minuten en dan werkt het voor mij beter . Nu verzandt het een beetje in herhaling en das jammer , want het zit gedegen in elkaar . 2 en halve ster

Waarschijnlijk mijn favoriete Walter Trout album, omdat naar mijn mening het album mooi in evenwicht is en afwijkt van het standaard bluesrock werk. Het album is in Memphis zelf opgenomen, het lijkt er op dat dat aan de kwaliteit van het album heeft meegeholpen. Wanneer ik 'Beale' vergelijk met zijn voorgangers, valt mij op dat het album meer afwijkt. Wanneer ik 'Beale' vergelijk met zijn latere albums, herken ik dat bepaalde nummers zijn 'geïnspireerde' door het Beale-album.

Opener 'Got a broken heart' is niet de standaard solo-opener, doch eentje met een frisse opbouw. 'Obstacles in a way' heeft mooie variaties, waarin ook een hele leuke overbrugging in een van zangzinnen zit: trout breekt het woord obstacles in het midden. 'One One street', een heerlijke duwende rocker. Marie's Mood het mooie instrumentale nummer dat zijn eigen Trout stijl heeft meegekregen. Hardtime blues: stevige bluesrock die door de opbouw in de gitaarsolo afwijkt van zijn stevige bluesrocknummers die Trout eerder heeft geschreven. De prachtige, hoog gezongen Song for a wanderer, geschreven voor zijn broer, na jaren niet met zijn broer te hebben gesproken. En het prachtige, zachte, strelende 'boo'.

De variatie, de stijl, de invloeden: Met 'beale' heeft Trout een album afgeleverd die afwijkt van het standaard bluesrockrepetoire. Een album waar hij zeer goed werk aflevert.

Het is zeker een gevarieerde plaat, er staan ook echt een aantal sterke songs op, maar de plaat duurt veel te lang, en daardoor zijn er wel wat missers op terecht gekomen zoals het tenenkrommende 'Song for a Wanderer'. Ik heb er een dubbel gevoel bij. Net als andere 90's platen van Trout was deze plaat stukken beter geweest, als het wat korter had geduurd. Ik kan daarom niet een hoog cijfer geven.

Ergens achterin de plaat staat wel echt een schitterende song: 'Jules Well', de reden waarom ik zo graag naar bluesrock/jamrock luister.