Intergalactic Lovers - Exhale (2017)

Waar de meeste bands na een succesvol debuut problemen hebben met de opvolger, was dat voor Intergalactic Lovers niet het geval. Little Heavy Burdens was een dijk van een tweede plaat en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen voor nummer 3. Ze switchten voor de derde keer in even veel albums van label en gingen ergens in het Verenigd Koninkrijk de songs voor Exhale opnemen. Openingstrack (en als ik me niet vergis ook de eerste single) Between the Lines is in ieder geval de Lovers ten voeten uit en ik denk dat daar ook een beetje het probleem zit. Ze gaan wat een andere richting uit, zeker de stem van Lara Chedraoui klinkt anders, en Between the Lines had eigenlijk niet misstaan op één van de eerste twee platen. Ik draai zelf Exhale heel wat minder dan Greetings & Salutations of Little Heavy Burdens (ik vrees zelfs dat ik het album sinds 2017 en misschien nog stukje 2018 niet meer heb gedraaid) en hoewel ik vandaag het album hoger inschat dan toen, is dit inderdaad wel de minste van de drie. Het probleem ligt hem vooral dan ook voor een stuk in de productie, want het dak gaat eraf als ze zo'n My I live spelen en ook River is dan altijd wel een hoogtepunt. Hier klinken die nummers nogal zoutloos en met weinig fut - afsluiter Let Go is een aangename uitzondering op dat vlak - in dat wat er dan nog verder overblijft. Het is me ook gewoon net iets te vaak inwisselbaar. Voor Liquid Love zijn ondertussen ook al een aantal singles uitgebracht en daarin lijken ze in deze stijl verder te gaan, met als verschil dan dat Crushing van een ongekende schoonheid is die op Exhale nergens wordt gehaald.