Husky - Punchbuzz (2017)

Het debuut, zowel als de opvolger van een paar jaar geleden zijn mij erg goed bevallen, en daarom zojuist even via Spotify geluisterd naar dit derde album. Zal het qua belangstelling wel weer afleggen tegen bijvoorbeeld de nieuwe Fleet Foxes, maar dat zou toch wel ten onrechte zijn. Kom hier nog op terug na wat meer luisterbeurten.

Was echt zéér blij verrast. Wist mijn aandacht van de nieuwe Fleet Foxes eventjes weg te nemen. Vond de eerste twee Husky's wel ok, niet veel bijzonders en een beetje afgezaagd. Dit album echter is een héél fijne verzameling radiovriendelijke folky liedjes, zeer catchy meer toch met genoeg edge. Fijne release voor in de komende zomeravonden.

Een nieuwe plaat van een band die ik nagenoeg vergeten was. De eerste plaat was aardig, de tweede is geheel langs mij heengegaan. De derde is scheepsrecht. Alhoewel de muziek op deze plaat met heel veel vergeleken kan worden, hoor ik heel veel Fleetwood Mac. Zowel in de 'Big Love' variant als de 'Rumours'. Kleine wendingen in de melodie en subtiele lijntjes in de gitaren, het ademt zowel Lindsay Buckingham als Christine McVie. Daarnaast is er sowieso een gezonde dosis westcoastpop te horen.

Toch is het totale product Punchbuzz als Husky te kwalificeren. De zachte stem van Husky Gawenda zorgt daar in de eerste plaats voor, maar ook de sfeer die de band neerzet op deze plaat kent voldoende eigens. Bijzonder knap is hoe de sfeer in een aantal nummers, neem 'Late Night Store', met relatief eenvoudige ingrepen verandert. Het geeft een nummer en het hele album, een enorm prettige dynamiek mee. Hoe bescheiden ook, het maakt echt indruk.

Wel is dit een plaat die, bij mij, zijn geheimen pas prijs geeft, als ik het album op de stereo in de woonkamer afspeel. Dan komt de gelaagdheid en de diepte volledig tot zijn recht. Dat is het moment waarop Punchbuzz van *** naar **** groeide. Een ware pracht aan geluiden openbaarde zich.

Punchbuzz heeft mij uitermate prettig verrast. Nu dat tweede, gemiste album maar eens gaan uitchecken.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Puntige, sprankelende gitaarliedjes, met hemelse (samen)zang. Husky doet het na het fraaie 'Ruckers Hill' opnieuw. Vleugjes Midlake en er is ook goed naar Fleet Foxes geluisterd. Maar toch een authentiek geluid dat de Australiërs helemaal op hun eigen naam mogen schrijven.

Van de week live gezien bij 2metersessies, sympathieke gasten en live ook ontzettend goed. De liedjes kwamen live goed uit de verf, waarbij goed duidelijk is dat zij misschien wel de perfecte popliedjes maken. Zit allemaal echt goed in elkaar.

Ik verhoog hem naar 4,5*. Net geen 5 omdat ik het 2e deel iets minder sterk vind dan het eerste deel. Wel moeite om favoriete te kiezen. Ik heb er eigenlijk 6 Ghost, Sharkfin, Punchbuzz, Late night sleep, Splinters en waling in your sleep.

Ondanks dat ze de perfecte popliedjes maken, niet het beste album van 2017 omdat er een aantal platen zijn met een hogere moeilijkheidsfactor om het zo maar te zeggen, maar misschien wel een van de leukste van 2017

Inderdaad niet de meest gecompliceerde muziek die de heren van Husky maken, maar zó fijn in het gehoorliggend. De muziek is toegankelijk als de zanger zelf. Het enige album van 2017 waar ik alle nummers goed vind.

Het voorbije jaar verliep iets anders dan ik me had voorgesteld, en zo kon het gebeuren dat die luisterbeurten pas de laatste maanden plaatsvonden. En toen bleek al snel dat ik dit album de meest bevredigende van het drietal vind. De liedjes vind ik uitgekiend, en het album is gelaagder dan ik aanvankelijk dacht. Het heeft de licht melancholische ondertoon van een iets te vrolijke zomerdag (waar ik altijd een knoop van in mijn maag krijg). In vocaal opzicht spreekt het me ook veel meer aan dan bijvoorbeeld Fleet Foxes. Zo ervaar ik het althans, en dat is uiteraard subjectief en zuiver persoonlijk.

Ook het derde keer album valt hier in de smaak en ook deze krijgt met gemak 4,0*. Punchbuzz is bij uitstek hun album met pakkende gitaarpopliedjes. Weer geen misser of vuller te bekennen. Het is werkelijk knap hoe ze steeds weer, netjes binnen de lijntjes kleurend, unieke popliedjes weten af te leveren. Binnen de lijntjes, want Husky zal nooit een toon van dissonantie laten horen, nooit een nummer afleveren dat geen traditionele opbouw heeft, nooit een experiment te ver doorvoeren, nooit een tempowisseling inzetten, nooit een onverwachte rauwe uitspatting laten horen. Dat binnen al die zelf opgelegde kaders nog zoveel nieuws en moois en zo'n rijk geluidspalet mogelijk is, bewijst Husky hier opnieuw.

Op hun eerste album was een vergelijking met Fleet Foxes snel gemaakt. Op een paar nummers na is het akoestische folk-karakter is echter zo goed als verdwenen. Mede dankzij de geraffineerde productie en melodieën die de 60's, 70's en 80's doen herbeleven, is de eerste referentie die ik bij dit album zou noemen: The Shins, die een beetje in hetzelfde hoekje opereren.