Husky - Punchbuzz (2017)

Een nieuwe plaat van een band die ik nagenoeg vergeten was. De eerste plaat was aardig, de tweede is geheel langs mij heengegaan. De derde is scheepsrecht. Alhoewel de muziek op deze plaat met heel veel vergeleken kan worden, hoor ik heel veel Fleetwood Mac. Zowel in de 'Big Love' variant als de 'Rumours'. Kleine wendingen in de melodie en subtiele lijntjes in de gitaren, het ademt zowel Lindsay Buckingham als Christine McVie. Daarnaast is er sowieso een gezonde dosis westcoastpop te horen.

Toch is het totale product Punchbuzz als Husky te kwalificeren. De zachte stem van Husky Gawenda zorgt daar in de eerste plaats voor, maar ook de sfeer die de band neerzet op deze plaat kent voldoende eigens. Bijzonder knap is hoe de sfeer in een aantal nummers, neem 'Late Night Store', met relatief eenvoudige ingrepen verandert. Het geeft een nummer en het hele album, een enorm prettige dynamiek mee. Hoe bescheiden ook, het maakt echt indruk.

Wel is dit een plaat die, bij mij, zijn geheimen pas prijs geeft, als ik het album op de stereo in de woonkamer afspeel. Dan komt de gelaagdheid en de diepte volledig tot zijn recht. Dat is het moment waarop Punchbuzz van *** naar **** groeide. Een ware pracht aan geluiden openbaarde zich.

Punchbuzz heeft mij uitermate prettig verrast. Nu dat tweede, gemiste album maar eens gaan uitchecken.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Inderdaad niet de meest gecompliceerde muziek die de heren van Husky maken, maar zó fijn in het gehoorliggend. De muziek is toegankelijk als de zanger zelf. Het enige album van 2017 waar ik alle nummers goed vind.