Dan Hartman - Instant Replay (1978)

Echte popdisco, meer voor de radio dan voor in de club.

Is dat de Vinnie Vincent die ooit nog als een Toetankamon bij Kiss optrad?????

Pop-disco, maar geen goede pop, en geen goede disco. Ik zou het vooral als gezapig omschrijven, en vrijwel ieder nummer duurt (veel) te lang. Niet de moeite waard.

Het is niet onaardige disco. Net als bij de opvolger Relight my fire spat de levensvreugde er vanaf, maar inderdaad, veel nummers duren te lang. Natuurlijk was deze muziek bedoeld voor in de discotheken, zodat je langer op hetzelfde nummer kon dansen, maar bij thuisbeluistering werkt het niet echt en bekruipt je bij de meeste nummers een gevoel van 'nou jongens, brei er maar snel een eind aan'.

Dan Hartman had hier zijn bandlidmaatschap van de Edgar Winter Group achter zich gelaten en kwam tot veler verrassing met een pure disco-LP op de proppen. Waarop Mr. Winter trouwens zelf nog een deuntje sax meespeelt, en dat zijn voormalige baas ook zelf niet vies was van dit genre, bewees hij op zijn eveneens alleraardigste eerste solo-LP, die een jaar later verscheen.

De keyboards van Dan Hartman zelf vervullen een belangrijke rol op dit album, maar ook de ritmesectie en de percussie mag er zijn. Compositorisch zijn de nummers echter vrij mager. Bij ons was het titelnummer een bescheiden hit in 1978, elders in de wereld was het vooral de mix Countdown/This is it dat de voetjes van de vloer bracht.

De muzikanten van het Salsoul Orchestra verlenen hun hoorbare medewerking en de mix is in handen van Tom Moulton, wat de dansbaarheid zeker ten goede komt. En ja, de in de credits vermelde gitarist Vinnie Cusano is inderdaad dezelfde als de Vinnie Vincent die enkele jaren later tijdelijk volwaardig lid van Kiss zou worden.