Accept - The Rise of Chaos (2017)
mijn stem
25 stemmen
Duitsland
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Die by the Sword (5:00)
-
Hole in the Head (4:01)
-
The Rise of Chaos (5:16)
-
Koolaid (4:58)
-
No Regrets (4:20)
-
Analog Man (4:10)
-
What’s Done Is Done (4:08)
-
Worlds Colliding (4:28)
-
Carry the Weight (4:33)
-
Race to Extinction (5:24)
1
geplaatst: 10 juni 2024, 14:03 uur
Het vierde sterke album met "nieuwe" zanger Mark Tornillo. En toch slaat bij mij enige verveling toe. Zoals The_CrY schrijft, "voor het grootste gedeelte is het been there, done that".
Maar ja, wat wil ik dan? Op The Rise of Chaos doet Accept gewoon alweer waar het goed in is: stevige classic metal brengen, goede composities die bovendien gevarieerd zijn. Meestal heavy met hier en daar een vleugje klassiek en dat opnieuw lekker geproduceerd door Andy Sneap.
In de jaren '80 en '90 weken ze soms van hun sterke punten af, met meteen mopperende fans als gevolg waaronder ik. Dát vond ik jammer. Maar wat wil ik dan wel? Dat Accept deathmetal met zware grunts integreert? Of dat er digitale triphopbeats komen? Of dat ze hun nummers met symfonieorkest uitvoeren? Of noem iets anders... Nee toch?
Je hoort niet aan The Rise of Chaos af dat er een nieuwe tweede gitarist is, namelijk Duitser Uwe Lulis, want Wolf Hoffmann speelt in de studio sowieso alle gitaarpartijen in. Christopher Williams uit South Carolina is de nieuwe drummer én een goede. Beiden zijn in 2024 nog altijd in de band, ze pasten naadloos in de Teutoonse metal van Accept.
Tien nummers, drie kwartier muziek, het is precies goed. Zoals de albumtitel suggereert, komen actuele thema's voorbij. De eerste woorden van opener Die by the Sword zetten de toon: "The world around us, frozen in terror - The balance of power, a thing of the past." En dat op een pakkende riff met Tornillo die verschillende kanten van zijn rauwe keeltje gebruikt en een smeuïge gitaarsolo erbij.
"All fight for survival in this apocalyptic maze", (...) It's the rise of chaos, the rats will rule this sinking ship" klinkt het in het beukende titellied met daarin naast zware riffs verrassende melodieuze gitaarlijnen. Het is mijn volgende hoogtepunt van dit album.
Andere favorieten: Koolaid met zijn gehamer in het thema. Over de sekte van Jim Jones; Tornillo leert mij zo het gezegde 'Don't use the Kool-Aid'. In de stijl van AC/DC wordt een stampende riff gebruikt, zoals sinds het prille begin van Accept in de jaren '70 regelmatig gebeurt.
Het vlotte Worlds Colliding is wat vriendelijker, inclusief het gitaarwerk, met een mooie tekst over de innerlijke strijd die een mens kan ervaren. Slotnummer Race to Extention mag er ook zijn met zijn Iommiaanse riff, verwerkt in een snel nummer en een dystopische tekst.
Wat te denken van bijvoorbeeld Analog Man over Tornillo's aversie van de digitale wereld, of het advies, de dubbele basdrum en het melodieuze refrein in Carry the Weight? Met in de coupletten constateringen als "The euro's down and now there's Brexit"? Net als de ongenoemde nummers staan ze in de categorie 'degelijk maar eerder gehoord'.
Wie met dit album instapt bij Accept ontdekt een sterke metalband; wie de groep langer volgt, bereikt enige verzadigdheid.
Maar ja, wat wil ik dan? Op The Rise of Chaos doet Accept gewoon alweer waar het goed in is: stevige classic metal brengen, goede composities die bovendien gevarieerd zijn. Meestal heavy met hier en daar een vleugje klassiek en dat opnieuw lekker geproduceerd door Andy Sneap.
In de jaren '80 en '90 weken ze soms van hun sterke punten af, met meteen mopperende fans als gevolg waaronder ik. Dát vond ik jammer. Maar wat wil ik dan wel? Dat Accept deathmetal met zware grunts integreert? Of dat er digitale triphopbeats komen? Of dat ze hun nummers met symfonieorkest uitvoeren? Of noem iets anders... Nee toch?
Je hoort niet aan The Rise of Chaos af dat er een nieuwe tweede gitarist is, namelijk Duitser Uwe Lulis, want Wolf Hoffmann speelt in de studio sowieso alle gitaarpartijen in. Christopher Williams uit South Carolina is de nieuwe drummer én een goede. Beiden zijn in 2024 nog altijd in de band, ze pasten naadloos in de Teutoonse metal van Accept.
Tien nummers, drie kwartier muziek, het is precies goed. Zoals de albumtitel suggereert, komen actuele thema's voorbij. De eerste woorden van opener Die by the Sword zetten de toon: "The world around us, frozen in terror - The balance of power, a thing of the past." En dat op een pakkende riff met Tornillo die verschillende kanten van zijn rauwe keeltje gebruikt en een smeuïge gitaarsolo erbij.
"All fight for survival in this apocalyptic maze", (...) It's the rise of chaos, the rats will rule this sinking ship" klinkt het in het beukende titellied met daarin naast zware riffs verrassende melodieuze gitaarlijnen. Het is mijn volgende hoogtepunt van dit album.
Andere favorieten: Koolaid met zijn gehamer in het thema. Over de sekte van Jim Jones; Tornillo leert mij zo het gezegde 'Don't use the Kool-Aid'. In de stijl van AC/DC wordt een stampende riff gebruikt, zoals sinds het prille begin van Accept in de jaren '70 regelmatig gebeurt.
Het vlotte Worlds Colliding is wat vriendelijker, inclusief het gitaarwerk, met een mooie tekst over de innerlijke strijd die een mens kan ervaren. Slotnummer Race to Extention mag er ook zijn met zijn Iommiaanse riff, verwerkt in een snel nummer en een dystopische tekst.
Wat te denken van bijvoorbeeld Analog Man over Tornillo's aversie van de digitale wereld, of het advies, de dubbele basdrum en het melodieuze refrein in Carry the Weight? Met in de coupletten constateringen als "The euro's down and now there's Brexit"? Net als de ongenoemde nummers staan ze in de categorie 'degelijk maar eerder gehoord'.
Wie met dit album instapt bij Accept ontdekt een sterke metalband; wie de groep langer volgt, bereikt enige verzadigdheid.
* denotes required fields.
* denotes required fields.