Bonaparte - The Return of Stravinsky Wellington (2017)

Live is deze act geweldig, maar wat hij op plaat vastlegt de laatste jaren valt tegen. De energie en dynamiek van de live-shows kan ik niet terugvinden op zijn vorige album Bonaparte (2014) en ook hier bereik ik dat alleen door het volume van de versterker open te draaien.

De Electro Rock / Dance Punk van het debuut is nu verwatert tot een soort Indie Rock / Indie Pop soms met blazers. Veel midtempo nummers, heb de indruk dat hij beïnvloed is door Whitney - Light Upon the Lake (2016)

Kinfolk is het meest opvallende nummer, meer uptempo, en met digitale gemanipuleerde stemmen die dan als kinderen klinken.

Ook de single Stravinsky's Cat Snacks met twee remixen van nummers van dit album die gisteren uit kwam verandert weinig aan mijn mening.

De serie Dark bracht me hier. Ongetwijfeld zal ik niet de enige zijn. Ik Shazam me suf bij die serie (een hoop ken ik of heb ik in de kast staan). Bonaparte zei me dan weer niks (blijk ik een cover van Nirvana's Polly dan wel te kennen).

Het nummer waar het om gaat is Melody X, perfect passend bij de serie en ook bij de andere muzikale keuzes. Keuzes die me doen denken aan Six Feet Under waar ze ook zo sterk gekozen waren.

The Return of Stravinsky Wellington komt op mij over als een leuk 'hip indieplaatje' zoals er wel meer zijn, terwijl ik niet direct met andere namen kan aankomen.

Beetje aparte zang (hou ik wel van, maar hier jeukt het af en toe), vervreemdend maar toch net wat te bedacht hier en daar.
De blazers geven het album zijn meerwaarde voor mij, verder hou ik het denk ik vooral bij dat ene nummer uit die ene serie.

Toen de tweede plaat van Bonaparte uit kwam, My Horse Likes You, heb ik vrij intensief naar deze band geluisterd en dan met name naar de lo-fi eerste plaat, Too Much. Als introverte student en verliefd op Berlijn, vond ik deze band een verademing ten opzichte van mijn eigen leven. Energiek, tongue in cheek en a-intellectueel.

Daarna ook vrij snel weer van de wagen gevallen. Totdat ik na het horen van de single 'Das Lied vom Tod' een paar weken terug weer terug werd getrokken. Op Spotify staan, naast de bovengenoemde albums, alleen de twee nieuwste. Dus ik ben maar in dit album gedoken.

En ik hoor een rustige Bonaparte. Nog steeds humor, maar een stuk bedeesder dan het vroege werk. En dat klinkt goed! Een echte oorwurm op dit moment.