Alvvays - Antisocialites (2017)

Eerste single In Undertow vandaag verschenen, ken deze act alleen van naam. Klinkt wel aardig richting mijn Indie Rock straatje.

Als ik me niet vergis, doet het je denken aan Camera Obscura

Fijn en vertrouwd!

Was niet het eerst waaraan ik dacht maar zal het zo nog eens beluisteren.

Ik doelde op je comment bij de vorige plaat. (of kende je ze toen ook alleen nog van naam )

verhip, ik heb blijkbaar hun vorige album ook al eens beluisterd... kan er niets meer van herinneren.

Lekker nummertje hoor .

Hier heb ik al heel lang naar uitgekeken. Ik vind hun debuut een van de beste indiepopplaten van de laatste jaren. ´In Undertow´klinkt weer prettig, een beetje shoegaze invloeden, lekker!
Ze komen naar Utrecht en Amsterdam in september!

echt? Ik zet Veronica Falls maar weer eens op, of La Luz, etc etc. Ik kan er zoveel opnoemen van die vrouwenbandjes momenteel die meer eigen smoel hebben. Goed, ik zal eens op zoek gaan naar welk online magazine dit de hemel in prijst, misschien verklaard dat een hoop....

Sorry, bedoel het niet zo verkeerd, maar ik hoor hier nog steeds niets in. haha

Ik denk ook niet dat Alvvays uitblinkt in originaliteit, integendeel. Maar als je nummers kan schrijven zo goed als op het debuut, dan steek je toch boven t maaiveld uit (dat in combinatie met die stem). Steeds grijp ik weer terug naar dat debuut, dan moet het toch goed zijn. Beetje flauw om te suggereren dat ik daarmee een online magazine na zou praten. Voor zover ik weet waren de bekende muziekblogs niet superenthousiast hierover.
Smaken verschillen, dat kan natuurlijk.

oh nee, die was niet persoonlijk bedoelt. Maar bepaalde bands krijgen wel massaal teveel aandacht, terwijl anderen het misschien meer verdienen: origineler en spannender klinken.. Daar hoor je dan niets over en dan denk ik wel eens: tsjah, is dit nou zo goed of word het ons aangepraat. Vaak dat tweede, want natuurlijk is de nieuwe Arcade Fire single weer geweldig..... om maar een voorbeeld te noemen.

Alvvays werd een paar jaar geleden met de single al naar voren geschoven als "geniaal"in de pers, maar het feit dat ik en bovenstaande user E-Clect-Eddy met mij alweer was vergeten dat we die plaat gehoord hebben zegt dan toch genoeg?

Edit: moet er wel bij zeggen dat ik zelf heel veel van dit soort bandjes hoor, omdat ik het vaak wel fijn vind, ook als recensieopdracht. Van platenlabels als Fortuna Pop tot Hardly Art, Suicide Squeeze en Upset the Rhytm. Allemaal hebben ze dit soort bandjes, dan is een kwart gewoon vaak saai.

Ok, mee eens dat sommige bands massaal teveel aandacht krijgen. Maar ik dacht dat Alvvays hier toch aardig onder de radar is gebleven, al zijn ze in hun thuisland volgens mij redelijk bekend.
Er zijn ook veel van dit soort bandjes, op het snijvlak van indiepop, dreampop, shoegaze. Daarom ben ik benieuwd hoe Antisocialites gaat klinken. Is het een eendagsvlieg, of laten ze een interessante ontwikkeling horen?

In Undertow is een mooi nummer.

Tweede voorproefje Dreams Tonite belooft veel goeds!

Over Veronica Falls gesproken, die vind ik ook erg goed! Wordt hoog tijd dat we daar weer eens iets van gaan horen (laatste album is al weer 4 jaar geleden). La Luz ken ik niet, zal het eens opzoeken.

Niet eens wel met de kritiek dat Alvvays te weinig onderscheidend zou klinken. Ik vind dat ze origineel genoeg klinken in hun arrangementen, in combinatie met de bijzondere stem van Molly.



Sorry, bedoel het niet zo verkeerd, maar ik hoor hier nog steeds niets in. haha [/quote]

De derde single Plimsoll Punks lijkt verdacht veel op het werk van Sunflower Bean

Hij is gelekt! Let's play!

ahhh wat een lekker plaatje weer! Wat poppier melodieën, maar tegelijk wat meer lo-fi klinkend in de uitvoering dan het debuut. 'Lollipop (Ode to Jim)' springt er voor mij al uit. Mooi die Jesus and Mary Chain achtige elementen (de Jim uit de titel is dan ook Jim Reid). Deze gaat op repeat..

Hoezo gelekt? Gewoon legaal te beluisteren als je maar weet hoe

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Vooralsnog alleen in de regio USA maar hou die pagina in de gaten want NPR wil nog wel eens aanpassingen doen aan die regio beperking.

Tuurlijk weet ik hoe Geef het alleen door aan de minder wandelende encyclopedieen

Een heel album van dit vind ik niets. Vrouwelijke stem wat bij sommige andere bands beter heeft uitgepakt.

coldwarkids de eerste beluistering gehad en bezig met de tweede beurt.

De singles lijken me inderdaad de beste nummers van het album. Het doet ergens denken aan het debuutalbum van Charly Bliss - Guppy (2017) alleen die zangeres zingt schattiger maar wel met erg fijne gilletjes tussen door, zij rocken ook iets meer dan Indie Rock / Indie Pop van Alvvays op dit album.

Hey en Lollipop (Ode To Jim) klinkt iets steviger en gaat richting Sunflower Bean - Human Ceremony (2016), als ze net als die band op het podium dit live een stuk steviger spelen dan valt er waarschijnlijk genoeg te genieten.

Dan is Charly Bliss iets meer voor mij want ik vind Alvvays een beetje te ielig ofzo. De nummers klinken herkenbaar (net zoals zovelen artiesten natuurlijk) maar dit is al zoveel beter gedaan en met meer pit. In Undertow is bijvoorbeeld een uitstekend zwoel pop liedje.

Ondertussen zes keer beluisterd en er bevalt steeds meer.

In Undertow en Plimsoll Punks zijn voor mij nog steeds de fijnste tracks, maar ook het dromerige Dreams Tonite groeit nog naast Hey, Already Gone en de afsluiter Forget About Life met dat vervormde tape-mangel op het end. Ik doe er een halfje bij (4*).

Ik kan begrijpen als andere meer moeite hebben met de hoge stem van zangeres Molly Rankin, bovendien is het geluid ook gemixt met veel 'hoog' (ook in de effecten op de stem) en dat vermoeid snel, daarom luister ik het ook met het volume iets lager dan ik normaal zou hebben.

Wellicht dat dit live beter uit de voeten komt zonder al dat 'hoog' in de mix.

Sorry, dit vind ik wel erg seksistisch. Hoe kun je zinvol muziek indelen op basis van het geslacht van de bandleden? Zie je dan bands met mannelijke leden ook als 'mannenbandjes', die je met elkaar kunt vergelijken?

Ja, zo eerlijk ben ik wel: Unsane vergelijk ik met Today is the Day, Meshuggah vergelijk ik met Ephel Duath. Envy vergelijk ik met Heaven in her Arms. Wel zo eerlijk. Allemaal duidelijk mannenbandjes

Maar stiekem denk ik dat je het gewoon leuk vind om mijn mening seksistisch te noemen, want dat is hip en gewaagd tegenwoordig. Bands met vrouwelijke vocalen (zo beter?) mag ik best vergelijken: Veronica Falls met Alvvays, La Luz met Guantanamo Baywatch, Melt Banana met Aids Wolf, Ex Hex met Sleater Kinney. Heeft het zin?

Nee, totaal niet, maar omdat ik veel "vrouwenbandjes" (mooi woord blijft dat toch, heerlijk) recenseer kan ik niet anders dan concluderen dat er veel zijn die momenteel op elkaar lijken en dat het daardoor moeilijker is om uniek te zijn en te blijven.

Niks mis met die vergelijking idd, vrouwelijke vocalen verschillen over het algemeen nu eenmaal behoorlijk veel van mannelijke en dat heb je ook nog andere aspecten zoals de lyrics die voor een heel andere beleving kunnen zorgen.

Verder zit er volgens mij weinig verschil in wat Veronica Falls en Alvvays doen. Ik heb veelvuldig naar beide bandjes geluisterd en ze maken allebei een combinatie van indie/jangle pop, met enkele invloeden van dream pop. In mijn ogen hebben ze allebei voldoende eigenheid omdat ze een bovengemiddelde zangeres hebben en de nummers in melodieën en songstructuren genoeg variëren t.o.v. elkaar. Ze behoren tot de minderheid die over een geheel album constante kwaliteit kan leveren.

Uiteraard zijn er dus ook genoeg female fronted bandjes die ik niet boven het maaiveld vind uitsteken. Veronica Falls en Alvvays behoren echter tot de kopgroep die dit fijne genre weer nieuw leven heeft ingebracht.

Heb 'm nu twee keer beluisterd - het klinkt beter dan het debuut (al is dat geen prestatie), maar hoor er verder niets wereldschokkends in.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alvvays - Antisocialites - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is al weer drie jaar geleden dat ik genadeloos werd verleid door het debuut van Alvvays. De band het Canadese Toronto deed dan ook precies waar ik een zwak voor heb.

Het titelloze debuut van Alvvays stond vol met heerlijk gruizige popliedjes met een honingzoet suikerlaagje.

Alvvays viste met haar debuut in een overvolle vijver, maar de Canadese band betoverde met popliedjes die net iets aanstekelijker, verleidelijker en onweerstaanbaarder waren dan die van de concurrentie.

Ondanks de zoete verleiding van het debuut van Alvvays ging ik er niet van uit dat de band er in deze week vol grote releases uit zou springen met haar tweede plaat. Alvvays doet dat echter wel, want de tweede plaat van de band is een fantastische plaat, die vergeleken met het debuut een flinke stap zet.

De basis van de receptuur van de songs van Alvvays is gelijk gebleven. Ook op Antisocialites maakt de band licht gruizige popliedjes met aangenaam suikerlaagje. Vergeleken met het debuut van de band citeert Alvvays wel wat minder nadrukkelijk uit de shoegaze en de dreampop en heeft het wat meer invloeden uit de new wave (hier en daar heeft het wat van Blondie) en de indiepop toegelaten in haar muziek.

De wat minder prominente rol voor de gruizige gitaren voegt wat meer ruimte toe aan de muziek van Alvvays en die ruimte wordt volledig opgevuld met de vocalen van zangeres Molly Rankin.

Zeker in de wat meer pop georiënteerde songs op de plaat, en daar telt Antisocialites er flink wat van, overtuigt Molly Rankin met uitstekende en voor mij volstrekt onweerstaanbare zang, die de kwaliteit van het debuut vele malen overtreft.

Alleen al door de zang weet de tweede plaat van Alvvays zich makkelijk te onderscheiden van die van de talloze concurrenten in het genre, maar ook in muzikaal opzicht is de tweede plaat van Alvvays de concurrentie een aantal stappen voor.

Alvvays heeft de shoegaze en dreampop nog zeker niet afgezworen, maar maakt ook het soort popliedjes waar The Sundays ooit het patent op hadden en kan bovendien uit de voeten binnen het territorium van bands als Belle & Sebastian en Camera Obscura. De vergelijking met dit soort bands legt de lat hoog voor Antisocialites, maar de plaat kan het aan.

Alvvays heeft een plaat gemaakt die in vocaal opzicht indruk maakt, maar ook de instrumentatie op en de productie van de plaat zijn van hoog niveau. Antisocialites staat vol met klanken waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, terwijl producer John Congleton er niet alleen voor heeft gezorgd dat het uit vele lagen bestaande geluid van de band fris en luchtig klinkt, maar heeft bovendien de stem van Molly Rankin een flinke boost gegeven.

Tenslotte zijn er de songs op de plaat en ook deze zijn vrijwel zonder uitzondering ijzersterk. Antisocialites komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij en de verleiding van de plaat wordt eigenlijk alleen maar groter. Het aanbod aan nieuwe muziek is deze weken extreem groot, maar dit is wat mij betreft een van de pareltjes binnen dit enorme aanbod. Echt een heerlijke plaat. Erwin Zijleman

Heel erg sterke popplaat. Alvvays snapt dat een liedje in de basis solide moet zijn om er op voort te bouwen. De eerste drie nummers zijn belachelijk goed: ogenschijnlijk simpele liedjes, maar schijn bedriegt. De subtiele akkoordenwisseling in het tweede refrein van Dreams Tonite is zeer goed gevonden, en Plimsoll Punks stuurt je verschillende kanten op: van het Johnny Marr/George Harrison-gitaartokkeltje aan het begin van de track naar Ramones-achtige melodieuze punk. Ook daarna blijft alles zeer constant: ieder nummer is gruwelijk catchy en ''to the point'', maar met genoeg details om na meerdere luisterbeurten te boeien.

De band zet namelijk een brede sound neer: gelaagde synthesizers, golvende shoegazey gitaren en een bassist die vaak van de hoofdmelodielijn af gaat. Ieder nummer heeft zijn eigen karakter gekregen in de mix; complimenten voor de band en John Congleton, die de band een dromerige sound meegeeft, maar wel een zekere stekeligheid behoudt. Dat is vooral op het mierzoete en aanstekelijke en naar The Jesus and Mary Chain verwijzende Lollipop (Ode to Jim) te horen.

Toen ik recensies las van deze plaat had ik even het idee dat ik de vocalen helemaal niks zou vinden. Nou, Molly Rankin's zang is echt wonderschoon. Het lieflijke en meisjesachtige is goed te horen, maar er zit ook een hele mooie warme melancholische toon in haar stem. Vooral in Dreams Tonite hoor je dat heel goed. Ik heb al een aantal keer uit het raam gestaard tijdens zonsopgang in de trein met dit nummer op, verdrinkend in Molly's vocalen. Ik twijfel tussen 4* en 4,5*, nog meer luisterbeurten zullen dat uitwijzen.

Met een glimlach las ik mijn eigen opmerkingen bij de voorganger, maar voordat ik dat deed had ik wel zoiets van 'welke band?'. Dat dus, en dat voorspelde ik toen ook al.

Natuurlijk gaat dat niet voor iedereen op, wel voor mij.

En dan hoor ik dit album en kan ik eigenlijk gewoon gaan copy-pasten, want ik denk er nu niet anders over dan toen.

Ik heb blijkbaar niet zoveel met dit bandje. Ik heb er ook niet veel op tegen. Als een vluchtig zacht briesje gaat het langs me heen. Heerlijk hoor, en dan weet ik het al niet meer.
Vroeger hadden we Magnapop, nu hebben we Alvvays. Niet gelijkend qua muziek wellicht, maar eenzelfde gevoel.

Ik zie de lovende woorden, maar ze zijn aan mij niet besteed. Ik hoor het niet. Ik hoor een 'wel aardig album'. Best schattig. Hoe heten ze ook alweer?

Een vriendelijke 3,5* kan er best vanaf. Kijken of ik het bij de derde weer kan herhalen