Byzantine - The Cicada Tree (2017)

als ik het eerste nummer hoorde dacht ik eerst dat het een nieuw nummer van Channel Zero was. Bleek al snel dat deze zanger iets meer variatie in zijn stem steekt dan Franky DSVD en het dus wel iets anders moest zijn. Het is toch wel wat in hetzelfde straatje. Klinkt goed.

De mannen van Byzantine hebben eindelijk weer - terecht - een onderdak gevonden en wel bij Metalblade. Na twee albums in eigen beheer te hebben uitgebracht, is 'the Cicada Tree' dus weer de eerste release op een heus label. De inspiratie van bandbaas OJ, die al niet misselijk was op de laatste werken van Bizantine, heeft er misschien nog wel een kleine boost van gekregen. Het resultaat is een zeer fijne plaat vol goede songs met een kop en een staart en een goede balans tussen bruut beukwerk met vette riffs en prachtige melodieën. Een verfijnd werkje dus, die Cicada Tree. Laat de erkenning voor deze band nu eindelijk maar eens komen!

Opener New Ways To Bear Witness hakt er direct lekker vet en snel in, maar daarna neemt de band direct gas terug. De rest van het album is meer midtempo, weliswaar volop afwisseling en dynamiek, maar nergens echt heel boeiend. Jammer, want met het geluid zit het absoluut wel snor bij deze band. Men neemt echter herhaaldelijk te veel tijd om songs op te bouwen en uit te werken, waardoor veel tracks nodeloos omslachtig zijn. Dat had compacter gekund.