Orden Ogan - Gunmen (2017)

Behoed je voor de fout die ik aanvankelijk maakte. Wanneer ik zag dat Orden Ogan een nieuwe plaat had, wilde ik ze zo snel mogelijk erdoor jagen. Diezelfde dag stond containerpark, de was ophangen, gras maaien en nog meer van die klusjes op het programma. Een eerste maal Gunmen is dan geen goede soundtrack. Al rondhossend hoor je enkel, wel ja, another power metal album, en vooral another orden ogan album.

Niet veel nieuws dus onder de zon, maar de volgende luisterbeurt die mijn volledige focus had, in een comfortabele zetel gelegen, vergezeld van ik-ben-vergeten-welk speciaalbier, liet nog maar eens horen dat de mannen meer zijn dan strakke gitaarrifs overgieten met hun koortjes. Zowel zanglijnen, drums als ritmegitaren weten strakheid en eenvoud net voldoende te voorzien van de nodige franjes, meerstemmigheid, fills en vreemdsoortige instrumenten (synthesizerinstellingen?) om zich te onderscheiden van doorsnee bands uit het milieu.

Is er dan niets te verbeteren? Och ja, ze mochten misschien wat minder teren op de refreinen, vampire in ghost town breekt ook wat de flow en de vorige had net nog wat meer kleppers, maar een plaats in mijn top 10 van 2017 moet zeker haalbaar zijn. En Forlorn and forsaken en The face of silence zullen ook de volgende jaren ten huize berwt nog gedraaid worden.
4*

Orden Ogan is zo een band die geleidelijk betere albums is gaan maken, met Gunmen bovenaan in deze indrukwekkende lijst. Samen met Ravenhead zijn dit 2 instant classic albums in de Orden Ogan discografie, welke van deze 2 beter is verschilt per persoon. Wat mij overigens opvalt is dat To The End op deze site beter scoort op dit moment dan de 2 albums erna. De reden hier van is denk ik dat Ravenhead een beetje beter is dan To The End, maar To The End veel beter is dan Easton Hope (nogmaals, in mijn bescheiden mening).

Ik hou echt van dit album. De productie, de sound, de verschillende lagen van vocals, de catchy riffs, de memorabele refreinen, het horror-western thema in een power metal jasje, alles is gaaf. Dat de meerdere lagen aan vocals niet voor iedereen is weg gelegd is geen verassing. Normaal wordt dit sporadisch gedaan maar niet zo consistent door het hele album als Orden Ogan dit doet. Ook de songteksten zijn mooi en poetisch geschreven alsof het zo uit een klassieke roman kon komen. (Book of Ogan volume 2?)

In mijn oren ligt de kracht van de band echt bij de sterke melodieen die ze schrijven. Dit zijn riffs die je na 1 of 2 keer luisteren niet meer los laat en zangpartijen die je direct kunt meezingen. Live kwam dit nog beter uit de verf toen ik ze op de Gunmen tour zag in Nijmegen vorig jaar (Unleash the Archers en Rhapsody of Fire waren hier ook). Waar Ravenhead fantastische nummers heeft, maar een aantal tracks die ik kan missen, is dit album in mijn oren net een beter geheel geworden.

Voor mij is dit een van de meest unieke en indrukwekkende power metal bands van de 21ste eeuw. Met hun laatste 3 albums nu uit en hopelijk nog een lange weg voor hun, ben ik erg benieuwd wat deze mannen nog meer gaan uitbrengen in de toekomst. Steeds als ik dacht dat ze de top hadden bereikt, doen ze er weer een schepje bovenop met de opvolger. Ik hoop nog veel van Orden Ogan te horen, en Gunmen zal ook nog vaak zijn weg naar de cd speler vinden.

Favoriete tracks:
- Gunman
- Forlorn and Forsaken
- Vampire in Ghost Town

"Will you remember what little time we had? Will you still love me in the kingdom of the dead?"