Riverdogs - California (2017)

Riverdogs - "American Dream" (Official Video) - YouTube

Enigszins catchy en prettig in het gehoor liggend nummer, ben nog wel benieuwd naar de rest.

Het debuut van deze band is één van mijn favoriete albums uit 1990. Deze nieuwe uitgegeven single vind ik maar zo zo.... Te gemaakt catchy en makkelijke puber rock. Nul urgentie. Helaas.

Wat een geweldige plaat is dit geworden zeg. De uitgekomen single vond ik lekker maar niet echt schokkend. Lekker gitaarwerk vooral van Vivian Campbell. En dat handhaaft hij eigenlijk over de gehele plaat. Rob Lamothe is nog steeds prima bij stem en de nummers zijn gewoon allemaal uitstekend. Eerste indruk na een 2-tal luisterbeurten is erg goed.

Het minste nummer is de single. De rest is meer dan prima. Inderdaad prima gitaarwerk.

Jullie maken me nieuwsgierig! Gisteren het debuut nog gedraaid. Prachtig album! Deze ook maar eens gaan checken...

word hier erg blij van. Niet alle songs even sterk maar dit album sterk genoeg om te vergelijken met debuutalbum. opnieuw fan ... gitaarsolo inThe Heart Is a Mindless Bird is weer lekker ouderwets ...

De naam had ik wel eens ergens opgevangen maar het materiaal was me nog nooit eerder ter ore gekomen.Vandaag een aantal draaibeurten en dan kom ik al snel op op Amerikaanse leest geschoeide rock waar eigenlijk niet zoveel mis mee is.
Vooral het gitaarwerk van Vivian Campbell is erg lekker en ook de vocalen van Rob Lamothe mogen er best wezen.Ook het songmateriaal is niet slecht,al vind ik het op het laatste gedeelte van California wat inzakken en had het voor mij wel wat steviger gemogen.Nu rockt het allemaal aangenaam voort op hoofdzakelijk mid-tempo.
Origineel of vernieuwend is het allemaal niet maar als het zo wordt uitgevoerd is dat geen probleem.
In tegenstelling tot sommigen hier bevalt me de single American Dream juist wel omdat ie zo lekker rockt.Andere hoogtepunten zijn You're Too Rock and Roll,Searching for a Signal en The Heart Is a Mindless Bird met inderdaad die fantastische gitaarsolo op het eind.
In zijn totaliteit een redelijk tot goed album en dat laatste geldt vooral voor de sterke en mooie gitaarpartijen.

Hier heb ik erg naar uitgekeken de afgelopen tijd. Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat na een aantal luisterbeurten ik toch licht teleurgesteld ben. De nummers klinken over het algemeen prima (al kan de opener American Dream me, buiten de solo van Viv, niet bekoren) maar het klinkt allemaal wel erg veilig.

Rob Lamothe laat gelukkig horen nog steeds over een erg fijne stem te beschikken en ook de solo's van Vivian Campbell luisteren de nummers op een prettige manier op. Echter, het niveau van eerdere albums (World Gone Mad reken ik even niet mee aangezien die aan mij voorbij is gegaan), en zeker het debuut, wordt helaas niet gehaald.

Geen schókkend goed nieuw album. Kán ook haast niet..zou té schokkend zijn;)
Heerlijk album wel, met fantastisch gitaarwerk. Rob had van mij iets meer met z'n strot open mogen zingen. Maar goed. Ik hou tóch van ze!
Riverdogs ?

Campbell laat weer eens horen hoe jammer het is dat hij naar die zeikband uit Engeland is gegaan waar hij nauwelijks ruimte krijgt om te laten horen hoe goed hij is. Fantastisch gitaarwerk laat hij weer horen hier, heerlijke gitarist is het toch. Fijn dat hij de laatste jaren weer een aantal bands heeft waar hij kan laten horen hoe goed hij is.

Dit heeft toch wel veel raakvlakken met de solo-albums van Schenker hoor. Alleen met een veel betere zanger. Het zwakke punt van Schenker heeft Campbell geweldig opgevangen.

Geen enkel ander album van Riverdogs komt in de buurt van het debuut.

Ik word heel gelukkig van deze plaat. De solo in “The heart is mindless bird” is een van mooiste die ik ooit gehoord heb, hij houdt nl niet op...

Het album Bone van Riverdogs werd in 1993 door muziekmagazine Watt de hemel ingeprezen. Het feit dat de heren wars waren van alle trends en pure rhythm & blues ten gehore gaven was voor de recensent afdoende om in superlatieven te schrijven. Het album ging tot op het bot!
Nu is Bone geen slecht album maar een weergaloze topper is het ook niet.
Hetzelfde kan gezegd worden van California uit 2017.
De nummers klinken verzorgd, echter het materiaal sleept zich allemaal voort op midtempo, de productie spettert niet en Lamothe klinkt op den duur wat verveeld.
Het begin is nog wel aardig maar halverwege kakt de plaat behoorlijk in en dat maakt dat ik de aandacht er maar moeilijk bij kan houden.
Een voldoende sleept California wel uit het vuur, Lamothe blijft met zijn composities aan de goede kant van de streep, relatief saai is deze worp wel.