Loney, Dear - Loney, Noir (2005)

Een erg enthousiaste recencie in de NRC van zaterdag voor deze CD. Eens kijken wat ik van deze Zweedse Singer Songwriter vind.

Ik kan me niet altijd vinden in de recensies van de NRC maar dit keer wel. Loney, Dear maakt prettig wegluisterende wegdroompop met elfjesbegeleiding. Liefhebbers van Jens Lekman of Ray Lamontagne kunnen dit best eens proberen. 4* zijn een stevig fundament.

Paradiso, kleine zaal, 8 mei. Loney, Dear uit Zweden maakt haar debuut op nederlandse grond. Er zijn, ondanks goede recensies in de pers over de laatste plaat Loney, Noir, niet al teveel mensen komen kijken. We kunnen gemakkelijk ademen met z'n allen, wat in het bovenzaaltje van Paradiso erg prettig is.
Er komt een wat groot uitgevallen kind op, die met verbaasde stuiters de zaal in kijkt. Zijn 4 koppige band neemt plaats achter hun instrumenten. Emil (zo heet ie dus) begint een liedje te spelen op zijn accoustische gitaar. De band valt in en......

vanaf dat moment is het pure magie wat de klok slaat. Belletjes, koortjes, tegenmelodietjes en daar overheen de kinderlijke hoge zang van Emil, die al zingend ernstig en verbaasd de zaal in blijft kijken. Het ene liedje is nog mooier en betoverender dan de ander, en bijna allemaal eindigen ze in een ontploffing van vanzelfsprekend muzikaal geluk. Soms piept Emil er op het eind een aantal kreten uit, die doen denken aan een kleuter die voor het eerst van zijn leven in een ballenbak mag spelen. Aanstekelijk geluk, in perfecte 3 minuten liedjes verpakt en met veel speelplezier voor het voetlicht gebracht. Veel van de gespeelde liedjes blijken afkomstig van deze plaat, maar ook zijn andere materiaal blijft moeiteloos overeind. Een ronduit sensationeel optreden met als enige nadeel: het was gewoon veel te snel afgelopen.

Daar stond ik dan. Doorgewinterde muziekliefhebber. Het blijkt toch nog gewoon te bestaan, volledig betoverd worden. Dagenlang dat prachtige plaatje weer draaien om de bezwering weer op te roepen. En dan weer blij zijn als een kind. Net als Emil. Ik moet zeggen: het werkt verdomd aanstekelijk.

Sologne vond ik al heel erg mooi, Loney, noir klinkt zo mogelijk nog mooier. Loney, Dear doet op deze plaat wat sterker denken aan Sufjan Stevens. Deze plaat blijf ik voorlopig nog wel draaien!

Inderdaad prachtige luisterplaat! Blind kopen!

ok ok ik ga morgen meteen naar de platenboer.

Ik heb wat lowland en youtube filmjes gezien en werd meteen gegrepen... zo meteen meer als ik de schijf heb...

zo.... ben ik weer. ...heel sterk die schijf zeg vooral de nummers die ik op de lowlands(2007) 3 voor 12 site zag spreken me heel erg aan.
"Saturday waits' is bloedmooi, maar ook "I am Johny" en zeker "Carrying a stone". De uitvoeringen op lowland en op Youtube die ik gezien heb vind ik wel veel overtuigender dan die op de plaat. De laaste (vooral die lowlandopname met een zangeres!) bezorgde me echt kippevel.

In de gaten houden die Zweed!

Prachtalbum! 4*

hier ff een link naar een wonderschone 3voor 12 lowland opname,
http://3voor12.vpro.nl/artiesten/artiest/33276023
en dan links.. loney dear sessie oplowland 2007

das is ook wat zit mezelf te qouten )

Ik snap er niks van dat zo'n opkomende nieuwe singer/songwriter hier zo weinig aandacht krijgt.

Wel ik zie jullie allemaal op 22 november Tivoli Utrecht.... mis het niet!

Ik heb deze uit wat 2007 lijstjes van Mume users. Erg fijne muziek dit. Net voor het eerst gehoord. Erg mooi muziek.

En nu zie ik tot mijn verbazing dat dit uit 2005 komt?

In 2005 is het album in eigen beheer uitgebracht, waarna er in 2007 een re-issue volgde op het Sub Pop-label.

Ok. duidelijk. Thanks.

Een paar dagen terug de song Saturday Waits in een mixtape aangetroffen, was meteen verkocht! Aan de opmerkingen te zien moet ik maar eens snel ruimte gaan creëren in dat overvolle cd rek van me...

Erg mooi, aparte stijl.
Muziek, die niet verveelt

En weer een hele fijne Zweedse popband waar ik vrolijk van word

Dit album had wel wat meer draaibeurten nodig dan Club 8, maar ook dit zijn stuk voor stuk mooi gemaakte popsongs. Het neigt lichtelijk naar folk, maar daarvoor klinkt het album niet sober genoeg. I Am the Odd One vind ik gewoon geniaal. Ik verhoog met halfje en het einde is zeker nog niet in zicht. Zal ook zeker de andere albums van Loney, Dear mijn oren het plezier gunnen.

Qua zang moet ik enorm aan Sigur Ros denken valt me nu ineens op

Ik ben echt helemaal verliefd op dit album geworden, ik weet niet of het de combinatie met het lentezonnetje is maar ik word tijdens elke luisterbeurt -hetgeen er al flink wat zijn geweest de laatste tijd- van Loney Dear helemaal blij.
Elk nummer nodigt uit tot meezingen met een hoog stemmetje (ik ben een natuurtalent, de buren vinden het geloof ik minder leuk) en is erg ontwapenend (met name I Am The Odd One), stuk voor stuk halen de tracks een ontzettend hoog niveau.
I Am John en de geweldige afsluiter I Won't Cause Anything At All steken nog boven de andere geweldige nummers uit.
Ik gooi hem meteen in mijn top 10, eigenlijk heb ik de aandrang om hem op nummer 1 te zetten maar ik wacht eerst nog maar even af of ik hem over een half jaar nog steeds zo ontzettend goed vind.
Ik heb trouwens ook al een kaartje voor het aankomende concert in Doornroosje

Het begint me trouwens op te vallen dat er erg veel leuke muziek uit Zweden afkomstig is, daar kan Nederland nog eens een voorbeeld aan nemen.

Maar wij hebben Kane!

En niet te vergeten de Toppers!!!
Wat zeur ik eigenlijk?

Als ik over een maand nog steeds zo enthousiast ben gaat hij echt op 1.
Ik kan me niet herinneren ooit zo gegrepen te zijn door een album (al zijn Kane en de Toppers natuurlijk ook niet te onderschatten ).
'Loney Noir' stemt me zowel vrolijk als melancholisch, tijdens elk van de inmiddels ontelbare luisterbeurten word ik compleet meegenomen.
Echt, ik kan bijna niet beschrijven hoe ik me voel als de laatste klanken van mijn favoriet "And I Won't Cause Anything At All" wegsterven.
Het enige dat ik daarna nog kan doen is de cursor naar "Sinister in a State of Hope" te bewegen en het hele luisterproces opnieuw te laten beginnen.

Dit was misschien wat overdreven, neemt dat neemt niet weg dat het nog steeds een van mijn absolute favorieten is.
Deze verdient meer aandacht.

The Meter Marks O.K is overigens de nieuwe favoriet, was live ook echt bijzonder mooi.
Moet "I Could Say" trouwens niet "No One Can Win" heten?