Igorrr - Savage Sinusoid (2017)

In de 20ste eeuw is de elektronische muziek uitgevonden en wat modern-klassieke componisten daarmee deden – bv. Stockhausen in Gesang der Jünglinge uit 1956 en Berio in Laborintus II uit 1965 – heb ik altijd geweldig mooi gevonden. Ik heb mijn hele leven tevergeefs gezocht naar een vergelijkbaar hard elektronisch geluid in de popmuziek…

Sowieso heeft het even geduurd voordat elektronica in de pop gemeengoed werd en toegegeven, de ‘voorlopers’ van de synthesizer zoals het elektrische orgel (bv. The Doors in Light My Fire en Procol Harum in A Whiter Shade of Pale, beide uit 1967) en het semi-elektronische mellotron (bv. Earth and Fire in Storm and Thunder uit 1972 maar ook nog Orchestral Manouvres In The Dark in Joan of Arc (Maid of Orleans) uit 1982) klinken geweldig en vanwege hun rauw en warm geluid heel rock ‘n’ roll. Maar met name in de jaren ’80 ging een nieuw elektronisch instrument de pop overheersen: de synthesizer. Ik heb het geluid van de synthesizer altijd ondraaglijk gevonden (reden waarom ik nooit meer heb kunnen luisteren naar de meeste pop vanaf de jaren ’80): de synthesizer klinkt niet rauw en warm maar klinisch en kil en als anti-rock ‘n’ roll bij uitstek. Dat het instrument zo dominant werd heeft ook te maken met een zelfbewuste anti-rock’n’roll-ideologie sinds de jaren ’80: de gitaar, die werd gezien als fallisch symbool van mannelijk testosteron en dus van rock ‘n’ roll, werd bewust vervangen door de sekseneutrale en seksloze synthesizer. Met de synthesizer werd rock ‘n’ roll effectief gecastreerd. De synthesizer klinkt altijd braaf en nooit agressief: de synthesizer betekende de dood van rock ‘n’ roll.

Toch hadden nota bene de modern-klassieke componisten in de jaren ’50 en ’60 laten zien dat elektronica agressief kan klinken: ijselijk krijsend, dreigend bonkend, hard staccato als een mitrailleur, etc. De gitaar kan worden vervangen door elektronica zonder dat het zijn rock ‘n’ roll-aura verliest: waarom bleef dat gebruik van elektronica in de pop uit? Ik heb dat nooit begrepen. Wel gaf met name het genre drum and bass in de jaren ’80 even hoop, want daarin was soms een flard van agressieve elektronica te horen. En alleen Jon Spencer and the Blues Explosion – een band van pure rock ‘n’roll, van pure sex, opwinding en zweet – leek het wel te begrijpen en paste soms een beetje agressieve elektronica toe zoals in het nummer Full Grown uit 1994.

En toen was daar Igorrr: Eureka! Er blijkt zowaar een popgenre te bestaan dat wel elektronica op harde, agressieve wijze toepast: volgens Wikipedia heet dat genre ‘breakcore’. Het is een zeer marginaal, vrijwel niet populair genre dat je daarom nooit op de radio of elders hoort. Maar ik heb eindelijk mijn elektronische pop gevonden! Daarin is met name Igorrr interessant omdat hij de breakcore mengt met tal van andere genres, zoals metal en drum and bass maar ook opera en Balkan-polka, zodat het een wilde maar prettig gestoorde eclectische luisterervaring oplevert. Wel neigt de muziek sterk naar het gotische en theatrale, hetgeen voor mij niet zo hoeft en de muziek als bizarre act ook wel de ideale kandidaat maakt voor een hit op het Songfestival…

Savage Sinusoid is echt een soort rariteitenkabinet. Ik voel er niet zozeer een gerichte artistieke visie achter, als wel simpelweg een onstuitbare experimenteerdrang en daarbovenop een behoefte aan muziek met pit. Misschien is "met ballen" een goede term, maar het schopt je vooral in de ballen.

Vernieuwend is het beslist niet. Het leent van de breakcore, de djent, de industrial, de metal met operazang leunt zelfs wel heel erg aan tegen Diablo Swing Orchestra. Maar aan zulke lekker geflipte muziek is er nog steeds geen overvloed, dus ik verwelkom iedere band die het zich eigen maakt!

Nog even geen oordeel, ik zal hem nog een paar keer vaker luisteren. Maar er gebeurt genoeg interessants voor mij!

'Viande' is een geweldige opener, maar... hoe moet ik het omschrijven? Igorrr klinkt daarna ergens als het niet helemaal mee komende Europese broertje van Mr. Bungle, hoewel ik regelmatig ook aan Squarepusher (waarvan ik - ooit - alleen 'Feed Me Weird Things' kende) moest denken. MAAR no.2: toch valt er meer dan genoeg te genieten en is dit helemaal geen verkeerd plaatje! Lekker van de pot gerukt, zeg maar. Ook bv. het opera-gebeuren in o.a. 'Problème d'Émotion' of het accordeonnetje in 'Cheval' smaakt mij prima. Een band die zich niet druk maakt om hokjes of verwachtingen en lekker loos gaat. Riffje(s) in 'Apopathodiaphulato-phobie':

En dat ge(---)r over 'ziel of niet'...* Een goed muzikant heeft zijn of haar ziel al voor aanvang van de carrière verkocht aan de duivel, klaar. En dan blijft alleen de vraag over: vind je 't wat? Ja, dit vind ik wel wat! Dank, gigage.

Vier sterren.


* Van mij mag het hoor. Ik ga het misschien ook nog wel even lezen en ik ben zeker benieuwd naar die stukken van Stockhausen en Berio.