Prince - N.E.W.S. (2003)

Een compleet instrumentaal album in "jazz-sfeer". Ieder nummer duurt een kwartier. De ene fan gruwt er van, de ander is er dol op. Ik zit er wat tussenin.

en ik ken hem nog niet....heb voor de rest de hele reut compleet; op deze na dus

Wel, na de tegenvallers "New Power Soul" en "The Rainbow Children" ging ik wel twee keer nadenken om een nieuw Prince album te kopen... nu heb ik het eens gehoord, en ik vond dat lang niet slecht..maar om het nu ook te kopen.. het is mijns inziens niet iets dat ik veel zou draaien... eerder zo voor af en toe voor de sfeer.. op de achtergrond of zo...

Maar puur muzikaal en creatief bekeken: sterk !

Ik begrijp werkelijk niet hoe Rainbow Children je kan tegenvallen! Geweldige plaat.
NEWS vind ik daarentegen wel tegenvallen. Het is niet slecht, maar veel doet het me niet. Ik heb pas die andere 'jazz-plaat' gedownload: Xpectations. Die vind ik leuker.

Een van de meest bijzondere releases van Prince die in ieder geval een ding vrij duidelijk maakt. De man is ongekend veelzijdig. Ook dit vind ik, waarschijnlijk door zijn a-typische karakter, een van de sterkere releases. Typische zondagplaat. Funky Jazz, dat is het, en t klinkt prima.

Ik denk er precies hetzelfde van; Rainbow Children is heel leuk en funky en vooral : jazzy.

Deze hier is een halfbakken plaatje vol halve ideetjes...

**

Kan iemand me vertellen waar ik Xpectations kan kopen/downloaden of in ieder geval luisteren???

geen idee hoe je er legaal aan kan komen (waarschijnlijk via zijn site). ik heb hem met een P2P programma op de kop getikt.

Niet doorvertellen. er staan overigens een aantal lekere nummers op dat album.

Eigenlijk ervaar ik het precies zoals Aero zegt. En ook ik zit er tussenin (al ben ik geen echte fan van Prince).

3 ster.

Op dit album liet Prince horen toch nog steeds gedurfd bezig te kunnen zijn. Een instrumentaal jazz-funk album met 4 nummers van bijna een kwartier is niet echt wat er van hem verwacht wordt.

Jammer genoeg is het resultaat nogal gemengd. Vergeleken met de briljante, puntige jazz-funk van de twee Madhouse albums uit 1987 komt N.E.W.S. nogal doelloos over. Het is in ieder geval niet zo glad als het andere jazz-album Xpectations dat een paar maanden eerder dan N.E.W.S. online uitkwam.

Ieder nummer bevat een aantal interessante passages, maar ook stukken die simpelweg saai zijn. Aan het eind is het gewoon leuk dat dit album bestaat, maar meer dan een gedurfde idee zal het niet worden voor mij.

Lekker relaxed plaatje van Prince,beetje jazzy,beetje fusion,beetje rock,beetje van alles wat samengesmeed tot een smakelijk geheel waar het lekker op wakker worden is.Niks schokkends of nieuws onder de zon,maar gewoon wat huisvlijt van onze opperdwerg die zich kennelijk vermaakte gezien het spelplezier wat hiervan afdruipt.

Relaxed CD'tje zeker de moeite om eens te beluisteren maar niks baanbrekends.

prince volledig instrumentaal , schitterend , mooie lange jazzy composities , perfect opgenomen en gedoseerd , de kleine man is een grootmeester , dat heeft hij al veel bewezen , een muzikale duizendpoot , hij kan alles , en is één van de grootste 10 musici aller tijden ,

ok , hij heeft ook rommel gemaakt , maar dit is weer prince zoals mozart , letterlijk spelend met noten !!!

bravo !!!

dit cdtje draai ik best nog wel vaak (meer dan een New power soul bijvoorbeeld)

Niet voor de massa.. maar misschien is dat juist ook wel leuk hieraan!

De jazzfusion klank van dit album staat me heel erg aan, maar de muziek zelf valt wat tegen.

Het probleem van dit album is echter een groot gebrek aan spanning. Het kabbelt allemaal maar voor, en dat is aangenaam voor op de achtergrond, maar om er intensief naar te luisteren is er maar weinig te beleven.

Zoals wat in 'West' vanaf een minuut of 5 gebeurd, daar veer ik toch echt even van op. Dat soort momenten hoor ik te weinig.

De basis lag er, maar de avonturiersdrang ontbrak.

Min of meer een buitenbeentje in het oeuvre van Prince, maar ik vind dit een schitterend plaatje. Bij mij belandt 'm vooral op een luie zondagmorgen in de cd-speler. Past bijzonder goed bij de eerste koffie en de eerste zonnestralen van de dag.

Ook leuk dat N.E.W.S. mooi werd vormgegeven in een soort van uitklapbare hoes. Qua vormgeving vallen Prince's albums nogal eens op in de negatieve zin, maar dit werd toch opvallend smaakvol aangepakt.

Al is NEWS mij een bijzonder plezierige ervaring, het mist in mijn beleving net datgene wat dit album exceptioneel goed zou kunnen maken. Ik weet niet wat het is, maar misschien is het wat Stijn_Slayer zei: de spanning.
Desniettemin vind ik het een heerlijk album. West is mijn Favoriet.....nou ja.....of toch North?
Och....gedeelde eerste plaats dan.
Ik beleef deze zoals tip_of.yourstar 'm beleefd: heerlijk voer voor de zondagmorgen.
4,5*

In de volgens mij zwakke periode 2002-2004 is dit een beter geslaagd project. De nummers 1 & 3 zijn best wel goed.

Prince duikt de studio in met zijn ultieme jazz-formatie (John Blackwell, Renato Neto, Rhonda Smith en Eric Leds), het resultaat is niet helemaal in lijn met dit dream team. Dat de nummers allemaal 14 minuten duren is een leuk Prince dingetje, maar wel veel te lang voor minstens 3 van de 4. De nummers zitten vol met twists, de muzikanten schitteren, het zijn alleen niet de allerbeste composities.
De vormgeving van het schijfje is (zeker naar Prince maatstaven) bijzonder geslaagd.

North
Dankij Eric Leeds klinkt dit nummer als een jaren '80 jamsessie, maar de echte scherpte blijft uit. Dit had alleen geen 14 minuten moeten duren, want na enkele minuten haak ik af.

East
In het begin werd ik dankzij John Blackwell direct gegrepen door dit nummer. Verder vond ik ook de vele wisselingen heerlijk, maar ook hier is de tijdsduur wel een probleem.

West
Dit nummer doet mij het minst. Ik weet niet goed waarom. Het nummer begint mooi en Leeds valt goed in. Prince gitaar is prima, maar om de een of andere reden raakt het me niet echt.

South
Dit vind ik wel heel fijn vooral danzkij het fantastische gitaarwerk. Het is wat toegankelijker en zeker de eerste 5 minuten met een uitblinkende Rhonda is hele fijne funkjazz. Dit is het enige nummer waarbij ik weinig moeite heb met de tijdsduur.

Als totaal merk ik wel dat dit album blijft groeien na meerdere luisterbeurten. Toen ik het vandaag pakte met getemperde verwachtingen werd ik positief verrast waar dat bij Xpectation andersom is. Er gebeurt zoveel in deze 4 nummers dat je blijft ontdekken.

Prince – N.E.W.S.

…zzz…

Prince – N.E.W.S.

Sorry, daar dommelde ik even in bij mijn eerste poging deze plaat te recenseren. Naar N.E.W.S. van Prince luisteren doet zo’n dingen met een mens.

Nee alle gekheid op een stokje, het muzikantenschap op deze plaat is vast helemaal top, Prince is zelf natuurlijk een klasbak maar hij laat zich hier ook omringen door de nodige toppers (vooral Eric Leeds op sax), maar dat doet niet af aan het feit dat ik mijn aandacht hier gewoon echt niet bij weet te houden.

Ik wil zelfs nog verder gaan: om actief te luisteren naar deze plaat, moet ik me concentreren op dezelfde manier zoals ik dat vroeger moest doen bij het maken van mijn huiswerk. Het lukt misschien maximum een paar aaneengesloten minuutjes, daarna ga ik onherroepelijk dagdromen, social media checken, proberen een zo hoog mogelijke toren te bouwen met al het schrijfgerief in mijn pennenzak… geen goed teken.

Uitzonderingen: wanneer het geheel wat dreigender wordt op East, het chille begin van West met die eenzame gitaarsolo, de chille outro van West met die eenzame saxsolo… en dat is het eigenlijk zowat.

Maar zelfs die spaarzame uitzonderingen zijn niet bepaald carrièrehoogtepunten waar ik met alle geweld om de zoveel tijd naar terug wil keren. Ze zijn gewoon iets minder middelmatig dan de rest van het gebodene. N.E.W.S. doet heel klinisch aan, alsof de aanwezige muzikanten geen chemie delen. Nu weet ik natuurlijk dat dit niet zo is, dat ik hier niet van kan genieten ligt dus aan de te cleane productie en de weinig sprankelende composities.

Misschien adequate achtergrondmuziek bij het lezen of de zondagse thee, maar daar luister ik Prince natuurlijk niet voor. By far zijn meest saaie plaat voor mij, de jazzy antithese van het swingende, interessante The Rainbow Children. Een slaapverwekkende, voortkabbelende yin van een spannende, regenboogkleurige yang. Tja, alles moet in balans blijven, zullen we maar zeggen.