0
geplaatst: 21 februari 2018, 20:30 uur
Prince duikt de studio in met zijn ultieme jazz-formatie (John Blackwell, Renato Neto, Rhonda Smith en Eric Leds), het resultaat is niet helemaal in lijn met dit dream team. Dat de nummers allemaal 14 minuten duren is een leuk Prince dingetje, maar wel veel te lang voor minstens 3 van de 4. De nummers zitten vol met twists, de muzikanten schitteren, het zijn alleen niet de allerbeste composities.
De vormgeving van het schijfje is (zeker naar Prince maatstaven) bijzonder geslaagd.
North
Dankij Eric Leeds klinkt dit nummer als een jaren '80 jamsessie, maar de echte scherpte blijft uit. Dit had alleen geen 14 minuten moeten duren, want na enkele minuten haak ik af.
East
In het begin werd ik dankzij John Blackwell direct gegrepen door dit nummer. Verder vond ik ook de vele wisselingen heerlijk, maar ook hier is de tijdsduur wel een probleem.
West
Dit nummer doet mij het minst. Ik weet niet goed waarom. Het nummer begint mooi en Leeds valt goed in. Prince gitaar is prima, maar om de een of andere reden raakt het me niet echt.
South
Dit vind ik wel heel fijn vooral danzkij het fantastische gitaarwerk. Het is wat toegankelijker en zeker de eerste 5 minuten met een uitblinkende Rhonda is hele fijne funkjazz. Dit is het enige nummer waarbij ik weinig moeite heb met de tijdsduur.
Als totaal merk ik wel dat dit album blijft groeien na meerdere luisterbeurten. Toen ik het vandaag pakte met getemperde verwachtingen werd ik positief verrast waar dat bij Xpectation andersom is. Er gebeurt zoveel in deze 4 nummers dat je blijft ontdekken.
De vormgeving van het schijfje is (zeker naar Prince maatstaven) bijzonder geslaagd.
North
Dankij Eric Leeds klinkt dit nummer als een jaren '80 jamsessie, maar de echte scherpte blijft uit. Dit had alleen geen 14 minuten moeten duren, want na enkele minuten haak ik af.
East
In het begin werd ik dankzij John Blackwell direct gegrepen door dit nummer. Verder vond ik ook de vele wisselingen heerlijk, maar ook hier is de tijdsduur wel een probleem.
West
Dit nummer doet mij het minst. Ik weet niet goed waarom. Het nummer begint mooi en Leeds valt goed in. Prince gitaar is prima, maar om de een of andere reden raakt het me niet echt.
South
Dit vind ik wel heel fijn vooral danzkij het fantastische gitaarwerk. Het is wat toegankelijker en zeker de eerste 5 minuten met een uitblinkende Rhonda is hele fijne funkjazz. Dit is het enige nummer waarbij ik weinig moeite heb met de tijdsduur.
Als totaal merk ik wel dat dit album blijft groeien na meerdere luisterbeurten. Toen ik het vandaag pakte met getemperde verwachtingen werd ik positief verrast waar dat bij Xpectation andersom is. Er gebeurt zoveel in deze 4 nummers dat je blijft ontdekken.
1
geplaatst: 15 maart 2022, 12:12 uur
Prince – N.E.W.S.
…zzz…
Prince – N.E.W.S.
Sorry, daar dommelde ik even in bij mijn eerste poging deze plaat te recenseren. Naar N.E.W.S. van Prince luisteren doet zo’n dingen met een mens.
Nee alle gekheid op een stokje, het muzikantenschap op deze plaat is vast helemaal top, Prince is zelf natuurlijk een klasbak maar hij laat zich hier ook omringen door de nodige toppers (vooral Eric Leeds op sax), maar dat doet niet af aan het feit dat ik mijn aandacht hier gewoon echt niet bij weet te houden.
Ik wil zelfs nog verder gaan: om actief te luisteren naar deze plaat, moet ik me concentreren op dezelfde manier zoals ik dat vroeger moest doen bij het maken van mijn huiswerk. Het lukt misschien maximum een paar aaneengesloten minuutjes, daarna ga ik onherroepelijk dagdromen, social media checken, proberen een zo hoog mogelijke toren te bouwen met al het schrijfgerief in mijn pennenzak… geen goed teken.
Uitzonderingen: wanneer het geheel wat dreigender wordt op East, het chille begin van West met die eenzame gitaarsolo, de chille outro van West met die eenzame saxsolo… en dat is het eigenlijk zowat.
Maar zelfs die spaarzame uitzonderingen zijn niet bepaald carrièrehoogtepunten waar ik met alle geweld om de zoveel tijd naar terug wil keren. Ze zijn gewoon iets minder middelmatig dan de rest van het gebodene. N.E.W.S. doet heel klinisch aan, alsof de aanwezige muzikanten geen chemie delen. Nu weet ik natuurlijk dat dit niet zo is, dat ik hier niet van kan genieten ligt dus aan de te cleane productie en de weinig sprankelende composities.
Misschien adequate achtergrondmuziek bij het lezen of de zondagse thee, maar daar luister ik Prince natuurlijk niet voor. By far zijn meest saaie plaat voor mij, de jazzy antithese van het swingende, interessante The Rainbow Children. Een slaapverwekkende, voortkabbelende yin van een spannende, regenboogkleurige yang. Tja, alles moet in balans blijven, zullen we maar zeggen.
…zzz…
Prince – N.E.W.S.
Sorry, daar dommelde ik even in bij mijn eerste poging deze plaat te recenseren. Naar N.E.W.S. van Prince luisteren doet zo’n dingen met een mens.
Nee alle gekheid op een stokje, het muzikantenschap op deze plaat is vast helemaal top, Prince is zelf natuurlijk een klasbak maar hij laat zich hier ook omringen door de nodige toppers (vooral Eric Leeds op sax), maar dat doet niet af aan het feit dat ik mijn aandacht hier gewoon echt niet bij weet te houden.
Ik wil zelfs nog verder gaan: om actief te luisteren naar deze plaat, moet ik me concentreren op dezelfde manier zoals ik dat vroeger moest doen bij het maken van mijn huiswerk. Het lukt misschien maximum een paar aaneengesloten minuutjes, daarna ga ik onherroepelijk dagdromen, social media checken, proberen een zo hoog mogelijke toren te bouwen met al het schrijfgerief in mijn pennenzak… geen goed teken.
Uitzonderingen: wanneer het geheel wat dreigender wordt op East, het chille begin van West met die eenzame gitaarsolo, de chille outro van West met die eenzame saxsolo… en dat is het eigenlijk zowat.
Maar zelfs die spaarzame uitzonderingen zijn niet bepaald carrièrehoogtepunten waar ik met alle geweld om de zoveel tijd naar terug wil keren. Ze zijn gewoon iets minder middelmatig dan de rest van het gebodene. N.E.W.S. doet heel klinisch aan, alsof de aanwezige muzikanten geen chemie delen. Nu weet ik natuurlijk dat dit niet zo is, dat ik hier niet van kan genieten ligt dus aan de te cleane productie en de weinig sprankelende composities.
Misschien adequate achtergrondmuziek bij het lezen of de zondagse thee, maar daar luister ik Prince natuurlijk niet voor. By far zijn meest saaie plaat voor mij, de jazzy antithese van het swingende, interessante The Rainbow Children. Een slaapverwekkende, voortkabbelende yin van een spannende, regenboogkleurige yang. Tja, alles moet in balans blijven, zullen we maar zeggen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.