Prince - Chaos and Disorder (1996)

Een verplicht album om van zijn platencontract af te komen. De titel is toepasselijk. Een leuk allegaartje van left-overs. En dan zie je toch dat een een groot artiest is, want menig muzikant zou er een moord voor doen.

ja maar toch is het een slechte plaat, je merkt dat in deze periode de maestro niet in goede doen was

Wel wel.. Tot mijn aangename verrassing staat deze plaat op MusicMeter, ben er trouwens NU naar aan het luisteren...

Leftovers of niet, en het platenconctractverhaal klopt ook helemaal.. maar ik vind dit alsnog een heel goede plaat, sluit goed aan bij The Gold Experience, niet dat ie hetzelfde niveau haalt natuurlijk.. Maar ik vind dit toch wel echt goed hoor... deze staat samen met The Gold Experience, Sign 'O The Times redelijk vaak op huize C'Moon...

Je had beter kunnen weten

Dat is ook weer waar

Ik vind dit, alle negatieve kritieken ten spijt, een alleszins genietbaar album. De leftovers van deze man blijken toch heel wat beter dan de reguliere releases van andere artiesten en zelfs beter dan een aantal van hemzelf. Ik bedoel maar..Emancipation is van een jaar later en die zou ik toch niet willen ruilen tegen deze.

Luistert lekker weg, goede achtergrondplaat

ik kon hier echt helemaal geen chocola van maken.
Lang gelden geluisterd, en alles doorgeskiped (terwijl ik meestal vrij geduldig ben, zeker met Prince).

Heb ik iets over het hoofd gezien?
Hoogtepunten?

Ja, dat heb je! ik vind dit een heerlijk extraatje. zonder enige pretenties, lekker, recht voor zijn raap. prima numers! zoals Chaos & dissorder, dinner with D, i rock therefor i am.

Als dit je minst gedraaide Prince-CD is dan zal íe ook wel de minst goede zijn toch ? Het titelnummer en Dinner with Dolores zijn briljant, rest is minder....

Beslist !!

I rock, Therefore I am is toch een lekkere rock/funksong ????

En Dinner With Dolores ?????

maar voor de rest heb je weinig over het hoofd gezien

missertje
Punt !
2 sterretjes ! **

Right the wrong blijft een lekker nummer

Lang niet zo slechte plaat, als dat iedereen zegt. Het rockt bij tijd en wijle errug lekker, en ik heb de indruk, dat Prince hier meer de muziek speelt, die hij eigenlijk wil spelen. Ik weet dat hij een Jimi en blues fan is, en daarvan hoor je toch wel wat invloeden in deze plaat. Je hoort het ook aan zijn gitaarspel.

Heerlijk album van de man, maar helaas ook 2 van zijn slechtse nummers ooit erop: I Rock Therefore I Am en Dig u better dead...

Ik hou er wel van als hij een beetje van het pad afwijkt.Dat doet hij hier wel degelijk met abominabele verkoopcijfers als gevolg.Een album wat meer leunt op de gitaar dan voorheen en wat eigenlijk niet al teveel catchy tunes bevat.Wat overblijft zijn lekkere niet al te toegankelijke nummers die bij mij zeker de snaar weten te raken.

Redelijk album en dat voor een stapeltje afgedankte nummers waar hij Warner mee afscheepte.

Ik heb dit altijd een geweldig album gevonden (en nog steeds). Lekkere vuige rockers, een paar dampende funknummers (met name I Rock Therefore I Am) en het ingetogen koppel Into the Light/I Will.

Maar vooral track 1-6 doen Marty naar de luchtgitaar grijpen!

Niet het beste album van Prince maar nog best genietbaar. Een meer rockgetint album zonder echte uitschieters ("Dinner with Delores" vind ik het beste nummer hierop), de betere nummers plaatste hij op "Emancipation" (uitgebracht door EMI) terwijl hij Warner afscheepte met restmateriaal. Maar zelfs de restjes van Prince zijn nog altijd beter dan het beste van ... (vul maar zelf in).

3 zeer sterke nummers (Dinner with Delores, Into the Light en I Will), de rest is prima, maar niet meer dan dat. Kan me wel vinden in de reactie van LucM.

'Right the Wrong' en 'I Rock, Therefore I Am' zijn grote miskleunen, en ook 'Dig U Better Dead' en 'Had U' skip ik liever.

Het is echter geen slecht album. Het titelnummer, 'The Same December' en 'Zannalee' vind ik behoorlijk sterk. De rest van de nummers zijn aardig, maar dat waren wel terecht leftovers i.t.t. de drie eerder genoemden.

Gisteren voor 3,5 euro gekocht, en dat issie natuurlijk wel waard. Dat het duidelijk een leftover album is wordt ook nergens onder stoelen of banken gestoken.

De afgelopen dagen dit album wat vaker gedraaid en vanmorgen stond 'ie hard aan in de auto. En dan komt het album toch wel goed uit de verf. Ik vind dit toch wel een logisch vervolg op The Gold Experience. Dus als dit leftovers zijn van die sessies, had dat album dus nog beter kunnen zijn.

Dit album rockt de pan uit. Het titelnummer bijvoorbeeld, echt heerlijk !
En t/m nummer 9 staat er eigenlijk niks slechts op.
"I Rock Therefore I Am" klinkt overigens als een leftover van het 'Love Symbol' album.
De laatste 2 nummers vind ik wat minder.

Doe er een half punt bij, 3,5 *

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Prince had een contract met Warner Brothers getekend (7 albums voor $100.000.000) waar hij al heel snel vanaf wilde. Zijn naams verandering was hier een reden voor, maar ook het uitbrengen van dit album. Hij was in een rap tempo dat contract aan het afwerken zodat hij onafhankelijk zou zijn. De Paarse kluis werd geopend, en er kwamen ineens dingen uit die alleen via bootlegs het daglicht te zien hadden gekregen. Dit album bevat songs die zijn opgenomen in de periode 1993 / 1995, dus is niet echt een ratjetoe van oude en nieuwe opnames. Het album kwam ongeveer 9 maanden na Prince - The Gold Experience (1995) en 3 maanden na Prince - Girl 6 (1996). Voor de Prince liefhebber waren het mooie tijden.
Op de hoes is het volgende statement te lezen:
* Originally intended for private use only, this compilation serves as the last original material recorded by for Warner Brothers."


1.Chaos and Disorder (4:19)
De opening laat een rockende Prince horen. Precies waar ik van hou! Dat is een mooie start. Het nummer dateert van 1993. Rosie Gaines is te horen als achtergrond zangeres, en dat is een aangename verrassing, aangezien ze the NPG al had verlaten. Haar deel is later opgenomen. De gitaarrif van dit nummer kende ik al van hoe Prince Peach tijdens zijn shows eindigde. Hij verlengde het nummer met een rockend einde, wat dus later dit nummer bleek te zijn. De toon is gezet, Prince heeft zijn zinnen op rock gezet, en ik geniet.

2.I Like It There (3:15)
Wederom een overheerlijk stukje rock, en een tekst vol met seks. Prince all over. Dit nummer is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Het bevat alles wat ik van de man zo bewonder, gitaar, schreeuwen, lage zang en een hitsige tekst. Toen hij het nummer speelde tijdens één van de NSJ shows kon mijn avond dan ook niet meer kapot.

3.Dinner with Delores (2:46)
De enige single van het album. Een zeer toegankelijke track, die lekker meezingt. De gitaarsolo doet me steeds denken aan Brian May (gitarist Queen), het heeft een beetje zijn sound. Het is een mooi nummer en een terechte single. Prince heeft hier zelfs nog wat tv promo werk voor verricht.

4.The Same December (3:24)
Dit nummer had kende ik al van de video’s die te zien waren voor de concerten in ’95 te zien waren. Toch krijg ik het idee dat dit een iets afwijkende versie is. Het album blijft in ieder geval in de gitaar “mood” en het nummer past er goed tussen. Het nummer kent wat ritme wisselingen, en is daarom wat minder makkelijk, maar zeker niet minder fijn

5.Right the Wrong (4:39)
Het nummer neigt laidback te zijn, dit komt door de relaxte zang van Prince, en de muzikale ondersteuning doet daar goed in mee. Het refrein geeft er nog net dat rock tintje aan, maar de blazers zorgen toch ook voor de “soul” touch. Het is een beetje een mash-up. Ook hier weer ritme wisselingen, het zorgt ervoor dat het nummer eindigt in een feest mede dankzij de aanwezigheid van de blazerssectie. Heerlijk drumwerk van Michael B. op dit nummer!

6.Zannalee (2:43)
Wederom een track die al bekend werd door de video’s voor de shows in ’95. Ook hier heb ik ’t idee dat deze versie daar iets van afwijkt. Het is een blues achtig nummer. Blues past de man goed, dat neemt hij eigenlijk te weinig op vind ik. Gierende gitaar solo’s versieren de track met mooie kleuren.
7.I Rock Therefore I Am (6:15)
Dan is het tijd voor de eerste tegenvaller op deze plaat. Het intro laat een rapper horen die ik er meteen al niet vind tussen passen. De vocalen zijn voornamelijk voor Rosie, en Prince is op de achtergrond te horen. Die rapper (Steppa Ranks, familie van Shabba? Stijl is wel hetzelfde) roept er steeds wat tussendoor en stoort me enorm. Het ge-scratch met het vinyl is een andere storende factor. Wat ik wel erg mooi vind is de gitaar die (helaas) te zacht te horen is tijdens het refrein. Het nummer is door het refrein nog enigszins acceptabel, maar de aanwezigheid van de rapper vernietigt het completen nummer wat mij betreft. Tot overmaat van ramp komt er nog een andere rapper tevoorschijn. Ok Scrap D. mag zijn rapje doen… ik ben er klaar mee.

8.Into the Light (2:46)
Een prachtig piano intro wordt gevuld met prachtige vocalen van Prince. Ik hou van de manier waarop hij hier zingt. Het eindigt in een soort samenspel met Rosei Gaines. De van de week overleden Brian Gallagher krijgt hier een hele mooie solo toebedeeld. Het nummer is helaas erg kort, maar loopt bijna ongemerkt over in het volgende nummer.

9.I Will (3:37)
Ook hier zijn Prince en Rosie samen in de weer. Het is een ballad die een mooie kalme sfeer meegeeft. Er zit een mooie en toch verrassende gitaar solo aan het eind, die het nummer perfect afsluit.

10.Dig U Better Dead (3:59)
Daar is teleurstelling nummer 2. Een hip hop achtige nummer waarin het refrein nogal monotoon klinkt en de zang van Prince me echt niet kan bekoren zoals het vaak juist wel doet. Er is weer een hoofdrol voor Rosie Gaines in dit nummer. Het is me teveel een R&B / Hip Hop nummer geworden, en ik kan er al jaren niks mee, en nu nog steeds niet.

11.Had U (1:26)
Het laatste nummer is een dikke middelvinger naar Warner Brothers. Het duidelijk uitgezongen “Fuck You” laat niks te raden over. Het nummer is het allerlaatste nummer op een door WB uitgebracht label en gezien de titel lijkt het er ook op dat Prince het bewust als afsluiter heeft geplaatst. Waar het allereerst te horen nummer op een WB label For You (van Prince - For You (1978) hoopvol en liefdevol begon, zo eindigt dit rit dus met deze sneer, die niet alleen qua titel een overeenkomst heeft, maar ook qua lengte.

Qua muziek is het op 2 nummers na precies een album zoals ik het graag hoor. Prince met een gitaar dat is de mooiste combinatie wat mij betreft. De opnames stammen uit een periode dat de man lekker rebels was, en heel veel goede nummers opnam. Empty room kwam ook in die sessies voor, en dat is toch wel zijn mooiste niet uitgebrachte nummer wat mij betreft. Die versie heeft dit album niet gehaald (geen idee of dat “uberhaupt de bedoeling is geweest) en dat is erg jammer. Van de 11 tracks vind ik er 9 echt heel erg goed, maar de 2 die teleurstellen, zijn ook gelijk nummers die in de top 5 van mijn ultieme Prince teleurstellingen zouden komen te staan. Echt te slecht voor het niveau wat ik gewend ben van de man. 9 uit 11 is natuurlijk helemaal geen slechte score. Daarmee vind ik dit album dan ook erg ondergewaardeerd. Niet zozeer bij de fans, maar wel bij het grote publiek. Het album kreeg amper aandacht, en dat is toch jammer. Voor mij een zeer welkome aanvulling in de toch al indrukwekkende Prince catalogus.

Ik heb een aantal albums ontleend uit de bib van Roeselare, nl.
- Come (1994)
- Exodus (1995)
- The Gold Experience (1995)
- Chaos and Disorder (1996)
- Emancipation (1996)
- Girl 6 (1996)
- Newpower Soul (1998)
- The Vault ... Old Friends for Sale (1999)
- Rave un2 the Joy Fantastic (1999)
- Rainbow Children (2001)

Al deze albums zaten daar in het magazijn omdat ze haast nooit ontleend worden. Ik zie daar een voordeel in: ze zijn zo goed als nieuw en niet kapot gespeeld.

'Crystal Ball' (1998) met 'The Truth' was jammer genoeg wel ontleend.

Ben ik nu een fan? Gematigd. Ik zal deze albums nooit kopen, want in het geheel vind ik ze niet zo goed. Aan de andere kant bevatten ze een aantal pareltjes. Ik moet dus echt het kaf van het koren scheiden. Er is veel kaf, meer dan koren, maar dat laatste is dan zeker de moeite waard. Op dit album bijvoorbeeld zijn de 2 nummers met rapinvloeden walgelijk en tenenkrommend afschuwelijk. 'Dinner with Delores' vind ik daarentegen meteen raak.

Op de fansite 'Goldies Parade' las ik dat dit zijn minst succesvolle album is. Toch vind ik het een heel degelijk album dat kan wedijveren met 'The Gold Experience'. De nummers 7 en 10 staan wel symbool voor wat ik haat aan Prince. Jakkes, wat zijn dat 2 gedrochtelijke misbaksels.

3 sterren

Denk niet dat ze die ooit nog terug gaan zien - wisselt momenteel voor nog hogere prijzen dan vóór Prince's dood van eigenaar...

De box is wel eigendom van de bib. De boetes lopen op als je een cd niet tijdig terugbrengt.

Dit is een wat onderschat Prince album. Eén van de albums die Prince na zijn naamsverandering uit de kluis trok en aan Warner gaf om onder zijn contract uit te komen. In het begin vond ik het door het gitaargeluid van de eerste nummer klinken alsof het de leftovers waren van The pGold Experience. In de loop van de tijd vind ik het meer restanten van het Love Symbol album. De funk ’n roll van met name de eerste nummers kwam uiteindelijk tot volledige wasdom met de dames van 3rdEyeGirl.
Mijnheer mist de broodnodige inspiratie die TGE zo bijzonder maakte en is hier en daar bitter en cynisch.

Chaos And Disorder
Een lekker opener met een heerlijk grunge geluid. Eén van mijn favoriete lyrics zit hier ook in: “He’s gay, used 2 mean he’s happy. Nowadays happy ain’t allowed.” Verder zit er behoorlijk wat agressie in het nummer die misschien komt door de strijd met Warner.

I Like It There
Blijft qua stijl in hetzelfde stramien. Iets minder agressief en wat toegankelijker, maar daardoor ook wat minder lekker in mijn ogen.

Dinner With Delores
Tekstueel is dit nummer leuk en het heeft een prettig relaxed sfeertje.

The Same December
Het laatste nummer uit het rijtje met de NPG Trio en voor mij de afsluiter van het Gold Experience geluid. Dit nummer is erg “vol” maar na enkele luisterbeurten kan ik het goed hebben.

Right The Wrong
Tekstueel heeft het nummer wel wat te vertellen, maar muzikaal kan ik er weinig mee.

Zannalee
Zou later op The Undertaker een heerlijke bluesrocker worden, maar hier wordt het nummer door een soort hoorspel om zeep gelopen. Volgens 1 van mijn paarse vrienden is dit gedaan om Warner te sarren en het zou zomaar kunnen, want dit album is natuurlijk wel een anti-Warner statement.

I Rock Therefore I Am
Rosie Gaines doet haar intrede en de hele vibe van het nummer had prima op Diamonds And Pearls gepast. Tekstueel is het ijzersterk, het duurt misschien iets te lang. De rap aan het eind wordt door een hoop fans in Tony M.-stijl verketterd, maar ik vind het leuk gedaan.

Into The Light
Voor mij een kruising van Gold en The Morning Papers. Het heeft een religieuze feel die ook Gold heeft. Prima nummer, maar wel minder sterk dan de genoemde tracks.

I Will
Is eigenlijk één geheel met de voorganger. Losstaand vind ik het niet veel, maar in combinatie met Into The Light werkt het wel degelijk.

Dig U Better Dead
Een nummer duidelijk bedoeld voor de platenindustrie met een, deze keer kleine, rol voor Rosie Gaines. Klinkt lekker, maar vervliegt snel.

Had U
Tsja duidelijker richting Warner kon hij bijna niet zijn. Mede daarom kan ik dit statement wel waarderen.

Al met al kent dit album behoorlijk wat mindere momenten, maar is het bij vlagen ook gewoon goed. Met name de eerste 4 nummers zijn van goede kwaliteit. Ik twijfel tussen 3,5 en 4*. De paars bril wint vooralsnog.

Dit is de Prince die ik niet graag hoor. Rockend maar helaas nu zonder groove als in I like it there en en raar gedraal (als Into the light en I Will).
De bluesrock van Zannalee gaat dan nog wel en het Dinner met Dolores is ronduit smakelijk.

Naast Emancipation zal ook deze een vinyl release gaan krijgen in september.