Leo Sayer - Silverbird (1974)

En nog nooit iemand die bij dit album heeft gepost!

Dat terwijl het toch een alleraardigst album is te noemen.
Silverbird, zijn allereerste solo-album, had minder bekende nummers dan opvolger Just a Boy. Alleen The Show must go on werd natuurlijk wereldberoemd in de versie van de Three Dog Night.

Maar zoals gezegd, het debuut was niet minder dan de opvolger. Twee albums bracht Sayer uit in 1974 en één in 1975.
De constatering is de weerslag van de bruisende activiteiten van Sayer op muziekgebied rond die jaren, vol inspiratie en vooral begeesterd met leuke ideetjes en mooie melodieën.

Hij krijgt het predicaat "pop" opgeplakt, vooral vanwege het vervolg op zijn carrière na de eerste drie albums. Ik zou dit toch wel gewoon een rockalbum willen noemen. Geen hardrock maar het is niet voor niets dat ook een man als Roger Daltrey viel voor zijn kwaliteiten en bijvoorbeeld Giving it all away coverde.

De songs, een beetje weird bij tijd en wijle, liggen aangenaam in het oor en Sayer is een prima zanger. Het is jammer dat het later wat mierzoet werd allemaal.
Maar daar mag Silverbird niet op worden afgerekend.

Je hebt me nieuwsgierig gemaakt naar dit album, musician. Gaat op de korte wachtlijst ter draaiing.

Het eerste album van Leo Sayer, volgens sommige bronnen al wel in 1973 uitgebracht, maar dat is niet zeker. En de plaat paste goed in deze jaren, waar singer songwriter Elton John een belangrijke rol had, maar ook David Bowie. Nu was Leo Sayer wel talentvol, maar minder dan de beide genoemden. Verder heeft hij op dit album enkel de teksten geschreven, de muziek is van Dave Courtney. Het heeft de invloed van Elton John, gewoon goede songs brengen met kop en staart en zeker ook bij somige nummers muzikaal, maar soms heeft de zang van Leo ook duidelijk iets van David Bowie. En denk daarbij ook aan zijn pierrot aankleding, duidelijke invloed van David Bowie. Verder is dit album eigenlijk best sterk en lijkt op niets op de latere disco-king Leo Sayer. Volgens een recensent is het eigenlijk een soort concept album, want in ieder nummer komen isolatie, eenzaamheid , afscheid wel aan de orde. Het bekendste nummer is 'the show must go on', waar Three Dog Night een dikke hit in Amerika mee scoorde. Echter de uitvoering van Leo Sayers is veel beter, minder gladjes, puurder. Na dit album volgde 'Just a boy', door velen nog wat beter beoordeeld. Ze zijn erg aan elkaar gewaagd. Leuk weetje , de eerste solo plaat van Roger Daltrey van de Who is geproduceerd door Leo Sayer en Dave Courtney. Kritiek was toen dat het te weinig rock bevatte. Voor Leo Sayer zelf vind ik dat niet zo erg, nummers zijn afwisselend, zo nu en dan wel ee rockend nummers tussen, maar ook ballads pop. De eerste twee albums van Leo Sayer waren best beloftevolle, jammer genoeg heef hij dat niet door kunnen zetten. De plaat eindigt met het Elton John achtige 'why is very body going home?', prachtig nummer trouwens. Ja, alle muziekliefhebbers gingen na de twee eerste platen van Leo toch maar naar huis.....

Het label is natuurlijk gewoon de groene Chrysalis, maar alla.

Eerste album van Leo Sayer, waarmee hij al een beetje doorbrak en ook een beetje meer rockt, dan alles wat daarna kwam, heb ik het idee.
Maar veel te lang niet meer gedraaid natuurlijk..
Why Is Everybody Going Home (heeft inderdaad wat van Elton John weg, als je de stem wegdenkt) en The Show Must Go On (fijn nummer) haalden in ieder geval de tipparade al.
Nog maar weer eens een paar keer draaien dus.

Deze LP die volgens de hoes blijkbaar van ene Kirsten is geweest verkeert in matige staat en is een Engelse persing.