Carla Bruni - French Touch (2017)

Carla Bruni; je hoort haar toch het liefst in het Frans of in haar moedertaal, het Italiaans.

Het stemgeluid van Carla Bruni heb ik altijd al aangenaam gevonden. Een licht hees geluid, op het fluisterende af. Spannend en diepgaand. Haar eerst plaat, Quelqu'un M'A Dit, is een prachtige luisterplaat die ik nog steeds geregeld met veel plezier opzet. De platen die daarna kwamen waren betrekkelijk van minder kwaliteit, waarbij vooral valt op te merken dat haar Engelstalige platen beduidend minder zijn. Dan is het dus oppassen geblazen als ze met een album komt wat alleen maar uit Engelstalige nummers bestaat, laat staan dat het ook nog eens covers zijn. Dat pakt dan inderdaad ook niet zo fantastisch uit.

Carla Bruni omringt zich met jazzmuzikanten om de nummers te voorzien van een luchtige muzikale omlijsting. Luchtig, mag in sommige gevallen ook best bestempeld worden als saai. The Winner Takes It All, Highway to Hell en Stand by Your Man zijn covers die werkelijk niets toevoegen aan het origineel. Enkel het feit dat Carla Bruni het zingt, is niet voldoende om een nieuwe dimensie aan het nummer toe te voegen. De enige positieve uitzondering, waarbij Bruni wel wat brengt, is haar vertolking van Enjoy the Silence.

3,0*