Danzig - 4 (1994)

Can't Speak is het beste nummer van deze rare spierbalrocker.. gave clip ook

Vind het persoonlijk niet zijn allerbeste, maar wel een van de betere op deze plaat.

Zoals bij wel meer werk van Danzig is heeft ook dit album een aantal erg sterke nummers, maar ook een aantal nummers die me wat minder raken. Dit was op de vorige platen ook het geval, waardoor mijn totale score steeds op 3,5* uit kwam. Datzelfde geef ik daarom ook aan dit vierde album. Gewoon lekkere muziek waar ik graag naar mag luisteren en die best de moeite waard is om in je collectie te hebben.

Minder dan How Gods can kill, maar nog steeds uiterst genietbaar, met een aantal sterke nummers erop. Maar wat hij hierna uitbracht, kan nog niet in de shaduw van dit album staan.

DIt is waarschijnlijk zijn laatste goede album geweest, daarna ging er ergens iets mis, vrees ik. Na dit album kwamen er vreemde, door industrial beinvloede albums uit. Die matig zijn.
Er staat mooie nummers op dit album. Alleen het vreemde imago, maar ja dat hoort er eigenlijk ook wel bij.

Deze eerste 4 cd's zijn monumentaal,
met deze bezetting laat ons maar zeggen.

Stop de cd in de speler en hij laat zien dat hij precies 66 tracks bevat en 66:66 duurt.
Danzig is behalve een bluesy hardrocker ook bijzonder evil.
De kleine man wijkt iets af van het pad van de 2 voorgaande platen. Veel ballades, links en rechts een stemvervormer en een vreemd aandoende track die Sadistikal heet.
Die ballades zijn best mooi. Going Down To Die en Let It Be Captured zijn hartverscheurend.
Rocken doet de man hier ook nog steeds. Brand New God knalt er lekker in. En de wat meer mysterieuze tracks als Until You Call On The Dark en het chaosscheppende Bringer Of Death mogen er ook zijn.
De meer compacte benadering van de eerste 3 albums bevalt mij iets beter, maar 4 compenseert dat alles weer op het gebied van sfeer.

Glen Danzig heeft een eigen persona. Hij laveert met Danzig 4 met doommetal met een blackmetal sfeer erom heen. Je kan hem moeilijk in een hokje duwen en maakt muziek op zijn manier. Dat komt de originaliteit van zijn metal ten goede.

Wat ik zo sterk aan nummer 4 vindt is dat er een hoop goede tracks op staan, en niet een paar goede bekende tracks en de rest opvulling.

Na het wegsturen van de band is na 4 wat aan kracht verloren. Ik vond die line-up zoals op nummer 4 met Chuck Biscuits en Erie Von een topper.
In ieder geval Danzig4 is gemaakt en die neemt niemand je af.

Laatste album met originele bezetting. Goede plaat die nauw aansluit op album 3.

Op dit album begon de wisselvalligheid een beetje toe te slaan,en daarom ook iets minder dan zijn drie voorgangers.Wel moet ik er bij zeggen dat 4 met onder meer Dominion,Little whip,Can't speak en Idon't mind the pain enkele geweldige uitschieters kent.Daartegenover staan enkele ballads die niet helemaal overtuigen en de eerste,lichte industrial invloeden die de opvolger van dit album zo overheersten.Blijft over een sterke combinatie van rock en doommetal en een flink aantal sterke songs.Goed.

Ik heb het hoesje zonder Danzig4 erop daardoor wist eerst niet welke band het was.Later viel t kwartje bij de naam in het boekje. Best goed album en de enige die ik heb van Danzig.

Dat "Danzig 4'' label hoort ook helemaal niet op de oorspronkelijke cover te staan

Wel minder dan z'n voorganger maar op de een of andere manier valt de 'experimenteerdrift' van Glenn hier niet volledig in slechte aarde, daarom hier hetzelfde aantal sterren. Heel experimenteel is het natuurlijk niet maar voor Danzig begrippen op dat moment wel. Later raakte de Evil Elvis mij helemaal kwijt maar ik heb altijd nog de eerste vier albums.