Gun - Favourite Pleasures (2017)

Er is niets raar aan dit album. Gewoon een plaat die vol staat met perfecte feest rockers. Het klinkt lekker rauw, maar is zo gelikt als wat en ik mag het wel. Favourite Pleasures is een plaat die een mens zich lekker laat voelen. GUN wilde terug naar de basis, nou dat is goed gelukt.

Wel heb ik het gevoel dat de band steeds een bepaald voorbeeld voor ogen had voordat het aan een nieuwe song begon en zo komen er behoorlijk wat bekende geluiden uit mijn speakers gerold als ik de plaat afspeel. Dat is verre van erg, zo lang de songs goed zijn. Op dat onderdeel slaagt GUN vrijwel volledig. De overbodige ballad aan het einde, mijn versie duurt slechts 10 nummers, uitgezonderd, staat er geen zwakke broeder op het album.

Vele invloeden dus, maar als ik er dan één moet noemen, kom ik uit bij Aerosmith. Vervolgens onderken ik dan het verschil in kwaliteit. Waar ik bij Aerosmith echt moeite heb om een handvol goede rocksongs te noemen, staat Favourite Pleasures er vol mee. Tel uit je winst.

Als de plaat ook nog eens blijft groeien, sluit ik niet uit dat er een halfje bij komt. Voor nu even conservatief gescoord. Niet lullen, maar poetsen. Daarin is GUN volledig geslaagd met dit nieuwe album. Met verve.

Het hele verhaal staat hier op WonoBlog.

De (generieke) party sleaze rock van het Schotse Gun is beter dan (bijna) de gehele Aerosmith discografie is een boute uitspraak die doet vermoeden dat na Big Ones de kennis wel een beetje ophoudt.
Ieder jaar komt er wel een album uit als deze makkelijk in het gehoor liggende L.A. rock. Verder prima, hoor en ik waardeer het enthousiasme van de band maar baanbrekend is het allerminst.
Tyler Bryant & The Shakedown die het voorprogramma van Guns N Roses verzorgde is beter vergelijkingsmateriaal.

Black Heart is wel een coole song en had op een Slash album niet misstaan, The beasty Boys cover Fight for your right niet.

Het vorige GUN album vond ik absoluut de moeite waard! Deze heb ik nog niks van gehoord maar ben zeer benieuwd.