Danzig - III How the Gods Kill (1992)

Net ietsjes minder dan Danzig II Lucifuge, maar nog altijd meer dan de moeite om in je collectie te hebben.

Heerlijke donkere plaat van Glenn & Co. Met een mooie cover van Giger, de man die Alien ontwierp.

Danzig II was een erg consistente plaat. Danzig III heeft een paar enorme uitschieters die dan meteen ook tot zijn allerbeste werk behoren, zoals Anything, How The Gods Kill, Dirt Black Summer en natuurlijk:

I AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! heart of the devil...
I HIIIAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAVE!!!!!!!!!!!!!!!!!!! heart of the devil...

Opener Godless mag er ook zijn. En de duistere ballade Sistinas.
Ja, Danzig en zijn band was hier op de toppen van zijn kunnen. Ik had Lucifuge altijd op een iets hoger voetstuk staan maar nu ik deze weer eens beluister moet ik concluderen dat How The Gods Kill op zijn minst van gelijkwaardig niveau is.
Jammer dat er van deze samenstelling niet veel meer over is. De ene na de andere moddervette riff wordt uit de mouw geschud. Luister nog eens naar Dirty Black Summer. Zo eenvoudig, maar zo doeltreffend en bereheavy.

Ik kan me nog de eerste keer herinneren dat ik het album beluisterde. De opening is machtig, vet en zet in voor een hoogstaande aaneenrijging van eenvoudige maar begeesterende riffs met een demonische sfeer. Het is een waardige afsluiter van een drie-luik, vanaf nu is het down-hill. Al mag Danzig IV er zeker nog zijn. De rest kan je beter aan je laten voorbij gaan.

Af en toe lijkt het op the doors, on metal dan. Het boeit me nu een stuk minder dan toen deze uitkwam. Of misschien moet je er meer voor in de stemming zijn, kan natuurlijk ook.

Dat laatste dus.
De gitaren zijn een stuk vetter (lees metal) aangezet dan op II en dat gaat een beetje ten koste van de originaliteitsprijs die Lucifuge in de wacht sleept. Maar de songs zijn toch wel weer erg sterk. De doomy opener is voor mij gelijk de beste song van de plaat. Ook hier blijft Glenn de goden verzoeken en probeert ze allemaal vanuit deze aardkloot uit de tent te lokken. Het is als het ware een cry towards heaven, valhalla etcetera. Dat komt bij de wat rustigere stukken wat beter uit de verf (Godless, How the gods kill) dan bij de de drukkere songs (Bodies, Left Hand Black).
Doordat het overigens prima gitaarwerk wat meer aandacht vraagt dan de vocals alleen lijkt mij dit album wat toegankelijker om Danzig's werk te ontdekken, voor wie het niet laten kan.

Toffe cover van H.R. Giger, maar met het album zelf kan ik helaas wat minder. De zang van meneer Danzig is duidelijk een acquired taste, die ik niet bepaald deel. Hij klinkt als een fucked up en veelal onverstaanbare kruising van Elvis en Jim Morrison. De muziek is daarentegen best te pruimen, met een aantal aardige songs (zoals opener Godless en het aanstekelijke Dirty Black Summer), al is het jammer dat het album zo kaal is geproduceerd. Het had allemaal wel wat voller en steviger mogen klinken.

Dit album doet me aan het eerste paar platen van The Cult denken. Zelfde pathetische zang en tempo's. Wel wat steviger, maar met mindere composities.

Probeer eens Danzig II - Lucifuge, die overtreft deze derde en veel van The Cult.

Die is inderdaad wat evenwichtiger, maar toch prefereer ik (de vroege) The Cult. Ik moet het debuut van Danzig nog verorberen. Hoe is die in vergelijking met II en III ?

Wat "droger" dan Ii e iii vooral, goeie plaat met enkele knallers er op, ook wat mindere songs.

Lucifuge is de enige plaat van Danzig die ik helemaal goed vind, geen enkel minder nummer...

Draai dit bijna nooit meer, zonde want het is een prettig album. Later zou het een beetje mis gaan in mijn ogen. De eerste paar albums van Danzig zijn erg de moeite waard. Toch ook maar eens dat Samhain checken.

Kwalitatief doet deze niet veel onder voor zijn voorganger. Deze is qua sound meer metal dan II:Lucifuge. En zijn zang is ook wat meer over the top. Het songmateriaal is opnieuw zeer sterk, alleen de laatste twee tracks heb ik iets minder mee.

Die mening deel ik wel. De laatste twee nummers voelen wat aan als inwisselbare dingetjes ten opzichte van de overige markantere nummers.