Baldrs Draumar - Fan Fryslâns Ferline (2017)

Folk is in Nederland een onderschat genre, in tegenstelling tot de andere Europese landen. Alsof Nederlanders hun wortels kneuterig en oubollig vinden.
Een metalband die een akoestisch album maakt, is voor de moderne kaaskop misschien dubbel vreemd. Bij een band als Baldrs Draumar is dat echter bepaald geen vreemde stap. De teksten van de groep zijn sowieso gedrenkt in de Friese historie, vandaar de titel van dit akoestische Fan Fryslâns Ferline, verschenen in oktober 2017.

Behalve zang, akoestische gitaar en bas en een trom klinken een accordeon en een fluit. Zanger Wyldrazer heeft een prima stem die zowel rauw als “schoon” kan klinken. De liedjes bieden veel afwisseling en pakkende melodieën, met hier en daar koortjes van de overige drie.
Anders dan het vorige album Aldgillissoan is hier geen sprake van één verhaal dat de liedjes met elkaar verbindt. Maar de titel dekt de lading: wie meeluistert of -leest leert het nodige over de Friese cultuur, die veel ouder en breder is dan de huidige provincie.

Thema’s die voorbij komen zijn de Noordse mythologie, vrijheidsdrang, het landschap en de invloed die zich bijvoorbeeld tot in Keulen liet gelden, zoals in Magna Frisia wordt verteld.
Andere hoogtepunten. De opener, tevens titelsong, verklaart de passie van de vier, die ook blijkt uit de hartstochtelijke uitvoering ervan.
Slach by Warns vertelt het verhaal hoe het ridderleger van de Hollandse graaf Floris IV in 1345 over de Zuiderzee voer en een invasie op de Friese kust uitvoerde. Later werd het in de pan gehakt gehakt door een leger van boeren en vissers. Een verhaal waar een speelfilm in zit.
Hva Faen vertelt over een mislukte reis naar Engeland en de rol van bier daarbij: humor steekt hier de kop op, niet alles op deze schijf is even serieus.
Op Deät Lun wordt ook gevaren, maar dan naar Helgoland. In 2019 zou de band daadwerkelijk naar dit Duitse eiland voor de Deense kust varen. Dit om deel te nemen aan de driejaarlijkse Friese conventie; zie daarover deze boeiende kortdocu. Dit lied is met zijn fluitpartij het hoogtepunt van dit album.
Het album sluit af met Hadagrims Fertriet, dat ook het vorige album Aldgillissoan afsloot. In november 2021 kreeg het een videoclip, geschoten in de Theatertuin in Broeksterwoude.

Soms moet ik denken aan albums die in de jaren ’70 werden gemaakt in de folkwereld rondom Nederland, of aan de muziek van het Nederlandse Wolverlei, waarvan ik deze plaat ken. Verschil is dan wel dat het bij Baldrs Draumar meestal een stuk rauwer is: de metalen wortels van de band verloochenen zich niet. Een prima album!

Per toeval ontdekte ik Baldrs Draumar via het programma Dwars door de Lage Landen, waar Arnout Hauben met een Friese voorbijganger aan de praat raakte met een shirt van de band. Dit album staat hier te boek als 'Folk / Metal', maar dat laatste mag je eigenlijk wel achterwege laten. Dit album is volledig akoestisch en klinkt alsof je met de band gezellig rond het kampvuur zit.

Ondanks dat ik meestal geen snars begrijp van de tekst, tovert mijn verbeelding toch volop romantische beelden tevoorschijn van oude Friese heldenverhalen over vaderlandsliefde, krijgers, bevallige vrouwen en bier. De zang van Sjoerd Steegstra is perfect voor dit soort muziek, zuiver en diep maar emotioneel en met dat ruwe randje waardoor het allemaal lekker gegrond blijft. Instrumenten als accordeon en blokfluit maken het geheel netjes af.

Nu maar eens Fries gaan leren zodat ik ook weet wat ik eigenlijk mee zit te blèren...

Mijn vriendin zat het programma te kijken en stootte mij aan en wees: "Kijk eens wat hij aanheeft!" Ja, dat was een leuk moment! Ik ga 'm weer eens afspelen, dank voor uw bijdrage SirPsychoSexy.

Leuk om dit enthousiasme te lezen! Ik raad je Njord ook aan, dat is ook een akoestisch album dat verhaalt over de mythische oorsprong van de Friezen en de vermeende band met de Faroër-eilanden.