Fountains of Wayne - Traffic and Weather (2007)

Mooi dat ze nog bestaan.
Hebben al heel wat gave nummers op hun naam.
Allemaal nummers met een kop en een staart.
Echte pop dus.

Dit is helaas een minder goed album. Jammer, ik had gehoopt dat ze een nieuwe richting in zouden gaan, maar het is allemaal een beetje hetzelfde gebleven. Er staan zeker een paar heerlijke liedjes op. Vooral Michael and Heather at the baggage claim..

ja inderdaad niks nieuws en de nummers halen niet de kwaliteit van de eerste 2

Ik was in eerste instantie ook niet zo onder de indruk, maar ik moet zeggen: hij wordt bij iedere beluistering mooier... nu al op 4*

die eerste plaat vind ik ongelooflijk, hopen dat deze meer in die richting gaat, even beluisteren

Bij eerste beluistering klonk het wat gladjes, maar de nummers blijven toch gewoon in mijn hoofd zitten. De plaat bevat weer enkele instant-klassiekers, waaronder het titelnummer en Michael and Heather ..., en leuke en intelligente teksten. In sommige gevallen is er helemaal niets op tegen wanneer een band geen (al te) nieuwe richting inslaat.

Ik wil hem erg graag horen. Waar is de cd al te koop? Ik kan 'm nog nergens vinden in de winkel.Gr.Clyde.

Vanaf 1/5 als het goed is...

Kon slechter. Het niveau van hun debuut zal nooit meer gehaald worden. En er staan wat "vullertjes" op deze cd, maar met het zonnetje op je kop en een paar heerlijk simpele, maar o zo mooie, popnummers is het best te doen. Laat de zomer maar lekker losbarsten nu. En we draaien als toetje nog even "radiation vibe" van hun debuut, waarbij we dan écht nog even helemaal uit onze bol gaan.

Het heeft even geduurd voordat ik deze cd ben gaan waarderen maar het is wederom een briljant album geworden. Iets moeilijker dan Welcome... maar daardoor ook wat gelaagder en blijvender. En wat een briljante pareltjes staan hier weer op. Veel betere popplaten zijn er dit jaar niet gemaakt.

Heerlijke cd, alle liedjes blijven bij mij hangen!

Vleugje country, beetje rock, meerstemmige zang. Hier en daar Beatles-achtig (Revolving Dora klinkt bijna als iets wat op Revolver had kunnen staan). Leuke plaat!

Ik wist niet dat je in de toekomst kon kijken... Welke nummers op dit album classificeer je als vullertjes, als ik vragen mag? Het moeten er een aantal zijn, want een 4 (uit 10) is toch best een dikke onvoldoende.

U vroeg:

Mijn gematigde positivisme v.w.b. dit album toen ik mijn 1e reactie gaf is omgezet in een lage waardering. Ik vind er echt te veel slechte nummers op staan.

1. Someone to love: leuk nummer
2. '92 subaru: begint met te irriteren
3. Yolanda Hayes: was leuk, nu irrititant skipnummertje (dus een vullertje). Met name het kitscherige trompetje, de tekst, het niet aansprekende refreintje ("who do you love"); dreutelt te lang door en absoluut geen pit.
4. Traffic and Weather: onvoorstelbaar vullertje; er bestaat ook iets als "te simpel".
5. Fire in te canyon: leuk, schattig.
6. This better be good: leuk nummer (geen topper, maar wel te doen gewoon)
7. Revolving Dora: skip; het begint al met een zwak gitaarriedeltje en een zwijmelig gezongen "oh yeah"; wordt niet echt pittig meer..... FOW light.
8. M&H at the baggage claim: fijn nummer
9. Strapped for cash: dieptepunt; echt waar: de tekst, de ingeblikte trompetten, het zielige "rockende" pianootje, de geluidseffecten bij de zang.... Alles is heel erg "zielig"!
10. I-95: in principe het beste nummer. De "kitsch" wordt hier op een goede manier aangepakt.
11. The Hotel Majestic: middelmaat, nog net geen skipnummertje.
12. Planet of weed: niet lollig meer intussen: zo'n grappig bedoeld nummer met lollige geluidjes en "grappig" niet rijmende tekstjes. Ik kan het wel hebben als de rest van het album me heel erg aanspreekt, maar intussen begint mijn humeur me parten te spelen.
13. New Routine: goed bedoelde spanningsopbouw, maar de pit is er uit; FOW medium
14. Seatbacks and Traytabels: redelijk leuk nummer: wat me opvalt dat juist de rustige nummers op dit album nog de beste zijn.

Hm, wellicht is 2* nog wel wat te veel.......

Kwestie van je stem verlagen en FoW voortaan wellicht beter links laten liggen. Vreemd genoeg vind ik een hoop van je argumenten hout snijden maar komen we toch tot totaal verschillende conclusies. Ja, het refrein van Yolanda Hayes had zeker beter gekund, het titelnummer heeft mij ook nooit zo bekoord en tracks als This Better Be Good en New Routine zijn een beetje standaard en missen originaliteit. Dat de muzikale relevantie van FoW met elk album minder is geworden klopt ook, maar... als iemand een luchtig, zomers popalbum kan afleveren dan zijn het Chris Collingwood en Adam Schlessinger. En zelfs al is dit hun minste cd, objectief gezien ontstijgen ze, net als Weezer, nog altijd de grote grijze middenmoot van andere powerpop bandjes. Someone To Love, Fire In The Canyon, Michael And Heather At The Bagage Claim, I-95, The Hotel Majestic en Seatbacks And Traytables zijn gewoon top. Planet Of Weed is een heerlijk laidback nummer. Je klaagt over "grappige" niet rijmende tekstjes (en Spinvis vind je wel te pruimen?), maar bij mijn weten rijmen need, weed, speed, greed, indeed, lead, read, eat en feet allemaal op elkaar hoor, evenals TV, see, me en free... Met Strapped For Cash is ook niets mis; alle minpunten die je noemt zijn juist ingrediënten voor een perfecte 10 cc pastiche, en regels als "So I headed out west to invest in the races / All the goddamn horses kept falling on their faces / Didn't fare much better at the Taj Mahal / Chalk it up to bad luck and free alcohol" zijn typisch FoW. Dan heb je nog '92 Subaru. Een beetje Bryan Adams. Niet overmatig draaien, maar wel lekker. Revolving Dora, tenslotte, klinkt enigszins als the Posies met psychedelische invloeden. Al met al is Traffic And Weather geen meesterwerk, wel gewoon een erg leuk album.

Ik vind het wel leuk dat er verschil van mening is, je conclusie aan het begin ("FoW links laten liggen") is wellicht een hele terechte.
Zonder dat ik als een zuurpruim wil overkomen is me dit album oprecht tegengevallen. En ik was echt "fan". Ik ben helemaal wild van het debuut en de overige cd's draai ik ook nog met plezier.
Dus FoW helemáal links laten liggen ga ik toch maar niet doen.
Wellicht heb je ook wel gelijk over toekomstige cd's. Ik kan niet weten dat ze nooit meer het niveau van 't debuut zullen halen. Wat dat betreft zal ik als er weer een nieuwe cd komt bij jou en andere liefhebbers te raden gaan wat er van gevonden wordt....
Wat ik wel vind is dat het niveau steeds een stukje minder werd..... En dat de nieuwere stijl van de band gewoon minder "mijn stijl" is. We groeien wat uit elkaar, de liefde is over, maar de goede herinneringen blijven.

Je opmerking over spinvis en het niet rijmen van teksten was ook aardig touché! Maar bij spinvis kan ik het hebben en vind ik het niet flauw. Ik vond "Oliver Stone" namelijk niet echt op TV, en To See rijmen.... vandaar..... Voor de rest, leuk dat je nog even hebt gereageerd. In ieder geval heb ik dan het idee dat je niet voor niets een stukje hebt zitten schrijven....

Groet,
Xel

Fow heeft z'n beste tijd gehad. Deze plaat kan me maar zlden boeien en dan vooral met de licht door country gestreelde nummers. Voor de rest is het allemaal te afgelikt en doet het me zelfs aan Wheatus denken, wat niet als compliment bedoeld is.

Ik ben het totaal niet met grovonion eens, maar smaken verschillen uiteraard. Dit album is juist heel divers en doet me aan het eerste - overigens fantastische - album denken. Michael and Heather at the Baggage Claim, New Routine en Someone to Love zijn gewoon leuke poprockliedjes, niet meer en niet minder. Erg lekkere plaat voor in de auto, vrolijkheid! Het hoeft immers niet altijd diepgang te zijn!

Lang links laten liggen maar nu ik deze een paar keer geluisterd heb bleek dat niet helemaal terecht. Niet zo geniaal als de eerste twee en soms wat formule-achtig, maar tegelijkertijd blijven de fountains, machtig goede melodielijnen schrijven. Net als bijvoorbeeld Johan, REM en the Rifles lijkt FOW vooral op zoek naar het ultieme popliedje.
Ook de teksten vallen niet tegen, zoals vaak weer een droge, licht cynische blik op wat ik bij gebrek aan een betere omschrijving maar "white middleclass america" doop.

Ik vind deze duidelijk de minste van FOW.
Het is niet super slecht, maar als ik deze als eerste had gehoord zou ik zeker niet op zoek gaan naar ouder werk omdat het vrij doorsnee klinkt allemaal en nergens echt goed wordt.
De eerdere werken zijn fantastisch dit album doet er geen eer aan.

Helaas, helaas. Fountains of Wayne zijn cynisch geworden (en dan niet in de goede zin van het woord) en gaan zich op dit album te buiten aan een mooi staaltje volksverlakkerij. Op drie nummers na (Someone To Love, I-95, Seatback and Traytables) kabbelt dit album voort zonder dat ook maar in de verte iets van bezieling te bekennen is.