Gezellig sfeertje ook.
Niet echt des Vera's, dankzij een stel snotneuzen die nogal nadrukkelijk aanwezig waren. Te nadrukkelijk naar de mening van de keyboard playster die de druktemakertjes een flinke sneer gaf waarna de hippe snuitertjes spontaan stil werden. Wel jammer dat ze zo traag van begrip waren, want (of wand) volgens mij stond een groot deel van het publiek zich al een tijdje flink aan die gastjes te ergeren.
Er was er ook eentje uitgeknikkerd nadat ie met zijn ladderzatte reet continu tegen iedereen aanknalde en tegen een fotografe in het bijzonder. Kreeg volgens mij ook al klappen van een boze vriend toen hij tegen diens vriendin aan kamikaasde. Wat ik zeg, niet echt des Vera's, maar je kon het aan zien komen met het irritante gedrag wat die jongens vertoonden. Hopelijk is ze nu duidelijk dat het wel wat minder prominent kan en mag qua aanwezig zijn.
Maar dat alles terzijde. Live inderdaad een stuk harder dan op deze plaat. Moest eerst even aan Plum wennen, vond het een wat rommelige plaat in het begin maar in de aanloop naar de show in Vera weer wat vaker gehoord en toch wel goed bevonden. Titelnummer doet me een beetje aan Trail of Dead denken.
Wat ik van Wand wel te gek vind is dat het niet telkens hetzelfde kunstje is wat ze herhalen. Al geef ik eerlijk toe dat ik ze toch het liefst Self Hypnosis in Three Days achtige nummers hoor maken. Maar hey, dat is ook wel echt een supernummer. Maar goed, voorlopig doet verandering van spijs bij Wand nog steeds wel eten. Vind Plum inmiddels toch wel weer een fijne plaat.
Luister hem nu ook, ben nu bij White Cat, lekker intro en dito nummer is dat!