Linda Ronstadt - Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind (1989)

Dat hier nog niks geplaatst is verbaasd me.
Want dit is een 5 sterren plaat pur sang.

Ondersteund met een gospelkoor dat swingt als de neten
en geen een slecht nummer.

Een stem met gevoel en een sound waar je kippevel bij krijgt
hoe zij Shattered zingt is niet te beschrijven.

Misschien dat sommige het gezang van Aaron Neville te slap vinden maar de nummers (melodie) staan als een huis
Ook de muzikanten op dit album zijn niet tweederangs

Vind zijn stem zeker niet slap, hij heeft een prachtige soulstem, maar de duetten zijn echter mierzoet. Had wel wat meer pit in gemogen.

Dit album had ik thuis nog op een cassettebandje en heb het onlangs op cd gezet.Het is en blijft een mooi album en hij verveelt absoluut niet!

Met zo'n titel als plaatnaam moet je toch geinteresseerd raken ?

aaron neville heeft een mooie stem, luister maar eens naar the neville brothers, ook een aanrader

sorry, deze vindt ik ook mooi . en erger, erg mooi!

Wat een lelijke, op het grote publiek toegesneden produktie horen we op dit album. Veel te massief van geluid, maar het was 1989, en toen klonk veel popmuziek niet erg aantrekkelijk, in mijn oren althans.
Het is dat in het genre Linda Ronstadt tot mijn favoriete zangeressen behoort, maar dat is nauwelijks compensatie. De duetten met Aaron Neville (wat een gekweel) kan ik ook niet erg waarderen, al behoor ik blijkbaar tot een minderheid, want dit album was "big business" in de USA. Voor velen was het dus een topalbum - helaas niet voor mij.

Hmm ja, gedeeltelijk mee eens. Je hoort eraan af dat hier alles uit de kast is gehaald om Linda een come-back te bezorgen. Want we waren haar in de jaren tachtig wel een beetje uit het oog verloren door die albums met The Nelson Riddle Orchestra en de Spaanstalige liedjes van de voorgaande generatie.

Een commerciële aanpak dus, die resulteert in een big budget-productie. En dat niet alleen, Linda's popmuziek leunt hier af en toe vervaarlijk dicht tegen de easy listening aan. Toch vind ik het allerminst een slechte plaat. Ze zingt hier als vanouds de sterren van de hemel, al dan niet samen met Aaron Neville. Daarnaast is de repertoirekeus, zoals we van Linda gewend zijn, ook weer top, met nummers van o.a. Jimmy Webb, Karla Bonoff en Paul Carrack. Ik vind de orkestrale arrangementen van Marty Paich ook prachtig en de backing vocals in sommige nummers van de Oakland Interfaith Gospel Choir geven het geheel een absolute meerwaarde.

Weinig op aan te merken derhalve, al is het productioneel hier en daar wat te dik aangezet, vooral in de uptempo nummers, waar dat drumgeluid overheerst dat voor deze periode zo bepalend was in de popmuziek. Maar ach, daar staan dan weer 'stille liedjes' als Adios (met backing vocals van Brian Wilson!), Shattered en Goodbye my friend tegenover. Een ruime voldoende, een krappe 4 zelfs, ondanks het MOR-karakter.

Mijn sterren gaan niet naar de duetten, maarnaar de nummers 1, 2 en 12. Vooral de opener Still within the sound of my voice klinkt in mijn oren als een geheide hit. Maar de platenfirma - en vervolgens het grote publiek - besliste anders.

zoals hierboven al opgemerkt was het kennelijk de bedoeling om Linda Ronstadt een come-back te bezorgen. dat is goed gelukt met dit album dat een "million seller" werd, met o.a. 4 Jimmy Webb covers (1,6,8 en 10), 3 Karla Bonoff covers (3,7 en 12) en een 2-tal Paul Carrack (co-written) covers waaronder het bekende "I Need You".

de perfect gearrangeerde en geproduceerde pop rock/soft rock muziek zal debet zijn aan de goede verkopen, maar de liefhebber van haar country rock albums uit de 70's zal op dit album bedrogen uitkomen.

deels eens met wat gaucho hierboven schrijft over dit album maar verder "agree to disagree". de songkeuze en de uitvoering daarvan vind ik juist niet zo sterk. van de veelgeprezen songwriter Jimmy Webb steekt de ballad "Adios" er boven uit, maar zijn overige composities zoals "Still Within the Sound of My Voice" en "I Keep It Hid" stellen teleur. hetzelfde ervaar ik met de gekunstelde, gepolijste pop rock van een aantal up-tempo nummers, zoals "Trouble Again" en "So Right, So Wrong" met een weliswaar mooi koor, die mede door de wanstaltig klinkende drums en "over the top" strijkers arrangementen niet willen beklijven.

van de 4 duetten met het stemkanon Aaron Neville (the singing nightingale) werd het bekende "Don't Know Much" een enorme hit. het zijn mooie duetten/melodieen maar persoonlijk voel ik er als luisteraar niets bij.

het origineel van "When Something Is Wrong with My Baby" een soul ballad van Isaac Hayes/David Porter in 1967 een hit voor het soul duo Sam & Dave doet dat wel. zoals ook de meer ingetogen versie van Bonnie Raitt van de fraaie ballad "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) op haar album "Takin My Time" wel emoties oproept.

waar ik haar 3 consistent in dezelfde stijl gespeelde crooners albums, zoals bij voorbeeld "For Sentimental Reasons" wel kon waarderen, ervaar ik dit album als 1 van haar minste.

blijft over de geweldige zang van Linda Ronstadt en de fraaie bijdragen van de gitaristen Andrew Gold, Dean Parks en Mike Landau.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Skywalker Ranch, Marin County & Oceanway Studios, Los Angeles, California

Wat fijn dat dit album weer eens onder de aandacht wordt gebracht!

En -zoals bij zoveel albums- had ik hier al lang een mening aan toe willen voegen, maar het bekende tijdgebrek en keuzes maken… maar wanneer ik dan recensies hier lees moet ik toch ook even het toetsenbord beklimmen.

Dit onvolprezen album kocht ik in de week van de release, Linda Ronstadt had al in de jaren zeventig een plaats in mijn hart. Haar kristal heldere stem en vaak prachtige songs waren mij niet ontgaan.

In mijn smaak deel ik veel met zowel Gaucho als Potjandosie en ik lees hun bijdragen hier altijd met grote belangstelling. Maar ik ben over dit album wel enthousiaster merk ik, bij mij geen krappe vier Maarten volle en overtuigde 5 sterren.

Ik snap dat sommige mensen dit 'te' clean, soft of zoet vinden, maar ik hoor hier een klasse en vakmanschap, op diverse fronten, zoals die ook erg vaak ontbreekt bij andere grote producties.
En ik herinner mij dat OOR in zijn recensie erg enthousiast was en daarin stond ook meen ik mij te herinneren ook dat de geweldige openingstrack is opgenomen in een kerk, voor het effect, een geslaagde exercitie naar mijn idee.

Toen het album uitkwam heb ik het erg veel gedraaid en in de vele jaren daarna komt het album regelmatig voor de dag, een evergreen dus. En dan nog wel even, ten overvloede, die stem van La Ronstadt, die maakt dat soms de rillingen positief over mijn rug gaan. In Trouble Again haalt ze op enig moment uit, zo zuiver en zo toonvast én vooral zo lang aanhoudend dat je echter bij jezelf denkt, ze sort zo neer, echt geweldig!
Qua stem hoort zij echt in het rijtje van Karen Carpenter en Barbra Streisand.

De duetten met Aron Neville vind ik ook blijvend mooi, de manier waarop de zang wordt ingezet in Don't Know Much, is zo mooi em krachtig tegelijk.
En het is in deze nummers (net als in bijvoorbeeld Shattered) overduidelijk dat er productioneel de grootst mogelijke aandacht voor is geweest, vergelijkbaar met bij voorbeeld de aandacht die Ulvaes& Anderson voor hun oeuvre aan de dag legden, dat vormt naar mijn idee de reden dat dit soort werk een soort van eeuwigheidswaarde krijgt en blijvend gespeeld zal worden. In ieder geval door mij.

waardeer jouw inhoudelijke reactie Roxy6 en fijn dat jij dit album wel zo kan waarderen en er zelfs 5 sterren aan toeken.

muziek is beleving en staat voor mij ook voor emotie. dat is een beetje mijn "probleem" met dit album, waar ik weinig bij voel. de muziek "raakt" niet, hoewel ik stiekem wel kan genieten van de prachtige melodie en het duet ΅Don't Know Much", maar vergeleken met een nummer als "I Never Will Marry" van het album "Simple Dreams" is dat qua beleving een wereld van verschil. dat nummer "raakt" namelijk wel.

de perfecte pop van pak 'em beet Steely Dan ervaar ik daarentegen niet als storend, want op hun albums los van de ijzersterke composities van Becker/Fagen is geen sprake van overdadige, pompeuze strijkers arrangementen of wanstaltige drumpartijen zoals op dit album.

dat OOR destijds in zijn recensie erg enthousiast was zegt mij verder niets. tenslotte is muziekbeleving iets persoonlijks. mag overigens ook jouw bijdragen graag lezen. verder "agree to disagree". helemaal prima. Enjoy!

Voor mij blijft het mooiste Linda Ronstadt nummer Heart Like A Wheel, waarvan later
Kate & Anna Mc Garrigle een prachtige uitvoering plaatste op hun debuut album.

Van Steely Dan heb ik een dubbelalbum met hun beste nummers, ik hoor de klasse en kwaliteit, en draai het derhalve af en toe maar ik vind die muziek zelf volstrekt emotieloos, iets als achtergrondmuziek voor een Röntgenafdeling

Dit album heeft waarschijnlijk een overdosis aan emotie, vergelijkbaar met een gemiddeld Barbra Streisand album, maar daar kan ik op. sommige momenten wel van genieten.