Linda Ronstadt - Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind (1989)

zoals hierboven al opgemerkt was het kennelijk de bedoeling om Linda Ronstadt een come-back te bezorgen. dat is goed gelukt met dit album dat een "million seller" werd, met o.a. 4 Jimmy Webb covers (1,6,8 en 10), 3 Karla Bonoff covers (3,7 en 12) en een 2-tal Paul Carrack (co-written) covers waaronder het bekende "I Need You".

de perfect gearrangeerde en geproduceerde pop rock/soft rock muziek zal debet zijn aan de goede verkopen, maar de liefhebber van haar country rock albums uit de 70's zal op dit album bedrogen uitkomen.

deels eens met wat gaucho hierboven schrijft over dit album maar verder "agree to disagree". de songkeuze en de uitvoering daarvan vind ik juist niet zo sterk. van de veelgeprezen songwriter Jimmy Webb steekt de ballad "Adios" er boven uit, maar zijn overige composities zoals "Still Within the Sound of My Voice" en "I Keep It Hid" stellen teleur. hetzelfde ervaar ik met de gekunstelde, gepolijste pop rock van een aantal up-tempo nummers, zoals "Trouble Again" en "So Right, So Wrong" met een weliswaar mooi koor, die mede door de wanstaltig klinkende drums en "over the top" strijkers arrangementen niet willen beklijven.

van de 4 duetten met het stemkanon Aaron Neville (the singing nightingale) werd het bekende "Don't Know Much" een enorme hit. het zijn mooie duetten/melodieen maar persoonlijk voel ik er als luisteraar niets bij.

het origineel van "When Something Is Wrong with My Baby" een soul ballad van Isaac Hayes/David Porter in 1967 een hit voor het soul duo Sam & Dave doet dat wel. zoals ook de meer ingetogen versie van Bonnie Raitt van de fraaie ballad "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) op haar album "Takin My Time" wel emoties oproept.

waar ik haar 3 consistent in dezelfde stijl gespeelde crooners albums, zoals bij voorbeeld "For Sentimental Reasons" wel kon waarderen, ervaar ik dit album als 1 van haar minste.

blijft over de geweldige zang van Linda Ronstadt en de fraaie bijdragen van de gitaristen Andrew Gold, Dean Parks en Mike Landau.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Skywalker Ranch, Marin County & Oceanway Studios, Los Angeles, California

Wat fijn dat dit album weer eens onder de aandacht wordt gebracht!

En -zoals bij zoveel albums- had ik hier al lang een mening aan toe willen voegen, maar het bekende tijdgebrek en keuzes maken… maar wanneer ik dan recensies hier lees moet ik toch ook even het toetsenbord beklimmen.

Dit onvolprezen album kocht ik in de week van de release, Linda Ronstadt had al in de jaren zeventig een plaats in mijn hart. Haar kristal heldere stem en vaak prachtige songs waren mij niet ontgaan.

In mijn smaak deel ik veel met zowel Gaucho als Potjandosie en ik lees hun bijdragen hier altijd met grote belangstelling. Maar ik ben over dit album wel enthousiaster merk ik, bij mij geen krappe vier Maarten volle en overtuigde 5 sterren.

Ik snap dat sommige mensen dit 'te' clean, soft of zoet vinden, maar ik hoor hier een klasse en vakmanschap, op diverse fronten, zoals die ook erg vaak ontbreekt bij andere grote producties.
En ik herinner mij dat OOR in zijn recensie erg enthousiast was en daarin stond ook meen ik mij te herinneren ook dat de geweldige openingstrack is opgenomen in een kerk, voor het effect, een geslaagde exercitie naar mijn idee.

Toen het album uitkwam heb ik het erg veel gedraaid en in de vele jaren daarna komt het album regelmatig voor de dag, een evergreen dus. En dan nog wel even, ten overvloede, die stem van La Ronstadt, die maakt dat soms de rillingen positief over mijn rug gaan. In Trouble Again haalt ze op enig moment uit, zo zuiver en zo toonvast én vooral zo lang aanhoudend dat je echter bij jezelf denkt, ze sort zo neer, echt geweldig!
Qua stem hoort zij echt in het rijtje van Karen Carpenter en Barbra Streisand.

De duetten met Aron Neville vind ik ook blijvend mooi, de manier waarop de zang wordt ingezet in Don't Know Much, is zo mooi em krachtig tegelijk.
En het is in deze nummers (net als in bijvoorbeeld Shattered) overduidelijk dat er productioneel de grootst mogelijke aandacht voor is geweest, vergelijkbaar met bij voorbeeld de aandacht die Ulvaes& Anderson voor hun oeuvre aan de dag legden, dat vormt naar mijn idee de reden dat dit soort werk een soort van eeuwigheidswaarde krijgt en blijvend gespeeld zal worden. In ieder geval door mij.