Kalmah - They Will Return (2002)

They will return is het eerste album dat ik hoorde van Kalmah. Ik geef toe dat ik in eerste instantie niet echt onder de indruk van de cd was. Ik zat immer in mijn Ensiferum en Moonsorrow ontdekkingsfase en daar werd door van mijn stoel geblazen.

Toch is mij mening scherp verandert nadat ik deze cd opnieuw ging luisteren. Deze Finnen zijn gewoon fenominaal. Ze hebben een heel aparte sound. Vooral de gitaar en keyboard solo's vind ik indrukwekkend. De cd als geheel geeft een hele aparte sfeer en hiermee heeft Kalmah een soort eigen style ontwikkeld, namelijk de moerasmetal.

Hun laatste cd de Blackwaltz heb ik deze week besteld. Swamplord (1e cd) en Swampsong (3e cd) wil ik ook graag aan mijn collectie toevoegen.

Ik geef deze plaat 4/5 sterren, binnekort zal ik meer Kalmah cd's toevoegen.

Lekker album, ietsjes minder dan de eerste naar mijn smaak. Kill the idealist is wel een briljant nummer!

Geweldig album. Goede Melodic Death Metal. Zeer agressief, maar toch intens melodieus. Geweldige combinatie als je het mij vraagt. De gitaar -en keyboard solo's zijn geweldig, met als hoogtepunt die in The Blind Leader. Dit is in mijn ogen het beste album van deze band, en ik bekroon hem voorlopig met een 4.5*

Helemaal mee eens! Maar dan is bij mij het hoogtepunt 'They Will Return'!

WOW!

Ik ben echt weggeblazen door deze energieboost van jewelste. Kalmah speelt strak, hard en voelt aan als een dodelijke rechtse hoek. IJzersterke plaat. Mooie inzending voor het Metal Album van de Week, Devoo!

Ik zie Kalmah als een combinatie van Ensiferum en Children of Bodom met nog iets meer inspiratie dan beiden. Laatstgenoemde is overigens niet echt mijn band.

De muziek vind ik wel goed; stoere solo's, toffe melodieën, veel tempowisseling en af en toe een klein beetje folky. De grunts en teksten geven de band toch een onfijne ietwat kinderachtige uitstraling, maar de muziek blijft oké.

Beste numnmers zijn Kill the Idealist en The Blind Leader.

Kalmah klinkt voor mij toch vooral als het langzamere, minder puberale broertje van Children Of Bodom. De muziek ligt goed in het gehoor, lijkt goed uitgedacht en is prima verzorgd, maar weet me nergens te raken. Aardig plaatje als achtergrondmuziek dus.

3.0*.

Deze plaat vind ik één van de betere inzendingen bij de huidige ronde van Metal Album van de Week, tevens de eerste waaraan ik heb deelgenomen. ‘They Will Return’ is de tweede plaat van de illustere Finse band Kalmah (het betekent zoiets als “naar het graf”). Zij maken melodische death metal, en dat ligt me wel. Zeker als je weet dat de metal van Kalmah een eigen benaming heeft. Kalmah maakt swamp metal.

Swamp metal. Welk beeld kan je erbij bedenken? Om je op weg te zetten, zal ik mijn gevoel delen. Een band die oprijst uit een donker moeras; het drumstel is behangen met groene, slijmerige vellen, de gitaarsnaren blinken vettig, de zanger klinkt alsof hij net een beker van het goorste moerassap ad fundum heeft leeggedronken. Kortom: vuige, compromisloze metal. Met een catchy randje.

Het gitaarwerk is bijzonder sterk. Je wordt om de oren geslagen met talloze gitaarsolo’s en killer riffs, waarvan enkele zelfs ronduit briljant (‘Human Fates’, ‘Kill the Idealist’ en ‘The Blind Leader’ zijn geweldig), en zoals ik al zei vanaf de eerste luisterbeurt: ze spelen strak. De zanger heeft een ferme strot, zoals in dit genre wel meer voorkomt. De afwisseling tussen machtig gegrunt en het wat hesere geschreeuw vind ik ook erg geslaagd. De zanger zou het volgens mij ook niet slecht doen aan het roer van bijvoorbeeld een street punk band.

De drummer wisselt trage stukken af met razende passages, en de keyboards geven het geheel een spacy randje. Toch erger ik me soms wel eens aan de keyboards, en vraag ik me meermaals af: “Is dit nu echt nodig?”. In opener ‘Hollow Heart’ vind ik de inmenging van het keyboard een beetje storend, om maar een voorbeeld te geven.

Globaal bekeken heb ik echter weinig te klagen, en kom ik zelfs goed aan m’n trekken. Dit soort agressieve metal, met toch een zekere aanstekelijkheid, die nooit schrijnend wordt, mag ik graag horen. Een band die ik zeker kan toevoegen aan mijn lijstje van ontdekkingen uit Finland!

4 sterren

Niet mis. Dat was mijn indruk bij de eerste luisterbeurt een paar weken geleden en ik blijf bij mijn indruk. Muzikaal zit het melodisch en virtuoos goed in elkaar, hoewel de stijl van deze groep nog even wennen blijft, de zanger vind ik weeral matig maar de duels en samenspel tussen gitaar en toetsen krijgen mijn goedkeuring. De songs met minder gejaagde drums vind ik iets beter, getuige – drie op een rij – They Will Return, Kill the Idealist en The Blind Leader. Zelfs de Megadeth-cover, Skin O’ My Teeth, afkomstig van het album Countdown to Extinction, vind ik meer dan geslaagd, hoewel ik geen liefhebber van covers ben. Ideale speelduur ook met zijn kleine drie kwartier. Ik houd hier een positief gevoel aan over. Dit album balanceert op de koord tussen 3,50 en “de” 4,00.

Opzich niet slecht, maar het doet mij wel erg veel denken aan bands als Ensiferum. Melodieuze death metal, veel melodie dus, maar nergens wordt het echt spannend. De zanger vind ik wel ok en de cover van Megadeth is wel aardig en ook wel leuk.