Kalmah - They Will Return (2002)

Deze plaat vind ik één van de betere inzendingen bij de huidige ronde van Metal Album van de Week, tevens de eerste waaraan ik heb deelgenomen. ‘They Will Return’ is de tweede plaat van de illustere Finse band Kalmah (het betekent zoiets als “naar het graf”). Zij maken melodische death metal, en dat ligt me wel. Zeker als je weet dat de metal van Kalmah een eigen benaming heeft. Kalmah maakt swamp metal.

Swamp metal. Welk beeld kan je erbij bedenken? Om je op weg te zetten, zal ik mijn gevoel delen. Een band die oprijst uit een donker moeras; het drumstel is behangen met groene, slijmerige vellen, de gitaarsnaren blinken vettig, de zanger klinkt alsof hij net een beker van het goorste moerassap ad fundum heeft leeggedronken. Kortom: vuige, compromisloze metal. Met een catchy randje.

Het gitaarwerk is bijzonder sterk. Je wordt om de oren geslagen met talloze gitaarsolo’s en killer riffs, waarvan enkele zelfs ronduit briljant (‘Human Fates’, ‘Kill the Idealist’ en ‘The Blind Leader’ zijn geweldig), en zoals ik al zei vanaf de eerste luisterbeurt: ze spelen strak. De zanger heeft een ferme strot, zoals in dit genre wel meer voorkomt. De afwisseling tussen machtig gegrunt en het wat hesere geschreeuw vind ik ook erg geslaagd. De zanger zou het volgens mij ook niet slecht doen aan het roer van bijvoorbeeld een street punk band.

De drummer wisselt trage stukken af met razende passages, en de keyboards geven het geheel een spacy randje. Toch erger ik me soms wel eens aan de keyboards, en vraag ik me meermaals af: “Is dit nu echt nodig?”. In opener ‘Hollow Heart’ vind ik de inmenging van het keyboard een beetje storend, om maar een voorbeeld te geven.

Globaal bekeken heb ik echter weinig te klagen, en kom ik zelfs goed aan m’n trekken. Dit soort agressieve metal, met toch een zekere aanstekelijkheid, die nooit schrijnend wordt, mag ik graag horen. Een band die ik zeker kan toevoegen aan mijn lijstje van ontdekkingen uit Finland!

4 sterren

Niet mis. Dat was mijn indruk bij de eerste luisterbeurt een paar weken geleden en ik blijf bij mijn indruk. Muzikaal zit het melodisch en virtuoos goed in elkaar, hoewel de stijl van deze groep nog even wennen blijft, de zanger vind ik weeral matig maar de duels en samenspel tussen gitaar en toetsen krijgen mijn goedkeuring. De songs met minder gejaagde drums vind ik iets beter, getuige – drie op een rij – They Will Return, Kill the Idealist en The Blind Leader. Zelfs de Megadeth-cover, Skin O’ My Teeth, afkomstig van het album Countdown to Extinction, vind ik meer dan geslaagd, hoewel ik geen liefhebber van covers ben. Ideale speelduur ook met zijn kleine drie kwartier. Ik houd hier een positief gevoel aan over. Dit album balanceert op de koord tussen 3,50 en “de” 4,00.