Shania Twain - Now (2017)

Zwaar teleurgesteld.... Swinging With My Eyes Closed is BY FAR het beste nummer.

Swinging 10/10
Home Now 6/10
Light of my life 7/10
Poor Me 9/10
Who's gonna be your girl: 8/10
More Fun: 7/10
I'm Alright: 2/10
Let's kiss and make up: 3/10
Where do you think you're going: 7/10
Roll Me On The River: 5/10
We got something they don't : 7/10
Because of you: 4/10
You can't make love: 6/10
Life's about to get good: 8/10
Soldier: 4/10
All in all 7/10

Al met al ben ik eigenlijk zwaar teleurgesteld vanwege het feit dat Shania zo'n zwak album aflevert na 15 jaar wachten (en ja ik ben momenteel 24 dus dat is echt lang!). Het valt op dat Shania's stem niet meer zo 'fris' klinkt als vroeger en dat ze veel monotoner is gaan zingen. Zeker met 16 nummers op het album gaat dat erg vervelen. Er staan veel saaie nummers op... Echt zo zonde. Queen of country is ze al lang niet meer, en die eretitel gaat ze met dit album zeker niet terugkrijgen! Zonde!

In tegenstelling tot sommige anderen, vind ik dit een geweldige plaat. Het haalt het niet bij 'come on over', maar het is zeker beter dan haar laatste plaat 'up'. De beste nummers van de plaat.

- Swingin' with my eyes closed: herinnert aan het vroegere werk van Twain, een country stamper met een 'we will rock you'-theme en reggae vibes.
- Home Now: Nummer met grote hitpotentie voor country radio. Het heeft een Lady Antebellum feel.
- Who's gonna be your girl: prachtige harmonie in de refreintjes.
- Because of you: Still the one 2.0, mooie lyric en simpele compositie.
- Life's about to get good: Hier en daar een tikje overgeproduceerd, maar zo kennen we het werk van Twain, vrolijk en gelaagd.

Ik ga nu vast vloeken in de kerk, maar de low-key productie past wat mij betreft goed bij de leeftijd van de inmiddels 52-jarige Shania. Het heeft hier en daar wat weg van het latere werk van Johnny Cash, alhoewel met net dat extra likje pop, zoals het de queen of country-pop betaamd. Benieuwd hoe de plaat het gaat doen in de charts.

Shania Twain heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt (lees berichten hieronder of elke willekeurige review van dit album). Mede daarom is dit haar eerste studioalbum in welgeteld 15 jaar.

Het eerste wat opvalt is dat de eindeloos positieve Twain op dit album minder aanwezig is. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit album alleen maar kommer en kwel is. Helemaal niet zelfs. Het klinkt echter niet meer als haar oude werk. Logisch, ze is haar en vaste (schrijf)partner en producer kwijt.

Mis ik de 'oude' Shania? Ja, ergens wel. Haar stijl was enorm herkenbaar en elke zin was een pakkende hook op zichzelf. Aan de andere kant draai ik 'The Woman in Me' (1995) en met name 'Come on Over' (1997) en 'Up!' (2002) nog regelmatig en heb ik ook niet per se behoefte aan een album dat precies klinkt als haar oude materiaal. Die drie albums volstaan nog prima en definiëren een mooie tijd in haar carrière.

Vol lof ben ik omdat Shania hier elke track helemaal zelf heeft geschreven. Het is daarentegen wel te horen dat ze op dit album met meerdere producers heeft gewerkt. Het overkoepelende genre is pop, maar er is ook nog wat country in terug te vinden, een snufje bollywood ('Home Now'), een track die geïnspireerd is door tropical house muziek ('Let's Kiss and Make Up') en ook een nummer dat verdacht veel lijkt op een deuntje van The Chainsmokers ('Poor Me').

Shania Twain hoeft zich al lang niet meer te bewijzen. Toch ben ik blij dat ze met dit album na zoveel jaar afwezigheid de nummer 1 positie in de VK, Australië, Canada en de VS heeft kunnen bereiken. Dit succes en al het succes dat ze in de toekomst nog zal hebben is haar 100% gegund.

ze kan geen noot meer zingen helaas