Offa Rex - The Queen of Hearts (2017)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren voor de officiële release via een stream van NPR first listen

Dit project is een samenwerking tussen de Britse Folk zangeres Olivia Chaney (wiens stem doet denken aan Maggie "Moonlight Shadow" Reilly) en de Amerikaanse Folk Rockers van The Decemberists

De muziek is geïnspireerd door de Britse Folk van de 60s en de 70s en zo klinkt het dan ook, verder klinkt er soms ook wat Americana in door. Voornamelijk lead-vocals van Olivia maar ook Colin mag zo af en toe een stukje zingen. Het geluid wat ik ken van twee albums van The Decemberists klinkt ook wel redelijk herkenbaar in sommige nummers.

Singles: het titelnummer en The Old Churchyard en verder goed te pruimen Willie O' Winsbury (met fijn tokkelwerk) en lekker grommende gitaren op Sheepcrook and Black Dog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Offa Rex - The Queen Of Hearts - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De gelegenheidsband (?) Offa Rex verenigt de talenten van de Amerikaanse band The Decemberists en de Britse singer-songwriter Olivia Chaney.

De band uit Portland, Oregon, behoeft waarschijnlijk geen nadere toelichting, maar de naam van Olivia Chaney zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen.

Bij mij staat de in Italie geboren Britse singer-songwriter echter op het netvlies (en trommelvlies) sinds haar inmiddels al weer twee jaar oude debuut The Longest River, waarop Olivia Chaney indruk maakte met de eigen draai die ze gaf aan de traditionele Britse folk uit de jaren 70.

Ook het debuut van Offa Rex zoekt de inspiratie nadrukkelijk bij de Britse folk uit de jaren 70. The Queen Of Hearts bevat voornamelijk traditionals en borduurt op intense wijze voort op het werk van roemruchte Britse bands als Steeleye Span en Fairport Convention. In muzikaal opzicht kleurt Offa Rex vooral binnen de lijntjes van de Britse folk, al is er hier en daar wel een uitstapje buiten de gebaande paden, bijvoorbeeld wanneer de band net wat steviger rockt.

The Queen Of Hearts maakt veruit de meeste indruk wanneer de gelegenheidsband vertrouwt op de vocalen van Olivia Chaney en dat doet Offa Rex gelukkig in ruime mate. De mooie maar degelijke instrumentatie op de plaat krijgt dan een flinke kwaliteitsimpuls, want de Britse singer-songwriter zingt op The Queen Of Hearts met grote regelmaat de sterren van de hemel.

Op haar soloplaat herinnerde Olivia Chaney al meer dan eens aan de groten uit de traditionele Britse folk, maar schoof ze ook op richting een ingetogen Kate Bush wanneer ze de traditionele folk verruilde voor modernere en net wat minder conventionele klanken. Op The Queen Of Hearts beperkt Offa Rex zich voornamelijk tot de Britse folk en wat past dit mooi bij de stem van Olivia Chaney.

De stem van de Britse bevat flarden van de stemmen van grootheden als Sandy Denny, Maddy Prior en Anne Briggs en streelt continu het oor. Zeker wanneer Olivia Chaney vrijwel a capella zingt valt op hoe mooi haar stem is en hoe onderkoeling en warmte prachtig samen gaan.

In muzikaal opzicht is The Queen Of Hearts misschien net wat minder spannend, maar je hoort wel een gelouterde band spelen, die hier en daar toch bijzondere accenten, waaronder met name accenten uit de hedendaagse Americana, probeert te leggen. In de net wat Amerikaanser ingekleurde songs schuift Offa Rex wat op in de richting van de betoverende klanken van Cowboy Junkies, maar de diepe liefde voor traditionele Britse folk is nooit heel ver weg.

Ik ben niet eens zo’n heel groot liefhebber van de traditionele Britse folk uit de jaren 70, maar The Queen Of Hearts van Offa Rex is voor mij volstrekt onweerstaanbaar. Zolang het eindresultaat de som der delen overtreft mag Offa Rex van mij platen blijven maken en na dit fraaie debuut ligt de lat direct hoog. Erwin Zijleman

The Queen Of Hearts staat niet voor niets op 1 in mijn lijst in de MuMeAfrekening. Fenomenaal nummer.

Olivia Chaney klinkt hier (in mijn oren althans) wat sprankelender dan op haar debuutalbum van een paar jaar geleden.Zal wel aan de productie liggen. Een van de fijne recente releases, die ik waarschijnlijk bewaar totdat de zomer over haar hoogtepunt heen is (ik haat de warmte, waardoor luisteren en lezen voor mij bezwaarlijk wordt); bovendien lijkt dit mij (na eenmaal luisteren) meer een herfstplaat. Maar mooi is ie, dat is zeker.

De Amerikaanse indie, folk en rock band The Decemberists brak in 2006 definitief door in de muziekwereld met het prachtige The Crane Wife. De Engelse folk zangeres en multi-instrumentalist Olivia Chaney wist in 2015 met haar debuut The Longest River het talent dat ze beschikt te tonen. Decemberists frontman Colin Meloy zocht als groot liefhebber van haar debuutalbum contact met Olivia. De samenwerking (onder de naam Offa Rex) die hierop volgde resulteerde in het prachtige The Queen of Hearts. Het is een album waarop de muzikale inspiraties van de band en zangeres moeiteloos samengaan en de harmonieën in zang het beste in Colin en Olivia naar boven halen. Het album leunt zwaar op de traditionals uit de Engelse en Ierse muziek. Deze zijn opgepoetst en voorzien van indrukwekkende instrumentale partijen.

Wanneer je naar het titelnummer, tevens albumopener, luistert dan wordt direct de schoonheid van hun muziek blootgelegd. De harpsichord gaat moeiteloos samen met de elektrische gitaar, maar het nummer komt pas echt tot bloei wanneer Olivia gaat zingen. Haar stemgeluid doet denken aan folkzangeressen van weleer, denk aan Sandy Denny (Fairport Convention) en Jacqui McShee (Pentangle). De magie van het gehele album zit verpakt in de zeer gedetailleerde melodielijnen, waarbij mandoline, harmonium, orgels, violen en gitaren continu met elkaar communiceren. Zo is de traditional Willie o’ Winsbury een diep ontroerend stuk waarbij de basspartijen ondersteuning bieden aan Olivia’s zang. Ook het zwaardere werk wordt niet vermeden, de bulderende gitaarriff op Sheepcrook and Black Dog zet het geluid van de vroege Led Zeppelin in werking. Offa Rex is de ultieme samenwerking tussen band en zangeres en hopelijk krijgt dit prachtige debuut dan ook een verdiend vervolg.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Als een groep zo zijn best doet om de muziek te herscheppen die 50 jaar geleden al de muziek van weleer wilde herscheppen, denk ik meteen aan dixieland.

Aan de andere kant, ze doen dat wel heel mooi, mét nieuwe liedjes dus als je op zoek bent naar een nieuwe Liege and Lief komt dit misschien meer in de buurt dan willekeurig welke latere Fairport Convention plaat. Ik draai deze in ieder geval een stuk vaker.