Moses Sumney - Aromanticism (2017)

Zijn twee voorafgaande EP’s Mid-City Island en Lamentations waren mij ontgaan. Ze werden blijkbaar lovend ontvangen op Pitchfork. Nu zegt mij dat niet zoveel, want de meeste muziek die daar besproken wordt, kan mij totaal niet bekoren.

Het debuutalbum van deze moderne, in Californië woonachtige troubadour met Ghanese roots heet Aromanticism. Voor er een noot op papier stond was er al de albumtitel. Volgens Moses is het een concept album over de aantrekkingskracht van romantiek en de overschatting ervan en over mensen die het niet hebben.

Het schrijven van de liedjes nam drie jaar in beslag. Op diverse plaatsen over de hele wereld schaafde hij aan zijn muziek, zelfs aan boord van een vrachtschip op de Stille Oceaan. Het album bevat een bijzondere mix van soul-, folk-, indie- en experimentele elementen.

Hij maakt veel gebruik van zijn kopstem, iets wat een bepaalde groep potentiële luisteraars, mogelijk zal afschrikken. Zijn stem is net zo flexibel als die van Al Green.

Drie nummers werden reeds vrijgegeven, waaronder een van de prijsnummers, Quarrel. De opbouw is fantastisch, met een smaakvol gebruik van onder anderen harp, blazers en de finishing touch aan het eind door de piano.

Ook duiken er geregeld strijkers en synthesizers op in zijn muziek. Veelal blijft hij het dichtst in de buurt van de soul, zoals in Plastic. De tekst van het korte Stoicism wordt gesproken, overduidelijk geïnspireerd door de wijze waarop Leonard Nimoy (beter bekend als Spock in Star Trek) lang geleden verhalen insprak.

Op Aromanticism is Moses Sumney op zoek gegaan naar een eigen muzikaal universum, iets wat mijn inziens voortreffelijk gelukt is. Imponerend debuut, waarin je volledig opgezogen wordt. Binnenkort is deze bijzondere zanger te zien in Nederland en België.

Moses Sumney live:

03 - 11 BRUGGE : Cactus
05 - 11 EINDHOVEN : So What's Next?
16 - 11 AMSTERDAM : Vondelkerk (SuperSonicJazz)
20 - 11 BRUSSEL : Rotonde

Moses Sumney.... waar ken ik de naam toch ook al weer van? Eigenlijk niet best als dat de eerste gedachte moet zijn. Gelukkig ging het lampje branden: de EP Lamentations kende ik al en ook Doomed was me al bekend.

Sterker: het was een artiest naar wiens solo-album ik behoorlijk uitkeek. De black-out van mijn kant dan maar even vergeten.

Aromanticism is exact wat ik verwacht en gehoopt had. Het doet me denken aan het album van Petite Noir. Het artwork sowieso, maar ook de broeierigheid, de onderhuidse spanning die het oproept en het ietwat stroperige karakter ervan.
Verder zijn het toch wel twee verschillende albums, maar ik voel raakvlakken.

De falsetto zang van Sumney is iets waar je tegen moet kunnen, en ook muzikaal gebeurt er veel. Elk nummer barst van de ideeën. Het is ook moeilijk in een hokje te plaatsen. Toch vind ik het niet heel erg ontoegankelijk. Björk doet het ook, maar die vind ik de laatste albums net iets te veel doorslaan qua experimenteerdreeft. Moses Sumney blijft ondanks alle avontuur nog redelijk binnen de grenzen waardoor het album ademt en betovert i.p.v. schurend irriteert.

Aromanticism is een fijn, spannend album waar ik wel even aan toe was in een jaar waar voor mij op muzikaal gebied niet zo heel veel gaande was. Dit intrigeert en ik hoop dat ik daar nog wel even zoet mee zal zijn.

Eerder dit jaar zei Moses Sumney last-minute twee festivaloptredens af die makkelijk als springplank naar een groter publiek hadden kunnen fungeren. Geen Motel Mozaïque of Transition voor de in Ghana geboren Amerikaan, meer tijd in de agenda om te sleutelen aan het langverwachte debuutplaat. Dat Moses Sumney over een buitengewoon karaktervolle stem beschikt wist je al langer, toch overtreft Aromanticism de verwachtingen. Het is namelijk een mystieke plaat geworden met soms een bijna spookachtige sfeer. De productie is kaal en modern, hetgeen neo-soul artiesten als Lianne La Havas en Solange ook ver bracht. Toch is deze plaat een slag ontoegankelijker. Nummers missen vaak beats of drums, waardoor liedjes creatiever ingevuld moeten worden, wat resulteert in texturen met sferische geluiden. Hier en daar zijn de arrangementen wijds en jazzy, dan weer zwelt de muziek langzaam aan tot een niveau dat alle aandacht opgeëist wordt. Het slot van het sterke 'Quarrel' bijvoorbeeld, of in 'Lonely World', het nummer dat eindigt in met een flink orkestrale finale. Fascinerend is ook 'Doomed', een donker romantisch liedje dat zijn gelijke niet kent. Toch blijft het de hese, breekbare falsetstem van Sumney die constant de tijd stil zet. Het is een bedachte, soms wat lastig te doorgronden plaat die nieuwe deuren opent voor de luisteraar.

Van: Daans Muziek Blog

Een album dat ik tussen alle releases een beetje vergeten ben. Vaak klinkt de vergelijking met Benjamin Clementine. Vooral op het maken van een eigenzinnige sound kan ik die vergelijking wel maken, qua sound is het wel degelijk anders. Een rijk album, Moses zingt zelf veel op falsetto en dat past goed bij de sfeer die de nummers neerzetten. Een heel constant en aardig sterke plaat.