METZ - Strange Peace (2017)

Tsjah, dat snap ik wel. Gelukkig voor hen met dezelfde gedachte is dit album veel gevarieerder. Drained Lake kent wat industrial invloeden, met synths die zo in het lied verstopt zitten dat ze gemakkelijk aangezien kunnen worden voor gitaar. Big Black is nooit ver weg. De doordreunende gitaren in Caterpillar klinken dan weer heel Sonic Youth. Over het algemeen kun je ook zeggen dat dit album meer noiserock is en minder punk.

De uit duizenden herkenbare productie van Steve Albini werkt daar zeker aan mee: knalharde drums en vocalen die van een achterkamertje (in Pixies Surfer Rosa-traditie en een vleug In Utero) lijken te komen. Enkel de gitaren zijn wat massiever dan bij een gebruikelijke Albini productie. Dat is beter ook, want schellere tonen hadden echt niet op dit album (en bij de stijl van de band) gepast.

Kortom, heerlijk en alweer voorbij voordat je het doorhebt.

Onlangs deze band uit Toronto,Canada live gezien op Misty fields en daar maakte ze een prima indruk,snoeihard plus overtuigend.
Die lijn trekken ze moeiteloos op hun laatste album Strange peace,alweer hun derde maar de eerste die op mijn draaitafel terecht komt.De elf nummers brengen over het algemeen venijnige noiserock met een vleugje punk,dit alles met een sound die ergens tussen Sonic youth en Big black inhangt.Niet helemaal toevallig dus dat de zanger van die laatste band,Steve Albini verantwoordelijk was voor de producie van deze plaat.
Daarnaast is het songmateriaal ook goed tot erg goed met na een aantal draaibeurten Mess of Wires,Cellophane,Sink en de afsluiter Raw Materials als voorlopige uitschieters.
Prima album derhalve en zeker één kandidaat voor mijn einde jaars lijstjes.