Steve Perry - For the Love of Strange Medicine (1994)

Solo elpee van voormalig Journey zanger Steve Perry. Veel ballads. Blijft een schitterende stem, alleen de combinatie Perry, Schon en Cain in Journey werkte beter wat mij betreft.

Zijn stem is de enige redding voor dit album. Het album barst van de gezapige Middle of the road deuntjes en is absoluut geen aanrader.

Ik ben zelfs vergeten hem bij mijn albums toe te voegen, zo saai is deze plaat.

Aardige cd, maar inderdaad voornamelijk vanwege DE STEM! En ja, die vergoedt heel veel!!

Ik ben een hele grote fan van Journey en Perry. Deze solo cd viel me altijd wat tegen, Street talk vind ik wel erg goed. Nu weer eens geluisterd omdat ik de remaster had gekocht.

De muziek is te veel naar de achtergrond gemixed en de stem veels te veel op de voorgrond, hierdoor klinkt de muziek te vlak. Ook zijn de nummers niet heel geweldig. "missing you" springt eruit wat mij betreft.

Jammer dat je nooit meer wat hoort van hem, ik denk dat zijn stem de tand des tijds niet zo goed heeft doorstaan.

Jammer.

De plaat wordtwat mij betreft kapot gemaakt door de waardeloze mix. Ik begrijp best dat Steve Perry fans Steve Perry willen horen (dat wilde ik zelf namelijk ook) maar om zijn stem nu zo achterlijk op de voorgrond te zetten dat de hele dynamiek naar de filistijnen gaat vind ik op zijn minst een twijfelachtige beslissing.

Jammer van de goede tracks die erop staan (You Better Wait, Young Hearts Forever, Tuesday Heartache).

Laatste drie nummers zijn minder, de rest is prima. Ietsje beter dan zijn andere solo plaat Street Talk. Deze klinkt iets minder gedateerd. Mijn exemplaar heeft een handtekening van Mike Porcaro die op de helft van de nummers van bas heeft voorzien. Eind jaren 90 een keer voorafgaand aan een Toto concert gescoord. Wat een belabberd concert was, by the way.

Zeer sterk album in de SP stijl . Zijn stem is inderdaad iets naar voren gemixed maar in dit geval alles behalve irritant . Ik weet nog dat ik , toen dit album uitkwam , echt alleen nog maar hier naar luisterde . Betoverd was ik , en als ik er nu naar luister komt dat gevoel weer een beetje terug . Zo jammer dat hij niks meer doet / kan .

...wil...

Het openingsnummer is top, maar daarna kakt de plaat helaas teveel in.
Daarom slechts 3.5 voor vooral zijn stem en het openingsnummer

Uitgekomen in een tijd dat AOR niet echt een groot genre was, de populariteit was tanende. Dat neemt niet weg dat deze schijf best een aantal prima nummers herbergt. You Better Wait is een uitstekende opener, titelsong For the Love of Strange Medicine kent een prima refrein en het aanstekelijke Listen to Your Heart wordt volledig door Perry gedragen. Je mist echter Schon, een gitarist die de nummers van het nodige vuurwerk dan wel de nodige spanning voorzag. Dat er niet veel betere zangers dan Perry te vinden zijn in dit genre is een groot compliment aan de beste man, dat zijn zang echter zo voor aan de mix is gezet is wat teveel van het goede. Je mist nu de details en de muzikale omlijsting die deze plaat misschien naar een hoger niveau hadden kunnen tillen. Het gebodene blijft echter aan de goede kant van de streep en levert met deze worp nog genoeg luisterplezier op.

You Better Wait toch wel een mooie anthem voor een ieder die zich wel eens onverhoopt zag dromen van een stukje kalfsvlees op een manier die zelfs Rob Geus nog zou doen blozen.

Naarmate we ouder worden verschrompelt de zwezerik.

Die wordt dan minder of zelfs helemaal niet langer eetbaar.

Genietbare AOR-plaat gedragen door de fantastische stem van de voorman van Journey.
Over het algemeen wel wat rustiger dan Journey, maar met toch ook wel weer fantastisch gitaarwerk.
Eerste nummer is mooi en het titelnummer ook.
Weer eens wat meer gaan draaien deze.

Ik vond deze plaat altijd zo'n lange zit, kwam er moeilijk doorheen en mijn aandacht verslapte constant. Een aantal prachtnummers, voor mij was denk ik "Somewhere There's Hope" het prijsnummer hier. De Soul spat er vanaf, muzikaal en vocaal. Binnenkort weer eens aanzetten en een herkansing geven, ondertussen dat nummer weer eens lekker luid door mijn huis laten knallen er weer erg van genoten...

Eens met alles. Je hoort in alle opzichten dat dit de (soul)plaat is die Steve Perry graag had willen maken na zijn afscheid bij Journey (al keerde hij later no voor één plaat terug). Je hoort aan alles dat Perry het liefst een soulzanger had willen zijn, die toevallig in een AOR-rockband terechtkwam. Hoorbaar beïnvloed door Sam Cooke. Dat maakt dit album tot een wat merkwaardige hybride, die me destijds bij aanschaf enigszins tegenviel. Voordeel is dat de rustiger instrumentatie de Stem van Perry - want die had-ie hier nog helemaal - ten volle tot zijn recht laat komen.

Helaas zijn niet alle nummers even sterk en door de gelijkvormigheid van het materiaal wordt het per saldo een lange zit, al is het nergens onaangenaam. In mijn herinnering is ook Somewhere there's hope het prijsnummer van deze CD. Die staat me tenminste nog redelijk helder voor de geest, maar ook voor mij geldt dat het lang geleden is dat ik deze voor het laatst heb gedraaid. Dat heb je als je gedurende zo'n vijftig jaar een muziekcollectie hebt opgebouwd. Ook voor mij geldt dus: ik leg 'm op het stapeltje bij mijn apparatuur dat binnenkort weer eens een draaibeurt gaat krijgen.

Hoewel ik een grote voorkeur heb voor man's werk met Journey, staan hier wel een aantal lekkere songs op.
De opener ligt prima in het gehoor, de titeltrack kent een fijne melodielijn en Listen to Your Heart is voor mij de prijspakker.
Perry bewees ook met soulvol materiaal uitstekend uit de voeten te kunnen, het is dat For the Love of Strange Medicine een gebrek aan vuur kent en bij vlagen wat zouteloos overkomt.
De 'stem' maakt echter heel veel goed.