Mount Kimbie - Love What Survives (2017)

Ik had al geen hoge verwachtingen, aangezien het vorige album al behoorlijk minder was, en ik Mount Kimbie live ook al niet geweldig vond. Maar dit album klinkt toch wel heel saai. De heren hebben de gastartiesten veel ruimte gegeven, in de hoop zo niet in de eigen sound te blijven hangen. Maar daardoor is dit album juist een bij elkaar geraapt zootje geworden, natuurlijk.

De heren wilden het hele album rond één drumpatroon bouwen. De drums verpesten het album dan ook. Ik snap niet waarom ze voor zo'n saai rockgeluid kiezen. Audition bijvoorbeeld, zo saai. Maar goed, de tracks met King Krule en James Blake zijn wel aardig, dus ik zal dit album nog wel een keertje luisteren, en daarna snel vergeten.

Ik betwijfel of het nog goed komt met Mount Kimbie, dus ik ga die eerste EP's van ze maar eens beluisteren. Die schijnen in de lijn van het magistrale debuut te liggen, dus dat moet goed komen.

Mount Kimbie hadden we een beetje afgeschreven na de show op Catch eerder dit jaar. De Britse groep verloor zichzelf in lelijk geluid, slecht afgestelde instrumenten en slordig samenspel. Onnodig, want Love What Survives draait nu overuren op de platenspeler. Het Britse duo, begonnen in de slipstream van dubstep, beweegt nu vol overgave richting New Wave en Krautrock. Instrumentale nummers als 'Audition' en 'You Look Certain' klinken alsof Neu! in 2017 een plaat heeft gemaakt. Modern dus, gespeeld met echte instrumenten en synthesizers, en met flink wat rollen voor gastartiesten. Niet jeugdvriend James Blake, die op twee tracks meezingt, maar King Krule zorgt voor vuurwerk. Hij snauwt 'Blue Train Lines' naar een vroeg, haast maniakaal hoogtepunt. De jonge Brit draait al een aantal jaar mee, maar begint nu echt naam te maken (houd vooral zijn ambitieuze The OOZ in de gaten, halverwege oktober uit). Zo dampend wordt de plaat nergens meer, maar Love What Survives blijft continu prikkelen. Het is een fantastisch in elkaar geknutselde plaat: lekker dwars, dynamisch en onvoorspelbaar zonder onnavolgbaar te worden.

Van: Daans Muziek Blog