Van Morrison - Roll with the Punches (2017)

Op dit bluesy jazz, of is het jazzy blues album wordt mee gespeeld door enkele muzikanten waarmee Van Morrison al sinds de zestiger jaren regelmatig heeft samen gewerkt. Van de eigen composities van Van Morrison is Too much trouble een jazzy nummer en Transformation een soul-achtige song. De overige drie zijn blues nummers. Fame is eerder opgenomen door Morrison in 2003 op zijn album What ’s Going Wrong With This Picture? Ordinary people stond eerder op The Philosopher ’s Stone uit 1998. Wat ook wel grappig is dat ik telkens het gevoel heb dat onze eigen Kaz Lux meezingt op het nummer Fame maar ik zie zijn naam nergens staan dus het zal iemand zijn die net zo'n stem heeft en dat zijn er maar weinig.

inderdaad een bluesy jazz of jazzy blues album dit "Roll with the Punches" of laten we het voor het gemak een blues album noemen. van "Celtic soul" met folk invloeden op albums als "Into the Music" of "No Guru, No Method, No Teacher", waar ik qua sound/stijl meer liefhebber van ben, is hier geen sprake.

van de 5 eigen niet al te sterke composities (1,2,6,7 en 9) bevallen de titeltrack, "Transformation" en "Ordinary People" mij het beste. de rest zijn covers. naast de hierboven door Rainmachine genoemde doublures, verschenen ook "Lonely Avenue" eerder op het live album "A Night in San Francisco" en "Bring It on Home to Me" (Cooke) hier te horen in een op zich prima versie, die niet kan tippen aan de kippenvel versie op het live album "It's Too Late to Stop Now" en "Benediction (Mose Allison) op het album "Tell Me Something" (The Songs of Mose Allison).

favoriete tracks van de covers "Stormy Monday/Lonely Avenue" (T-Bone Walker/Doc Pomus) met de gedeelde, geweldige, krachtige vocalen van Chris Farlowe, "How Far from God" (Sister Rosetta Tharpe), het fraaie met harmonica en piano klanken ingevulde "Automobile Blues" (Lightnin' Hopkins) en het up-tempo in Bo Diddley stijl gespeelde "Ride on Josephine" (Ellas McDaniel=Bo Diddley).

daar staan wel wat "mindere" tracks tegenover, zoals het trio "Goin' to Chicago" waarop de vlakke, emotieloze "jazzy" stem van Georgie Fame is te horen, "Fame" en "Too Much Trouble". ook tracks als "I Can Tell" (Sam Smith) en "Teardrops from My Eyes" (Rudy Toombs) willen niet beklijven.

"Mean Old World", een nummer van "Little" Walter Jacobs is ook bekend in een geweldige versie van Duane Allman en Eric Clapton. een nummer dat wel op de "Layla" sessies van Derek & the Dominos werd gespeeld, maar niet op dit album verscheen. later werd dit nummer uitgebracht op het album "Duane Allman: An Anthology" (1972).

zoals altijd wordt er voortreffelijk gemusiceerd op dit album, de man staat erom bekend een enorme perfectionist te zijn, echter de middelmatige eigen songs en wellicht ook de keuze van de covers, in combinatie met het blues/jazz geluid van dit album, stellen mij als luisteraar wat teleur. het punt is wel dat dit mijn beleving is en niet die van de man zelf. Van Morrison leeft hier zijn liefde uit voor zijn oude liefdes blues en jazz en heeft er hoorbaar plezier in gehad.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Distillery Studios, except "Fame" at RAK Studios & "Goin' to Chicago" at Brittannia Grove
Additional Recording at Real World Studios

Ik vind deze de beste van de trilogy. Heerlijke bluesplaat en wat heeft Van daar toch een geschikte stem voor. Goed gekozen covers en heerlijke originelen. Idem voor de gastzangers, die prima in deze sfeer meekunnen. Onderschat album.