Septicflesh - Codex Omega (2017)

Sinds de release 'Communion' uit 2008 noem ik mezelf fan van de band Septicflesh. De stijl die Septicflesh speelt ligt nochtans een stuk verwijderd van mijn algemene muzieksmaak. Normaal gaat het er bij mij niet zo hard aan toe.

Het filmharmonisch orkest van Praag zorgt telkens weer voor een speciale sfeer. Vooral de strijkers vind ik altijd heel geslaagd. In combinatie met de brute death metal kom je uiteindelijk tot de unieke sound van Septicflesh.

Christos Antoniou zorgt al enkele jaren voor de orkestrale delen. Hij volgde een succesvolle opleiding klassieke muziek aan het conservatorium. Wanneer de orkestratie klaar is voegt men er het metalgedeelte aan toe. Veel andere bands doen het net omgekeerd, eerst de metal en dan orkestrale elementen er tussen in gooien. Een wezenlijk verschil die volgens mij de basis is van hun succes.

In het algemeen kun je 'Codex Omega' de logische opvolger noemen van 'Titan'. Dat wil ook zeggen dat er niet zoveel nieuwigheden te horen zijn. Een probleem kun je dit niet noemen want de songs zijn terug ijzersterk waardoor de repeatknop hier vandaag al aardig zijn werk heeft moeten doen.

Naast de muziek verdient ook het artwork (verzorgd door Seth Siro Anton) weer een dikke pluim.

Voor mij is dit de vierde klassieker op rij.

Dit is even slikken, wat een dijk van een album is dit zeg!
Al een flinke tijd op het juiste orkestrale pad, uniek in zijn soort en geluid, misschien wel de allerbeste balans tot nu toe gevonden. Heerlijke afwisselende nummer, uiterst bombastisch, lekkere snelle Death/Black, melodie, werkelijk alles lukt hier!

Je moet van bombast houden, anders kun je hier niets mee. De dichtgesmeerde death metal van deze grieken klinkt wederom als een klok, al worden er geen nieuwe paden bewandeld. Het is ditmaal meer het perfectioneren van het gevonden geluid. Het songmateriaal mag dan nergens verrassen, alles is tot in de puntjes verzorgd en heerlijk meeslepend.

De sterkste Septicflesh sinds Communion wat mij betreft. Het blijft Septicflesh in mijn ogen echter toch opbreken dat het overdonderende effect (zowel als de kwaliteit songwriting) een dalende lijn kent over ieder album. Met de eerste drie tracks wordt ik echt weggeblazen, maar tegen de tijd dat ik bij de laatste drie ben aangekomen krijg ik steeds meer de neiging om wat anders op te zetten. Hoewel ik moet zeggen dat ze met Trinity toch wel een erg lekkere afsluiter hebben neergezet. Desondanks weet men mij (nog) niet de volledige speelduur te boeien. Daarom dan ook geen 4* maar een 3,5*.

Wat een Bombastische uitspatting zeg, ik denk het beste album van deze Grieken.