Mutemath - Play Dead (2017)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 15 juli 2017, 23:05 uur
Hit Parade
Stroll On
Vitals is nog geen twee jaar oud en de heren zijn alweer terug met hun vijfde album. Op basis van bovenstaande nummers (en live uitvoeringen van War, Pixie Oaks en Break The Fever) kan gezegd worden dat de prominente elementen uit Vitals, zoals de synthesizers en diepe bassen nog steeds aanwezig zijn. Dit lijkt wel een wat donkerder album te zijn in tegenstelling tot Vitals dat vooral positief was, een viering van liefde en het leven. De songtitels schijnen hier ook naar te hinten.
Ik ben wel blij dat drummer Darren King weer wat meer vrijheid krijgt en meer los gaat. Iets minder zoet en poppy dus en meer gebruik van lekkere 'riffs' (Hit Parade), zoals het album Odd Soul dat had.
Vitals was goed maar dit geluid is nog beter!
Stroll On
Vitals is nog geen twee jaar oud en de heren zijn alweer terug met hun vijfde album. Op basis van bovenstaande nummers (en live uitvoeringen van War, Pixie Oaks en Break The Fever) kan gezegd worden dat de prominente elementen uit Vitals, zoals de synthesizers en diepe bassen nog steeds aanwezig zijn. Dit lijkt wel een wat donkerder album te zijn in tegenstelling tot Vitals dat vooral positief was, een viering van liefde en het leven. De songtitels schijnen hier ook naar te hinten.
Ik ben wel blij dat drummer Darren King weer wat meer vrijheid krijgt en meer los gaat. Iets minder zoet en poppy dus en meer gebruik van lekkere 'riffs' (Hit Parade), zoals het album Odd Soul dat had.
Vitals was goed maar dit geluid is nog beter!
0
geplaatst: 16 september 2017, 10:24 uur
Mijn kennismaking met Mutemath verliep niet in een directe lijn. Na de eerste beluistering dacht ik wel klaar te zijn met de beluistering van Play Death. Iemand zei me "Jammer dat het (nog) niet bij je landt". Dat woordje "nog" maakte dat ik nog eens ging luisteren. Inderdaad, de eerste drie nummers vond ik opnieuw best prima en daarna begon die disco weer. Omdat ik iets meer aandacht bleef schenken aan de muziek die daarop volgde, kwam ik daar ditmaal wel doorheen en opende het album zich langzaam voor me.
Ook na xmaal luisteren blijft het een op en neer gaan, maar doorgaans valt het zonder meer positief uit en is er ruimte voor groei.
De indruk die Play Death wekt, is dar de band zichzelf geen enkele restrictie heeft opgelegd of dat de bandleden het zo oneens waren over de richting die bepaalde songs op moesten, dat uiteindelijk een individueel lid de vrije hand kreeg. (De drummer is ook opgestapt na de release, begrijp ik.) Hoe het zij, soms zit ik te genieten, soms mezelf te ergeren, maar het is onmogelijk te zeggen dat het album me onberoerd laat. Dat is een enorme stap voorwaarts ten opzichte van de eerste luisterbeurt en wie weet waar het nog naar toe gaat.
In algemene zin merk ik dat het woord disco de laatste weken geregeld valt in mijn recensies. Er lijkt een sterke opleving van het genre gaande te zijn in de alternatieve rockscene.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
Ook na xmaal luisteren blijft het een op en neer gaan, maar doorgaans valt het zonder meer positief uit en is er ruimte voor groei.
De indruk die Play Death wekt, is dar de band zichzelf geen enkele restrictie heeft opgelegd of dat de bandleden het zo oneens waren over de richting die bepaalde songs op moesten, dat uiteindelijk een individueel lid de vrije hand kreeg. (De drummer is ook opgestapt na de release, begrijp ik.) Hoe het zij, soms zit ik te genieten, soms mezelf te ergeren, maar het is onmogelijk te zeggen dat het album me onberoerd laat. Dat is een enorme stap voorwaarts ten opzichte van de eerste luisterbeurt en wie weet waar het nog naar toe gaat.
In algemene zin merk ik dat het woord disco de laatste weken geregeld valt in mijn recensies. Er lijkt een sterke opleving van het genre gaande te zijn in de alternatieve rockscene.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
* denotes required fields.
* denotes required fields.