Mutemath - Play Dead (2017)

Mijn kennismaking met Mutemath verliep niet in een directe lijn. Na de eerste beluistering dacht ik wel klaar te zijn met de beluistering van Play Death. Iemand zei me "Jammer dat het (nog) niet bij je landt". Dat woordje "nog" maakte dat ik nog eens ging luisteren. Inderdaad, de eerste drie nummers vond ik opnieuw best prima en daarna begon die disco weer. Omdat ik iets meer aandacht bleef schenken aan de muziek die daarop volgde, kwam ik daar ditmaal wel doorheen en opende het album zich langzaam voor me.

Ook na xmaal luisteren blijft het een op en neer gaan, maar doorgaans valt het zonder meer positief uit en is er ruimte voor groei.

De indruk die Play Death wekt, is dar de band zichzelf geen enkele restrictie heeft opgelegd of dat de bandleden het zo oneens waren over de richting die bepaalde songs op moesten, dat uiteindelijk een individueel lid de vrije hand kreeg. (De drummer is ook opgestapt na de release, begrijp ik.) Hoe het zij, soms zit ik te genieten, soms mezelf te ergeren, maar het is onmogelijk te zeggen dat het album me onberoerd laat. Dat is een enorme stap voorwaarts ten opzichte van de eerste luisterbeurt en wie weet waar het nog naar toe gaat.

In algemene zin merk ik dat het woord disco de laatste weken geregeld valt in mijn recensies. Er lijkt een sterke opleving van het genre gaande te zijn in de alternatieve rockscene.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.