Thirteen Senses - Contact (2007)

Voorganger The Invitation ging er in als koek bij vele Coldplay en Keane liefhebbers, en dus ook bij mij.
Het grappige was dat ik thuis niet eens de grootste liefhebber bleek te zijn, maar dat mijn ega eigenlijk veel enthousiaster over deze band was. Ik had toch een beetje iets van 'been there done that'.
We zijn inmiddels 3 jaar verder en in die tussentijd hebben we een hoop bands binnen dit genre zien en horen opereren. Ik gaf deze band dus niet echt veel kans meer, maar opener Contact lijkt een oud vuurtje toch wel wat op te kunnen doen laaien en ook de overige nummers zijn zo slecht nog niet en doen niet onder voor het debuut.
Horen we wat nieuws? Welnee, we kennen dit onderhand wel. Maar toch slaagt Thirteen Senses er in een prima opvolger te maken. Of er nog veel liefhebbers voor zijn moet dan nog blijken. Ik kan me er prima mee vermaken; gewoon een kwestie van niet te vaak uit de kast trekken. Doseren met mate dus

Het eerste album van Thirteen Senses miste buskruit. Het sentimentele The Invitation was mooi, erg mooi zelfs, maar met een overschot aan droevige ballads net een beetje te lief.

De opvolger Contact brengt helaas weinig nieuws. Het beetje buskruit dat er is blijkt na een paar nummers al verschoten en daarmee strandt deze plaat op dezelfde manier als de voorganger.

Contact is geen slechte plaat, maar onder het motto 'stilstand is achteruitgang' loop ik er ook niet echt warm voor.

Het titelnummer is één van de weinige echte uitschieters (klinkt als een kruising tussen Politik van Coldplay en Atlantic van Keane) en bij de up-tempo single All That You Can Leave Behind geeft de band nog even vol gas.

Vervolgens kan ik ze alleen nog in Follow Me op een enigszins opwindende riff betrappen. Contact grossiert net als The Invitation in tragische ballades. En daar zitten best aardige liedjes tussen (Talking To Sirens, Under The Sun, Ones & Zeros) maar het is allemaal net een beetje te licht.