Josh Ritter - Gathering (2017)

Zo’n kleine twintig jaar, vanaf het begin, volg ik reeds de carrière van singer-songwriter Josh Ritter, die intussen al een fraai oeuvre heeft opgebouwd, met als absolute hoogtepunt Hello Starling. Een lied als Bone of Song van dat album geeft me nog iedere keer kippenvel als ik het hoor.

Mijn interesse voor zijn muziek nam wat af met de in mijn ogen twee, matige laatste albums, The Beast in Its Tracks en Sermon on the Rocks. Eerstgenoemde album is zijn verwerkingsproces van zijn echtscheiding van Dawn Landes. Haar reactie volgde een jaar later met het fraaie Bluebird.

Gathering is intussen zijn negende werkstuk, een album dat gelukkig weer het niveau haalt van de eerste zes. Helemaal vergeten blijkt Ritter zijn ex nog niet zijn, zoals blijkt uit de reeds uitgebrachte single Showboat. Hij vraagt zich daarin af of zij nog weleens aan hem terugdenkt, zoals hij aan haar. Showboat is trouwens voorzien van heerlijke blazers.

Wat vooral opvalt is, dat veel van de liedjes erg catchy en aanstekelijk zijn. Het beste voorbeeld is misschien wel Cry Softly, het refrein met de regel “If you gotta cry, cry softly” blijft heel snel hangen. De teksten zijn over het algemeen met een positieve invalshoek geschreven.

Slechts twee nummers hebben een wat droevige ondertoon, Myrna Loy en afsluiter Strangers. In Oh Lord (Part 3) zijn zelfs wat gospelinvloeden te horen, de song wordt mooi ingekleurd door orgel, gitaar en achtergrondkoor.

Vermeldenswaard is ook het duet in When Will I Be Changed met legende Bob Weir, die zijn gedeelte bijzonder gevoelig zingt. De song is erg fraai opgebouwd, met een opvallende rol voor de saxofoon.

Zoals altijd wordt Ritter omringd door zijn trouwe begeleidingsgroep The Royal City Band en zijn uitstekende geluidstechnicus Trina Shoemaker. Ritter maakt op Gathering een uiterst geïnspireerde indruk.

Dat belooft veel voor zijn komende twee concerten in Nederland, 3 december in Doornroosje, Nijmegen en 4 december in Paradiso, Amsterdam.

Voor mij was Josh Ritter heel lang de man van die voor hem atypische song 'Man Burning At Both Ends'. Dat is inmiddels veranderd. Na het prettige 'Sermon On The Rocks' is er nu het prima en zeer gevarieerde Gathering. Hierop laat Ritter veel verschillende kanten van zichzelf zien. Schijnbaar moeiteloos schiet hij tussen diverse vormen van Amerikaanse muziek en allemaal even overtuigend.

Ik vind niet alle songs even sterk, maar waardeer wel dat vrijwel alle songs net anders zijn. Dat maakt Gathering een muzikaal avontuur om naar te luisteren. Het album maakt alle mogelijke vooringenomenheid onmogelijk. Een "gewoon" singer-songwriter liedje kan zo maar gevolgd worden door een song met gospelinvloeden en een country georiënteerde song door een mooie ballad.

De kunst op de hoes is heel verschillend van die van voorganger 'Sermon On The Rocks'. Allebei hebben met verf te maken. Maar het uitbundige van de felle kleuren heeft plaatsgemaakt voor een somber, grijzig landschap. Dat past ook precies bij de stemming op de plaat. Onderzoekend, naar binnen gekeerd en uiterst serieus, maar steeds gekoppeld aan een dosis kwaliteit en prachtige variëteit.

Nee, er staat geen nieuwe 'Man Burning At Both Ends' op Gathering, maar de rest van de plaat is zoveel beter dan die op 'Hello Starling'.

Voor nu nog even conservatief gescoord, maar ik sluit niet uit dat dit een ouderwets groeiplaatje gaat zijn.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.