The Barr Brothers - Queens of the Breakers (2017)
mijn stem
37 stemmen
Canada
Rock
Label: Secret City
-
Defibrillation (5:33)
met Lucius
-
Look Before It Changes (4:38)
-
Song That I Heard (3:57)
-
Maybe Someday (4:11)
-
Kompromat (4:34)
-
You Would Have to Lose Your Mind (6:22)
-
Queens of the Breakers (5:28)
-
It Came to Me (4:21)
-
Hideous Glorious (4:14)
-
Hideous Glorious, Pt. 2 (1:47)
-
Ready for War (5:48)
1
geplaatst: 13 oktober 2017, 13:54 uur
The Barr Brothers staan sinds Sleeping Operator (2014) op mijn muzikale radar want zoveel bands/act zijn er niet die een harpist onder hun leden hebben.
Het openingsnummers Defibrillation is heerlijk ingetogen, iets tegendraadse percussie, hemelse koortjes. Een heel fijn begin dat doorgezet wordt met Look Before It Changes veel subtiele details en ook hier spaarzame percussie tegen een muur aan klanken die eerder Folk dan Rock is. Een soort Calexico meets Simon & Garfunkel. Wel hoor ik weinig harp, zit wel diep in de mix (op de achtergrond dus). Dat is dan wat jammer, maar ik mis de harp ook niet in de eerste nummers. In Song That I Heard komen herinneringen naar boven van de tokkelende Paul Simon en zijn zingende maatje Art Garfunkel, hier wel aangevuld met een trompet en een derde stem en dameskoor in de refreinen.
Het wordt iets steviger met de Indie Rock achtige Maybe Someday met een lichte 60s/70s vibe, maar doet ook wat aan Calexico denken. Kompromat gaat nog meer de (alternative) Rock kant op, nu wel een ruimere plek voor de harp.
De prachtige single You Would Have to Lose Your Mind is een goed voorbeeld van veel van de muzikale elementen die terugkomen in de overige nummers, dromerige Folk Rock met een prominente rol voor de harp en subtiele noten op de saxofoon(s), aanzwellende violen naar het opstuwende einde. Zo wordt het bombastisch maar explodeert het niet.
Het titelnummer, tevens derde single, Queens of the Breakers en dit klinkt als een Folk Rock versie van 'the late' Tom Petty, zowel in de zang als in de manier waarop het nummer is opgebouwd. De tweede stem die dieper in de mix zit klinkt ook iets nasaal, ik zou zweren dat Tom af en toe zachtjes meezingt. Ook de tweede single It Came to Me klinkt als een Folk Rocky versie van Tom maar dan van zijn werk zo eind 80s in de mix met de Latin Blues Rock van Los Lobos.
Hideous Glorious heeft wat Southern Rock invloeden en drijf wat dromerig voorbij, in deel twee van dit nummer klinkt het dan weer als de dromerige Folk Rock van Simon & Garfunkel t.t.v. Bridge. Dat duo klinkt ook door in de ingetogen intro van Ready for War maar na 2 minuten mogen de piano en orgel aanschuiven en halverwege wisselt het heel even tussen echo's van Pink Floyd naar Rootsy Americana via de zangeressen. Die overgang had wel iets langer mogen duren.
De eerste beluistering valt erg goed, veel variatie in instrumentatie. Vanwege de harp en de trompet neig ik het werk van The Barr Brothers als een soort Latin Folk Rock / Country Rock / Americana mix te benoemen. Op dit album is de harp subtieler aanwezig en schuift de Rock iets meer naar de voorgrond. Wel jammer dat de single Widow's Lawn uit 2016 niet op dit album staat.
Mijn favorieten: You Would Have to Lose Your Mind, It Came to Me en Defibrillation
Het openingsnummers Defibrillation is heerlijk ingetogen, iets tegendraadse percussie, hemelse koortjes. Een heel fijn begin dat doorgezet wordt met Look Before It Changes veel subtiele details en ook hier spaarzame percussie tegen een muur aan klanken die eerder Folk dan Rock is. Een soort Calexico meets Simon & Garfunkel. Wel hoor ik weinig harp, zit wel diep in de mix (op de achtergrond dus). Dat is dan wat jammer, maar ik mis de harp ook niet in de eerste nummers. In Song That I Heard komen herinneringen naar boven van de tokkelende Paul Simon en zijn zingende maatje Art Garfunkel, hier wel aangevuld met een trompet en een derde stem en dameskoor in de refreinen.
Het wordt iets steviger met de Indie Rock achtige Maybe Someday met een lichte 60s/70s vibe, maar doet ook wat aan Calexico denken. Kompromat gaat nog meer de (alternative) Rock kant op, nu wel een ruimere plek voor de harp.
De prachtige single You Would Have to Lose Your Mind is een goed voorbeeld van veel van de muzikale elementen die terugkomen in de overige nummers, dromerige Folk Rock met een prominente rol voor de harp en subtiele noten op de saxofoon(s), aanzwellende violen naar het opstuwende einde. Zo wordt het bombastisch maar explodeert het niet.
Het titelnummer, tevens derde single, Queens of the Breakers en dit klinkt als een Folk Rock versie van 'the late' Tom Petty, zowel in de zang als in de manier waarop het nummer is opgebouwd. De tweede stem die dieper in de mix zit klinkt ook iets nasaal, ik zou zweren dat Tom af en toe zachtjes meezingt. Ook de tweede single It Came to Me klinkt als een Folk Rocky versie van Tom maar dan van zijn werk zo eind 80s in de mix met de Latin Blues Rock van Los Lobos.
Hideous Glorious heeft wat Southern Rock invloeden en drijf wat dromerig voorbij, in deel twee van dit nummer klinkt het dan weer als de dromerige Folk Rock van Simon & Garfunkel t.t.v. Bridge. Dat duo klinkt ook door in de ingetogen intro van Ready for War maar na 2 minuten mogen de piano en orgel aanschuiven en halverwege wisselt het heel even tussen echo's van Pink Floyd naar Rootsy Americana via de zangeressen. Die overgang had wel iets langer mogen duren.
De eerste beluistering valt erg goed, veel variatie in instrumentatie. Vanwege de harp en de trompet neig ik het werk van The Barr Brothers als een soort Latin Folk Rock / Country Rock / Americana mix te benoemen. Op dit album is de harp subtieler aanwezig en schuift de Rock iets meer naar de voorgrond. Wel jammer dat de single Widow's Lawn uit 2016 niet op dit album staat.
Mijn favorieten: You Would Have to Lose Your Mind, It Came to Me en Defibrillation
* denotes required fields.
* denotes required fields.