Miles Davis - Aura (1989)

Soms heb je van die platen die je toch maandelijks triggeren om uit te kast te trekken, dit is er zo een. Elke ontdek je ook weer allerlei nieuwe dingen. Het is echt een prachtig avontuur om elke keer alle "kleuren" nummers door te nemen. Prachtig gitaarspel van meestergitarist John McLaughin. Het is zeker geen zoveelste jazzplaat daarvoor wordt er teveel in andere genre's gedoken. Avantgarde, instrumental artjazz, beetje proggy soms en dan weer richting new wave nadat je eerst een kakofonie aan drums, percussie en blazers heb gehad.

Een erg bijzondere luisterervaring keer op keer en met slechts 18 stemmen erg onderschat.

Dit is het laatste studio-album van Miles Davis dat tijdens zijn leven werd uitgebracht. Eigenlijk dus een gelegenheidsproject dat toen al bijna vijf jaar op de plank had gelegen (opgenomen begin 1985). Zie het bericht hier van andrez waar eigenlijk weinig aan toe te voegen is, en waar ik me qua waardering ook bij kan aansluiten.

Dus: voor Miles-in-de-eighties begrippen een sterke plaat met wel een aantal gedateerde (of gewoon saaie) stukken. Ondanks dat het een eerbetoon aan de oude meester dient te zijn, benadert het nooit de magie van het beste werk uit de jaren vijftig en zestig, misschien vooral omdat er wordt gestreefd naar een modern, hip geluid dat nu vooral heel erg jaren tachtig klinkt (hoewel niet zo erg als zijn platen met Marcus Miller).

Al met al een nogal academisch plaatje, dat me vooral met lauwwarme gevoelens achterlaat.