Yusuf - The Laughing Apple (2017)

Een nieuw album in aantocht van Yusuf (Cat Stevens) en twee singles die al enige tijd uit zijn.

See What Love Did to Me heeft een fijne mix van akoestische en elektrische gitaren en een overgangsstuk met wat oosterse invloeden. Deze is meer 'uplifting' dan de twee single en album opener Blackness of the Night. Maar beiden goed te pruimen, zijn stem is fijn 'gerijpt'.

Kijk hier erg naar uit, al was z'n vorige album toch wel wat teleurstellend.

Zie net dat Blackness of the Night een oud nummer is afkomstig van New Masters (1967) in een nieuw jasje.

Mary and the Little Lamb en You Can Do (Whatever)! zijn ook uitgebracht en zijn boeiend genoeg om dit album eens een luisterbeurt te gunnen... zodra ik er tijd voor heb.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cat Stevens / Yusuf - The Laughing Apple - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is dit jaar precies 50 jaar geleden dat Cat Stevens debuteerde met twee nog niet direct opzienbarende, maar uiteindelijk wel belangrijke platen.

Met New Masters en met name Matthew & Son legde Cat Stevens de basis voor zijn in 1970 en 1972 verschenen meesterwerken Tea For The Tillerman en Teaser And The Firecat, die absoluut moeten worden gerekend tot de beste en meest invloedrijke singer-songwriter platen uit de jaren 70.

Cat Stevens viert dit jaar misschien zijn 50e verjaardag als muzikant, maar van een lange carrière is zeker geen sprake. De Britse muzikant raakte al in de eerste helft van de jaren 70 gefrustreerd door de machtige muziekindustrie en hing zijn gitaar aan de wilgen nadat hij zich in 1978 had bekeerd tot de Islam en zich vanaf dat moment Yusuf Islam noemde.

Het zou bijna 30 jaar duren voor we weer als muzikant van hem zouden horen, maar het in 2006 onder de naam Yusuf verschenen Another Cup bleek een sterke plaat vol echo’s uit het verleden. Het in 2009 verschenen Roadsinger was nog veel sterker en ook het uit 2014 stammende Tell ‘Em I’m Gone had zeker zijn momenten.

Ter ere van de 50e verjaardag van zijn muzikantenbestaan staat op de cover van de man’s nieuwe plaat niet alleen de naam Yusuf, maar keert ook de naam Cat Stevens terug. Het is een keuze die vast deels is ingegeven door commerciële motieven, maar na beluistering van The Laughing Apple kan ik alleen maar concluderen dat het een besluit is dat ook vanuit artistieke motieven goed te rechtvaardigen is.

Op The Laughing Apple keert niet alleen de oude naam terug, maar werkt Cat Stevens ook weer samen met producer van het eerste uur Paul Samwell-Smith en oudgediende Alun Davies, die de grote platen van Cat Stevens voorzag van het zo herkenbare gitaarspel. Omdat The Laughing Apple ook nog eens voor een deel bestaat uit nieuwe bewerkingen van oude songs en songs die nog op de plank lagen, is het een plaat geworden die naadloos aansluit op de grote platen van Cat Stevens uit de eerste helft van de jaren 70.

Of de Brit hiermee nieuwe zieltjes gaat winnen durf ik te betwijfelen, maar voor de muziekliefhebber met een zwak voor nostalgie en een zwak voor de meesterwerken van Cat Stevens is The Laughing Apple waarschijnlijk een bijzonder aangename plaat.

De instrumentatie op de plaat is hier en daar voorzien van eigentijdse accenten en de stem van Cat Stevens is niet volledig ontsnapt aan het proces van veroudering, maar laat The Laughing Apple uit de speakers komen en je waant je weer in de tijd dat je Tea For The Tillerman en Teaser And The Firecat ontdekte (wat voor mij overigens pas ergens in de jaren 90 was).

The Laughing Apple is gelukkig niet alleen goed voor nostalgische gevoelens. De songs op de plaat zijn van hoog niveau en persoonlijk vind ik de hier en daar licht krakende stem van Cat Stevens misschien nog wel mooier dan de stem die de genoemde platen uit het verleden zo’n herkenbaar eigen geluid gaven. Genoeg redenen om blij te zijn met de wederopstanding van Cat Stevens, maar The Laughing Apple is ook gewoon beter dan de platen van de jonge Britse singer-songwriters. Erwin Zijleman

Ik sluit me bij erwinz aan, er valt heel veel te genieten aan dit album.

Deze zal zeker mijn album Top 50 van 2017 wel halen, daar staan nu al ruim 350 albums in. Dus alles wat mijn Top 100 haalt is voor mij bovengemiddeld goed.

Diverse nummers zoals You Can Do (Whatever)! hebben een sterke 70s vibe, eind sixties en begin seventies.

In Don't Blame Them klinkt een synth maar redelijk ingetogen tapijtjes, het is het meest modern klinkende nummer van het album... ook omdat het in de tweede helft richting Folk Rock rolt.